บทที่ 18. ปีศาจก็มีหัวใจ

ซ่าาา…!

ของเหลวสีแดงฉานสาดกระเซ็นลงบนเนื้อผ้าซาตินสีชมพูฟูฟ่องจนเกิดรอยด่างดวง ท่ามกลางบรรยากาศในงานเลี้ยงเชื่อมความสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัยที่เคยคึกครื้นไปด้วยเสียงเพลงและเสียงหัวเราะ บัดนี้ทุกอย่างกลับเงียบกริบราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา

กลุ่มชายหนุ่มวิศวะในชุดช็อปสีเลือดหมูยืนล้อมกรอบหญิงสาวร่างเล็กเอาไว้ และหนึ่งในนั้น... แทนไทกำลังถือแก้วไวน์ที่ว่างเปล่าในมือ นัยน์ตาคมกริบเรียบเฉยทว่าแฝงความกวนประสาทและอันตรายเอาไว้เต็มเปี่ยม เขาปรายตามองคราบไวน์บนชุดเดรสฟูฟ่องตัวนั้น ก่อนจะเอ่ยหน้าตาย

“ชุดเธอเปื้อนไวน์หมดแล้ว... เดี๋ยวฉันพาไปเปลี่ยน”

พูดจบ เขาก็ไม่เปิดโอกาสให้ใครได้ตั้งตัว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วออกแรงกระชาก กึ่งลากกึ่งจูงร่างระหงให้หลุดพ้นจากวงล้อมของแขกเหรื่อ และที่สำคัญ... หลุดพ้นออกมาจากมือของหมอพิชญ์ นักศึกษาแพทย์ในชุดทักซิโด้สีขาวสะอาดตาที่ได้ยืนอึ้งตะลึงงันอยู่ตรงนั้น

“ทำอะไรของพี่เนี่ย! พี่แทน! ปล่อยนะ พี่บ้าไปแล้วหรือไง!”

เจ้าขวัญร้องโวยวายลั่นตลอดทาง พยายามยื้อข้อมือตัวเองกลับสุดแรงเกิด แต่แทนไทไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหรือสะทกสะท้านต่อแรงดิ้นรนของเธอเลยสักนิด

เขายังคงก้าวฉับๆ ลากเธอฝ่าสายตานับร้อยชีวิตพ้นออกมาจากโซนจัดงาน ตรงดิ่งมายังโถงทางเดินโซนห้องพักรับรองที่เงียบสงัดและไร้ผู้คน

แกร๊ก!

เขาบิดลูกบิดประตูห้องรับรองที่ใกล้ที่สุด ผลักร่างเธอเข้าไปด้านใน ก่อนจะก้าวตามและใช้ปลายเท้ากระแทกประตูให้ปิดลง

ปัง! พรึ่บ!

ทันทีที่บานประตูไม้หนาหนักปิดสนิท ร่างระหงในชุดราตรีที่ดูขัดตาเขาก็ถูกดันให้ถอยไปแนบชิดกับบานประตูทันที สองแขนแกร่งยกขึ้นยันแผ่นไม้เอาไว้ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างแน่นหนา

“พี่แทน! เป็นบ้าอะไร...”

“สนุกมากไหมเจ้าขวัญ... ชอบมันมากถึงขนาดยอมให้มันโอบเอว โอบกอด โชว์คนทั้งงานขนาดนั้นเลยหรือไง!!”

เสียงทุ้มต่ำคำรามลั่นด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะลุจุดเดือด ร่างสูงใหญ่ยืดตัวเต็มความสูงร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตร ก่อนจะโน้มใบหน้าดุดันลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน

เจ้าขวัญสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวคละคลุ้งกลิ่นแอลกอฮอล์ที่เป่ารดผิวหน้าอย่างคุกคาม

“ปล่อยนะ! ถ้าฉันจะชอบแล้วมันจะทำไม? ก็ฉันชอบพี่พิชญ์!” เธอกลั้นใจสวนกลับด้วยความโมโหที่ถูกกระชากมาประจานแบบนี้

“หึ...” แทนไทแค่นหัวเราะในลำคอ “ไอ้หมอหน้าจืดนั่นมันมีดีอะไรนักหนา ถึงได้ยอมให้มันแตะเนื้อต้องตัวลูบคลำขนาดนั้น! จบงานไม่พากันไปต่อที่โรงแรมเลยล่ะ!”

เจ้าขวัญเม้มริมฝีปากแน่น มองใบหน้าคมคายที่บิดเบี้ยวด้วยโทสะอย่างไม่เข้าใจ เธอใช้สองมือดันแผงอกแกร่งใต้เสื้อช็อปเต็มแรง แม้จะรู้ดีว่าแรงอันน้อยนิดของเธอไม่สามารถทำให้ร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนี้ขยับเขยื้อนได้เลยก็ตาม หญิงสาวพรูลมหายใจออกมาอย่างแรงด้วยความอัดอั้น

“ถ้าฉันจะไปต่อกับพี่พิชญ์ มันก็ไม่เกี่ยวกับพี่สักหน่อย! พี่พิชญ์ทั้งแสนดี ให้เกียรติฉัน เพียบพร้อมราวกับเจ้าชาย... และเรากำลังจะคบกัน! แล้วพี่ยุ่งอะไรด้วย? มันไม่เกี่ยวกับพี่เลยสักนิด!”

“คบกันเหรอ?” แววตาดุดันวาวโรจน์ขึ้นมาทันที “เธอหลงรักมัน แล้วคิดว่าคนอย่างมันจะรักคนอย่างเธอจริงๆ หรือไง? สำคัญตัวเองผิดไปหน่อยหรือเปล่าเจ้าขวัญ... เจ้าชายงั้นเหรอ? หน้าอย่างมันเนี่ยนะเจ้าชาย? หึ... คิดเหรอว่าผู้ชายแบบนั้นมันจะจริงจังกับเด็กหัวอ่อน โลกสวยอย่างเธอ!”

