LOGIN: Pagtataksil sa Dilim
Sa mga sumunod na araw, nagpatuloy si Seraphina sa kanyang pagpapanggap. Nagpanggap siyang walang alam, nagpanggap siyang nagtitiwala kay Damien, nagpanggap siyang mahal pa rin niya ito. Ngunit sa loob niya, nagpaplano na siya. Sa tuwing umaalis si Damien para maghanap ng pagkain o mag-ikot sa paligid, lihim na kinukuha ni Seraphina ang kanyang cellphone. Kinokopya niya ang mga numero ng telepono, mga mensahe, at mga litrato. Kailangan niya ang lahat ng impormasyon na makukuha niya. Isang gabi, habang natutulog si Damien, lumabas si Seraphina ng bahay. Nagtungo siya sa isang malapit na bayan at naghanap ng internet cafe. Kailangan niyang makipag-ugnayan kay Marco. Pagdating niya sa internet cafe, agad siyang nagbukas ng email account at nagpadala ng mensahe kay Marco. "Mayroon akong impormasyon tungkol kay Damien," isinulat ni Seraphina. "Gusto kong makipagkita sa iyo." Sa loob lamang ng ilang minuto, nakatanggap siya ng sagot mula kay Marco. Sinabi nito sa kanya ang lugar at oras ng kanilang pagkikita. Kinabahan si Seraphina. Alam niyang mapanganib ang kanyang ginagawa. Kung malalaman ni Damien ang kanyang pagtataksil, siguradong papatayin siya nito. Ngunit hindi siya maaaring umurong. Kailangan niyang gawin ito para sa kanyang sariling kaligtasan. Kailangan niyang gawin ito para sa hustisya. Kinabukasan, lihim na umalis si Seraphina sa safe house. Nagtungo siya sa lugar kung saan sila magkikita ni Marco. Pagdating niya roon, nakita niya si Marco na naghihintay sa kanya. May dala itong isang grupo ng mga lalaki. "Mayroon akong impormasyon tungkol kay Damien," sabi ni Seraphina. "Narito ang kanyang cellphone. Naglalaman ito ng lahat ng kanyang mga lihim." Inabot ni Seraphina kay Marco ang cellphone ni Damien. Kinuha ito ni Marco at sinuri. "Magaling," sabi ni Marco. "Ginawa mo ang tamang desisyon. Tutulungan ka naming protektahan. Bibigyan ka namin ng bagong buhay." "Kailan niyo siya papatayin?" tanong ni Seraphina. "Hindi pa ngayon," sagot ni Marco. "Kailangan muna nating gamitin si Damien para makuha ang iba pang mga kaaway namin. Pagkatapos, papatayin namin siya." Kinabahan si Seraphina. Ayaw niyang gamitin si Damien. Ayaw niyang makita siyang mamatay. Ngunit wala na siyang magagawa. Nakagawa na siya ng desisyon. Kailangan niyang panindigan ito. "Sige," sabi ni Seraphina. "Tutulungan ko kayo." "Magaling," sabi ni Marco. "Ngayon, kailangan mong bumalik sa safe house. Kailangan mong magpanggap na walang nangyari. Kailangan mong maging mata at tenga namin." "Okay," sabi ni Seraphina. Bumalik si Seraphina sa safe house. Nagpanggap siyang masaya at walang problema. Nagpanggap siyang mahal pa rin niya si Damien. Ngunit sa loob niya, nagdurusa siya. Alam niyang nagtataksil siya sa taong mahal niya. Alam niyang nagiging kasabwat siya sa kanyang kamatayan. Ngunit wala siyang ibang pagpipilian. Kailangan niyang gawin ito para sa kanyang sariling kaligtasan. Sa mga sumunod na araw, patuloy na nagbigay si Seraphina ng impormasyon kay Marco tungkol kay Damien. Sinabi niya sa kanya ang lahat ng kanyang mga plano, ang kanyang mga kaibigan, at ang kanyang mga kahinaan. Hindi alam ni Damien na pinagtataksilan siya ng babaeng pinakamamahal niya. Hindi niya alam na papalapit na siya sa kanyang kamatayan. At si Seraphina, sa bawat araw na lumilipas, lalo siyang nagiging miserable. Alam niyang gumagawa siya ng masama. Alam niyang mapapahamak siya. Ngunit wala na siyang magagawa. Huli na ang lahat. Wala na siyang kawala. Sa mga sumunod na araw, nagsimulang makaramdam ng kakaiba si Damien. Parang may nagbago kay Seraphina. Hindi na siya gaya ng dati. Madalas siyang tahimik at malayo. At parang may itinatago siya. Isang gabi, habang naghahanda sila ng hapunan, tinanong ni Damien si Seraphina. "May problema ba?" tanong ni Damien. "Parang ang tahimik mo kasi." "Wala," sagot ni Seraphina, pilit na ngumiti. "Pagod lang ako." Hindi kumbinsido si Damien. Alam niyang may itinatago si Seraphina. Ngunit hindi niya alam kung ano iyon. "Sigurado