chapter 2

Sa gitna ng kanilang pagpaplano, hindi namalayan nina Damien at Seraphina na may mga mata na palihim na nagmamasid sa kanila. Ang mga anino ng nakaraan ni Damien ay nagsisimula nang humabol sa kanya, at ang kanilang pagkikita ni Seraphina ay hindi nakaligtas sa mga mapanuring mata ng kanyang mga kaaway.

Isang gabi, habang naglalakad pauwi si Seraphina mula sa hotel, nakaramdam siya ng kakaibang presensya. Ang mga ilaw sa kalye ay tila naglalaro sa kanyang paningin, at ang mga ingay ng lungsod ay tila lumalakas at humihina. Kinakabahan, binilisan niya ang kanyang lakad.

Ngunit huli na.

Mula sa dilim, may mga lalaking sumulpot at hinawakan siya sa braso. Sinubukan niyang sumigaw, ngunit tinakpan nila ang kanyang bibig.

"Huwag kang mag-ingay, Miss," sabi ng isa sa mga lalaki. "Gusto ka lang naming makausap."

Dinala nila si Seraphina sa isang madilim na eskinita. Doon, nakita niya ang isang lalaki na nakatayo sa ilalim ng isang poste ng ilaw. Ang lalaki ay may matigas na ekspresyon sa kanyang mukha, at ang kanyang mga mata ay nagpapahiwatig ng walang awa.

"Seraphina, tama ba?" tanong ng lalaki.

Tumango si Seraphina.

"Ako si Marco," sabi ng lalaki. "Ako ang kanang-kamay ni Don Rafael, ang ama ni Damien."

Kinabahan si Seraphina sa kanyang narinig. Don Rafael? Ang pinuno ng krimen na imperyo? Bakit siya nito hinahanap?

"Gusto ka naming bigyan ng babala," sabi ni Marco. "Lumayo ka kay Damien. Mapanganib siya. Kung hindi ka lalayo sa kanya, mapapahamak ka."

"Hindi ako lalayo sa kanya," sagot ni Seraphina. "Mahal ko siya."

Tumawa si Marco. "Pag-ibig? Hindi ka ba natatakot sa kanya? Alam mo ba kung ano ang kaya niyang gawin?"

"Alam ko," sagot ni Seraphina. "Pero hindi ako natatakot. Naniniwala ako sa kanya."

"Kung ganoon, ikaw ang bahala," sabi ni Marco. "Huwag mong sabihin na hindi ka namin binalaan."

Umalis si Marco at ang kanyang mga tauhan. Naiwan si Seraphina na nanginginig sa takot. Alam niyang nasa panganib siya. Ngunit hindi siya susuko. Hindi niya iiwan si Damien.

Kinagabihan, sinabi ni Seraphina kay Damien ang nangyari. Nagalit si Damien sa kanyang narinig.

"Hindi ko hahayaan na saktan ka nila," sabi ni Damien. "Protektahan kita."

"Paano?" tanong ni Seraphina.

"Aalis tayo," sabi ni Damien. "Lalayuan natin sila. Magtatago tayo."

"Saan tayo pupunta?" tanong ni Seraphina.

"Mayroon akong isang safe house sa Nueva Ecija," sabi ni Damien. "Doon tayo magtatago hanggang sa makahanap tayo ng paraan para labanan sila."

"Okay," sabi ni Seraphina. "Magtitiwala ako sa iyo."

Kinabukasan, umalis sina Damien at Seraphina sa Maynila. Nagtungo sila sa Nueva Ecija, kung saan naghihintay sa kanila ang isang bagong pagsubok. Sa gitna ng mga palayan at simpleng pamumuhay, susubukan ang kanilang pagmamahalan at katatagan.