“ก็ยังดีกว่าคนอย่างพี่ก็แล้วกัน! ในสายตาฉัน พี่พิชญ์คือเจ้าชายในฝัน... ส่วนพี่ มันก็เป็นได้แค่...”

คำพูดของเจ้าขวัญชะงักกึก เมื่อจู่ๆ แทนไทก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน ลมหายใจร้อนระอุรินรดขอบปาก ดวงตาคมกริบหรี่ลงจ้องมองเธอราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจะตะครุบเหยื่อ

“แค่อะไร... พูดให้จบสิ!” เขาเค้นเสียงต่ำลอดไรฟัน

“ปีศาจไง! พี่มันเป็นปีศาจ! ชอบรังแกคนอื่น ทำตัวป่าเถื่อน ไร้เหตุผล พอใจหรือยัง! แล้วฉันจะยอมให้ใครแตะต้องมันก็สิทธิ์ของฉัน... พี่เป็นแค่พี่ชายข้างบ้าน! เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันสักที!”

“งั้นเหรอ... อย่างนั้นสินะ เจ้าขวัญ”

มุมปากหยักกระตุกยิ้มเหยียดหยัน ราวกับคำพูดประโยคเมื่อครู่คือฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึง ความเจ็บปวดจากการเฝ้ามองเธอวิ่งเข้าหาคนอื่นถูกกลืนกลับลงไปในคอ เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกความหึงหวงปลุกให้ตื่นขึ้นเต็มตา

“ได้! ในเมื่อเธอเห็นฉันเป็นปีศาจ... งั้นเธอจะได้รู้สักที ว่าปีศาจอย่างฉัน ที่มันหวงเธอจนแทบจะบ้าตายมาตลอด... มันทำอะไรได้บ้าง!”

สิ้นเสียงคำรามนั้น เขาก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้อ้าปากเถียงหรือปฏิเสธอีกต่อไป ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาบดขยี้เรียวปากกระจับอย่างจาบจ้วงและรุนแรง ไม่มีแม้แต่ความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่ มีเพียงรสชาติของความหึงหวง ดุดัน และหยาดน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ

มือเล็กที่พยายามทุบตีแผงอกแกร่งเพื่อขัดขืน ถูกมือหนาเพียงข้างเดียวรวบตรึงไว้เหนือศีรษะ แนบติดกับบานประตูไม้จนไม่เหลือพื้นที่ให้เธอหนีพ้นจากเงื้อมมือของอสูรกายร้ายตัวนี้ได้เลย

“อื้ม…! อึก…”

เสียงประท้วงอู้อี้ในลำคอพร้อมแรงดิ้นรนสุดกำลัง ไม่ได้ทำให้รสจูบดิบเถื่อนนั้นเพลาลงเลย แทนไทผละริมฝีปากออกเพียงเสี้ยววินาทีให้เธอได้หอบหายใจ ก่อนจะกดจูบลงมาใหม่ ปรับเปลี่ยนองศาให้ล้ำลึกและดุดันยิ่งกว่าเดิม ราวกับต้องการลงทัณฑ์ให้สาสมกับความอัดอั้นที่เขาสะสมมานานแรมปี

ร่างบางน้ำตาเอ่อคลอเต็มสองเบ้าตาจนพร่ามัว เสียงสะอื้นแผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมาท่ามกลางลมหายใจหอบกระชั้น ร่างกายที่อ่อนปวกเปียกทำได้เพียงปล่อยให้เขาตักตวงความหวานตามอำเภอใจ จนกระทั่งแทนไทเป็นฝ่ายยอมผละใบหน้าออกช้าๆ

ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาด้วยหัวใจที่กระหน่ำซัดด้วยความเจ็บปวด... มันทั้งรัก ทั้งโกรธ และหึงหวงจนแทบคลั่งตายอยู่แล้ว

“ร้องไห้ทำไม...” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟัน “อยากไปหาไอ้หมอนั่นนักไม่ใช่หรือไง! ถ้าอยากได้ผู้ชายนัก ฉันจะซ้อมให้เธอดูก่อนไปเอง... จะได้รู้ว่าเวลาผู้ชายมันหิว มันไม่ได้สนใจความรักสะอาดบริสุทธิ์บ้าบอราวกับการ์ตูนเจ้าหญิงดิสนีย์อะไรนั่นอย่างที่เธอคิดหรอก!”

เขากัดกรามแน่น ยิ่งเห็นหยาดน้ำตาของเธอก็ยิ่งเหมือนราดน้ำมันลงบนกองเพลิง ความหึงหวงกัดกินสติจนขาดสะบั้น

“อย่าคิดว่าน้ำตาแค่นี้จะทำให้ฉันหยุด!”

ใบหน้าหล่อเหลาดุดันก้มลงซุกไซร้ซอกคอระหงอย่างเอาแต่ใจ ลมหายใจร้อนเป่ารดผิวเนื้อเนียนจนเจ้าขวัญสะดุ้งสุดตัว สะอื้นไห้ด้วยความหวาดกลัว มือหนาลากไล้จากเอวคอดกิ่ว บีบเคล้นหนักสลับเบาด้วยแรงอารมณ์ ก่อนจะ...

แคว่ก!!

เสียงเนื้อผ้าราคาแพงฉีกขาดออกจากกันตามแรงกระชาก เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดบริเวณลาดไหล่ที่สั่นสะท้านภายใต้เงื้อมมือของอสูรกายผู้ไร้ความปรานี

“ฮึก… อย่า… พี่แทน ขวัญกลัว…”