ka?" tanong ni Damien. "Oo," sagot ni Seraphina. "Kung may problema, sabihin mo sa akin," sabi ni Damien. "Magkasama tayo sa laban na ito." "Alam ko," sabi ni Seraphina. Ngunit hindi pa rin nawawala ang pagdududa ni Damien. Sa mga sumunod na araw, sinimulan niyang bantayan si Seraphina. Sinusundan niya siya kapag umaalis siya ng bahay. Tinitingnan niya ang kanyang cellphone kapag natutulog siya. Isang araw, habang sinusundan ni Damien si Seraphina, nakita niya itong nakikipagkita kay Marco. Nagtago si Damien at pinakinggan ang kanilang usapan. "Kailangan na nating kumilos," sabi ni Marco. "Handa na ang lahat. Kailangan mo na siyang ilagay sa tamang lugar." "Hindi ko kaya," sabi ni Seraphina. "Hindi ko siya kayang patayin." "Kailangan mong gawin ito," sabi ni Marco. "Kung hindi, papatayin din kita." Nagulat si Damien sa kanyang narinig. Hindi niya akalain na kaya siyang pagtaksilan ni Seraphina. Hindi niya akalain na kaya siyang ipapatay nito. Galit na galit si Damien. Gusto niyang lumabas sa kanyang pinagtataguan at patayin si Marco. Ngunit pinigilan niya ang kanyang sarili. Kailangan muna niyang malaman ang buong katotohanan. Pagkatapos mag-usap ni Seraphina at Marco, bumalik si Seraphina sa safe house. Sinundan siya ni Damien. Pagdating ni Seraphina sa bahay, hinarang siya ni Damien. "Sino si Marco?" tanong ni Damien. Nagulat si Seraphina. Hindi niya alam kung paano sasagot. "Hindi ko siya kilala," sabi ni Seraphina, pilit na magsinungaling. "Huwag kang magsinungaling sa akin," sabi ni Damien. "Narinig ko ang usapan ninyo. Alam kong pinagtataksilan mo ako." Umiyak si Seraphina. "Patawarin mo ako," sabi niya. "Napilitan lang ako." "Sino ang pumilit sa iyo?" tanong ni Damien. "Si Marco," sagot ni Seraphina. "Sinabi niya na papatayin niya ako kung hindi kita ipapatay." Galit na galit si Damien. Hinawakan niya nang mahigpit ang braso ni Seraphina. "Bakit mo ginawa ito?" tanong ni Damien. "Mahal kita. Bakit mo ako pinagtaksilan?" "Mahal din kita," sabi ni Seraphina. "Pero natakot ako. Ayokong mamatay." Binitawan ni Damien ang braso ni Seraphina. Hindi niya alam kung ano ang gagawin. "Umalis ka," sabi ni Damien. "Ayokong makita ang pagmumukha mo." "Patawarin mo ako," sabi ni Seraphina. Ngunit hindi na nakinig si Damien. Tumalikod siya at pumasok sa bahay. Umiyak si Seraphina at umalis. Alam niyang sinira niya ang lahat. Alam niyang wala na siyang babalikan.Ang Pagtatapos ng Isang Kwento – At Ang Simula ng Marami Pang Kwento Limang taon na ang lumipas mula noong muling mabuhay ang Paaralan ng Luna at Sol matapos ang bagyo. Sa mga taong iyon, ang paaralan ay lumago nang husto – mula sa tatlong silid-aralan, naging labing-limang silid-aralan na ito, may sariling gusali para sa musika at teatro, isang malaking aklatan na may libu-libong aklat, at isang hardin na puno ng prutas at bulaklak na inaalagaan ng mga estudyante mismo. Mahigit 500 estudyante na ang nag-aaral doon, at ang mga guro ay binubuo ng mga pinakamagagaling sa kanilang larangan – kabilang na si Maria, na ngayon ay punong-guro ng departamento ng sining at nakilala na rin bilang isang kilalang pintor sa buong probinsya. Ang mga anak nina Damien at Seraphina ay lumaki na rin. Si Luna, na ngayon ay 15 taong gulang, ay nag-aaral na sa kanilang paaralan at nangunguna sa klase sa panitikan at musika. Siya rin ang nangunguna ng grupo ng mga estudy
: Ang Pagbubukas ng Paaralan ng Luna at Sol – At Isang Bagong Kaibigan Matapos ang kanilang masayang bakasyon sa dagat, bumalik sina Damien, Seraphina, at mga anak nila para tapusin ang pagtatayo ng Paaralan ng Luna at Sol. Sa loob ng dalawang buwan pa, nagtrabaho sila nang husto – inayos ang mga silid-aralan, bumili ng aklat at kagamitan, at naghanap ng mga guro na gustong tumulong sa kanilang pangarap. Sa araw ng pagbubukas ng paaralan, lahat ay masaya. Ang buong lugar ay inayos ng bulaklak at mga bandera na kulay asul at puti – ang paboritong kulay ng mga bata. Dumating ang maraming bata mula sa malapit na bayan, kasama ang kanilang mga magulang. Si Gng. Alcantara mula sa Veritas Academy at si Dr. Reyes mula sa Academia Stella ay dumating din para suportahan sila. "Magandang umaga sa lahat!" sigaw ni Damien sa entablado, kasama si Seraphina. "Maligayang pagbubukas ng Paaralan ng Luna at Sol! Ang paaralang ito ay para