Sa kanilang pagtatago, hindi nila alam na ang mga mata ni Don Rafael ay nakasunod pa rin sa kanila. Ang kanilang pagtakas ay simula pa lamang ng isang mas malaking laban. kinakabahin Sila Damien at Sepharina dahil sa kanilang nakita na Ang mga mata na sumusond sa kanila ay tauhan ni Don Rafael kaya agad silang nagtago. Para makatakas sa mga mata ni Don fael.Kabanata 4: Simula sa Bukid

Ang amoy ng sariwang lupa at ang huni ng mga kuliglig ang sumalubong kina Damien at Seraphina pagdating nila sa Nueva Ecija. Malayo sa ingay at gulo ng Maynila, ang tahimik na probinsya ay tila isang ibang mundo. Ang safe house, isang simpleng bahay kubo sa gitna ng malawak na palayan, ay pag-aari ng isang dating kasamahan ni Damien, si Mang Tomas.

"Damien, anak! Ang tagal na kitang hindi nakita," bati ni Mang Tomas, isang matandang lalaki na may mapagmahal na ngiti at magaspang na mga kamay. "At sino naman itong magandang dilag na kasama mo?"

"Mang Tomas, ito po si Seraphina," sagot ni Damien. "Seraphina, siya po si Mang Tomas, isa sa mga pinagkakatiwalaan kong kaibigan."

Ngumiti si Seraphina at nagmano kay Mang Tomas. "Magandang araw po."

"Naku, napakagandang bata," sabi ni Mang Tomas. "Halika, pasok kayo. Naghanda ako ng simpleng hapunan para sa inyo."

Sa loob ng bahay kubo, simple ngunit malinis ang lahat. May isang malaking mesa sa gitna, mga upuan na gawa sa kahoy, at isang maliit na kusina sa sulok. Sa dingding, nakasabit ang mga larawan ng pamilya ni Mang Tomas.

"Pasensya na kayo sa aming simpleng pamumuhay," sabi ni Mang Tomas habang inihahanda ang hapunan. "Pero sigurado akong mas tahimik dito kaysa sa Maynila."

"Okay lang po, Mang Tomas," sagot ni Seraphina. "Mas gusto ko pa nga po dito."

Pagkatapos nilang kumain, ipinakita ni Mang Tomas sa kanila ang kanilang silid. Ito ay maliit lamang, may isang kama at isang aparador, ngunit sapat na para sa kanilang dalawa.

"Magpahinga muna kayo," sabi ni Mang Tomas. "Maaga pa tayo bukas. Tuturuan ko kayo kung paano magtanim ng palay."

Nagkatinginan sina Damien at Seraphina. Hindi sila sanay sa buhay sa bukid, ngunit handa silang matuto.

Kinabukasan, maagang gumising sina Damien at Seraphina. Nagbihis sila ng mga lumang damit at sumama kay Mang Tomas sa palayan.

"Unang-una, kailangan ninyong magsuot ng bota," sabi ni Mang Tomas. "Para hindi kayo makagat ng mga linta."

Pagkatapos, tinuruan sila ni Mang Tomas kung paano magtanim ng palay. Kailangan nilang yumuko at itanim ang mga punla sa putik. Mahirap at nakakapagod, ngunit hindi sila sumuko.

"Kailangan ninyong magtiyaga," sabi ni Mang Tomas. "Kung gusto ninyong umani ng masaganang ani."

Sa paglipas ng mga araw, natutunan nina Damien at Seraphina ang mga gawaing bukid. Natutunan nilang magtanim, mag-ani, at maglinis ng palay. Natutunan din nilang pahalagahan ang simpleng pamumuhay at ang ganda ng kalikasan.

Ngunit sa kabila ng kanilang bagong buhay, hindi pa rin nila nakakalimutan ang kanilang nakaraan. Alam nilang hindi sila ligtas. Alam nilang darating ang araw na hahanapin sila ni Don Rafael.

Kaya naman, nagplano sila. Nag-aral sila ng mga paraan para protektahan ang kanilang sarili. Naghanda sila para sa anumang panganib na maaaring dumating.

Sa gitna ng palayan, sa ilalim ng init ng araw, nagsimula ang kanilang bagong laban. Isang laban para sa kanilang kalayaan, para sa kanilang pagmamahalan, at para sa kanilang kinabukasan.