Ang Simula ng Isang Bagong Paaralan at Isang Di-Makalimutang Paglalakbay Pagkatapos ng kanilang espesyal na gabi na tanging dalawa lang sila, binalikan nina Damien at Seraphina ang mga bata sa bahay ni Tita Elena. Nakita nila si Luna at Sol na nagtatawanan kasama ang kanilang mga pinsan, at agad na tumakbo ang dalawa patungo sa kanila. "Mama! Papa! Sobrang saya namin dito!" sigaw ni Luna, yakapin si Seraphina. "May niluto si Tita Elena na adobo na masarap!" dagdag ni Sol, hawak ang kamay ni Damien. Ngumiti sina Damien at Seraphina – masaya silang nakita na masaya ang mga bata. Pag-uwi nila sa bahay, nagkukuwentuhan sila tungkol sa kanilang araw, at habang natutulog na ang mga bata, binigyang-tuloy nina Damien at Seraphina ang pag-uusap tungkol sa kanilang bagong pangarap: ang pagtatayo ng isang paaralan na pangalan nila. "Mahal, talagang gustong-gusto ko pa rin na magtayo tayo ng sarili nating paaralan," sabi
Ang Gabi ng Mga Bulaklak at Malalim na Pagsasama (Pinalawak nang Husto) Matapos ang matagumpay na Pista ng Mga Bituin na kinabigatan nila Damien at Seraphina, napagtanto nila na matagal na silang hindi nagkaroon ng oras na tanging kanilang dalawa lang – puno ng trabaho sa dalawang akademya, pag-aalaga sa mga anak na sina Luna (10 taong gulang) at Sol (8 taong gulang), at pag-aayos ng bahay, parang laging walang oras para sa kanilang sariling dalawa. Kaya isang araw, habang naghahain ng almusal, sinabi ni Damien kay Seraphina: "Mahal, bukas – bukas na bukas – magpapahinga tayo. Hahatid ko sina Luna at Sol sa bahay ni Tita Elena (ang pinsan ni Seraphina) para manatili doon ng isang gabi. Tapos, tayo lang dalawa dito sa bahay. Gusto kong ibigay sa iyo ang lahat ng oras na nawala natin." Napatigil si Seraphina sa paghahain ng tinapay. Ang mga mata niya ay biglang naging malungkot tapos ay naging masaya. "Talaga ba, mahal? Hindi ka nagbibiro?"
Ang Pagdating ng ika-100 Taon ng Bayan ng Daraga Isang daang taon na mula nang magsimula ang pag-unlad ng bayan ng Daraga, at ang buong bayan ay naghanda ng malaking pagdiriwang para sa espesyal na okasyong ito. Maraming bisita ang dumating — mula sa ibang bayan sa Pilipinas hanggang sa mga tao mula sa ibang bansa na natulungan ng Damien at Seraphina Foundation. Ang pagdiriwang ay tumagal ng tatlong araw. May mga palabas ng mga lokal na artista, pagpapakita ng mga lokal na produkto, mga palaro para sa mga bata, at mga talumpati mula sa mga pinuno ng bayan at ng foundation. Sa ikalawang araw ng pagdiriwang, nagkaroon ng isang espesyal na seremonya sa tabing dagat, sa ilalim ng malaking puno ng mangga na itinanim para kay Damien at Seraphina. Itinayo roon ang isang bantayog na may kanilang mga mukha at ang mga salitang: “ANG PAG-IBIG AY KAYANG LAMPASAN ANG LAHAT NG KAHIRAPAN — DAMIEN AT SERAPHINA”
Ang Pagpapatuloy ng Kwento Maraming taon ang lumipas, ngunit ang kwento nina Damien at Seraphina ay patuloy na nabubuhay sa bayan ng Daraga. Ang puno ng mangga na itinanim sa tabing dagat ay lumaki nang napakalaki, at naging simbolo ng kanilang pag-ibig at pagmamahal sa bayan. Ang mga apo at mga apo ng kanilang apo ay patuloy na nagtatrabaho para gawing mas maganda ang bayan at ng mundo. Si Luna ay naging isang kilalang artista na gumagawa ng mga gawa na tungkol sa kalikasan at pagbabago ng mundo. Si Clara ay naging isang pinuno sa larangan ng pag-aalaga ng mga hayop, at nagtatag ng mga sentro sa buong mundo para protektahan ang mga endangered na uri. Si Lucas ay naging isang guro na tumuturo sa mga kabataan tungkol sa pag-ibig, pagtutulungan, at pag-asa. Ang bayan ng Daraga ay patuloy na umuunlad, ngunit nanatili pa rin itong tahanan ng mga taong nagmamahal sa isa’t isa at sa kanilang tahanan. Ang mga programa ng bayan







