บทที่ 19. มาถูกเวลา

เสียงสะอื้นไห้เอ่ยร้องห้ามแผ่วเบา ร่างระหงห่อไหล่เข้าหากันด้วยความหวาดกลัวต่ออารมณ์ดิบเถื่อนที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต ชุดเดรสสีชมพูฟูฟ่องตัวสวยที่แม่ตั้งใจเลือกให้ ถูกฉีกขาดและดึงร่นลงมาจนเผยให้เห็นความบอบบางที่ซ่อนอยู่ภายใน

แทนไทชะงักไปชั่วขณะ เขาดันตัวเองออกห่างเล็กน้อย สายตาดุดันกวาดมองเรือนร่างอรชรที่กำลังสั่นเทาด้วยแววตาวาวโรจน์ ที่ลุกโชนไปด้วยความหลงใหลระคนความหึงหวงบ้าคลั่ง

ทว่าเมื่อเขาเลื่อนสายตาขึ้นสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา แววตาเว้าวอนขอความเมตตานั้น ทำเอาชายหนุ่มขบกรามแน่นจนปวดหนึบไปทั้งขมับ เขาพยายามสะกดกลั้นความใจอ่อนและความรู้สึกผิดที่กำลังตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอหอย

“อย่าหวัง… ว่าฉันจะปล่อยเธอไป”

เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันยืนยันความตั้งใจ ก่อนที่เขาจะดึงร่างระหงที่กำลังสั่นสะท้านเข้ามากอดแนบอกแน่น ราวกับต้องการหลอมรวมเธอให้จมหายเข้าไปในตัวเขา

ใบหน้าหล่อเหลาซบลงกับลาดไหล่เนียน สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัว... กลิ่นแป้งเด็กสะอาดๆ ที่เขาคุ้นเคยและหลงใหลมาตั้งแต่เด็กเข้าปอดลึก

ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อที่สั่นสะท้าน ก่อนที่เสียงทุ้มแหบพร่าจะเอ่ยกระซิบข้างหูเธอ... ด้วยความเจ็บปวดร้าวราญที่กรีดลึกลงไปถึงขั้วหัวใจ

“ปีศาจอย่างฉัน… มันก็มีหัวใจเหมือนกันนะขวัญ… แล้วทำไม… ทำไมความรักของฉัน... ถึงสู้ไอ้เจ้าชายจอมปลอมของเธอไม่ได้เลยวะ!”

เสียงสะอื้นไห้และเรือนร่างบางที่สั่นสะท้านอยู่ในอ้อมแขน ราวกับน้ำเย็นจัดที่สาดรดลงมาดับไฟบรรลัยกัลป์ในใจของแทนไท

กำแพงแห่งความโกรธเกรี้ยวและหึงหวงที่เขาก่อขึ้นสูงตระหง่าน ค่อยๆ ทลายลงอย่างไม่อาจต้านทานเมื่อเห็นดวงตากลมโตคู่สวยที่เขาเฝ้าถนอมมาตลอด เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวเพราะการกระทำอันป่าเถื่อนของเขาเอง

แทนไทขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูนเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอหอย ลมหายใจหอบหนักและร้อนผ่าวของเขายังคงเป่ารดผิวแก้มเนียนใส ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่แถวขมับบางอย่างแผ่วเบา... เปลี่ยนจากการคุกคาม กลายเป็นการปลอบประโลมอย่างเงียบงัน

บรรยากาศภายในห้องพักรับรองเงียบกริบ มีเพียงเสียงสะอื้นและเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นกระหน่ำในจังหวะที่ต่างกัน

ปัง! ปัง! ปัง!

“น้องขวัญครับ! เป็นอะไรหรือเปล่า? เปิดประตูให้พี่หน่อยครับ!”

เสียงทุบประตูรัวๆ ดังขึ้นแทรกความเงียบ ตามมาด้วยน้ำเสียงร้อนรนของหมอพิชญ์ที่ตามมาถึงหน้าห้อง เจ้าขวัญสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ หญิงสาวหันขวับไปมองบานประตูไม้ตรงหน้า ริมฝีปากเผยอขึ้นเตรียมจะเปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือตามสัญชาตญาณ

ทว่า... เสียงนั้นกลับชะงักค้างอยู่ที่ลำคอ เมื่อเธอหันกลับมามองใบหน้าคมคายของแทนไท

ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก หรือพยายามจะปิดปากเธอเพื่อซ่อนเร้นความผิดแต่อย่างใด นัยน์ตาคมกริบที่เคยวาวโรจน์ด้วยความโกรธ บัดนี้กลับนิ่งสงบและว่างเปล่า...

เขาเพียงแค่ยืนมองเธอนิ่งๆ ราวกับจะยกสิทธิ์ขาดทั้งหมดให้เธอเป็นคนตัดสินใจ ว่าจะเลือกเปิดประตูรับเจ้าชายเข้ามาและส่งปีศาจ อย่างเขาให้ไปรับโทษ หรือจะเลือกทางอื่น...

เจ้าขวัญเม้มริมฝีปากกระจับที่สั่นระริกเข้าหากันแน่น ความสับสนตีรวนอยู่ในอกอย่างหนักหน่วง ก่อนที่เสียงหวานจะเอ่ยลอดผ่านบานประตูออกไปอย่างยากลำบาก

“ขวัญ... ขวัญกำลังเปลี่ยนชุดอยู่ค่ะพี่พิชญ์... รอขวัญอยู่ข้างนอกสักครู่นะคะ”

เธอเลือกที่จะโกหก... โกหกเพื่อปกป้องคนที่เพิ่งจะทำร้ายเธอเมื่อครู่นี้

หญิงสาวก้มหน้านิ่ง สองมือกำชายเดรสสีชมพูที่ขาดวิ่นแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาคนตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยบอกเขางึมงำ

“ข... ขวัญขอเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างในก่อนนะคะพี่แทน...”

ร่างกายบอบบางยังคงสั่นสะท้านอยู่ภายใต้วงแขนแกร่งที่ยันกำแพงล้อมกรอบเธอเอาไว้ แทนไทหลุบตามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก

มือหนากำเข้าหากันแน่นจนสั่น ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ลดวงแขนลง ปลดปล่อยเธอให้เป็นอิสระ ร่างสูงหมุนตัวหันหลังให้เธอ ยืนล้วงกระเป๋านิ่งเงียบโดยไม่ปริปากพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

เมื่อเห็นว่าเขาเปิดทาง เจ้าขวัญก็รีบสาวเท้าเดินเข้าไปยังโซนแต่งตัวด้านในทันที ในนั้นมีราวแขวนชุดราตรีสำรองของทางโรงแรมเตรียมไว้เผื่อเหตุฉุกเฉิน หญิงสาวยืนมองชุดราตรีหลากหลายสีสันด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ สมองยังคงมึนเบลอกับเหตุการณ์เมื่อครู่จนเลือกไม่ถูก

พรึ่บ...

จู่ๆ ท่อนแขนแกร่งก็เอื้อมผ่านเหนือไหล่บางของเธอไป ดึงไม้แขวนเสื้อที่แขวนชุดเดรสสายเดี่ยวเข้ารูปสีแชมเปญเรียบหรูออกมาจากราว ก่อนจะยื่นมันมาตรงหน้าเธอ

“ใส่ชุดนี้สิ...” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นราบเรียบ “สีนี้... ทรงนี้... มันเหมาะกับเธอมากกว่าชุดฟูๆ โง่ๆ นั่นตั้งเยอะ”

เจ้าขวัญหันขวับไปตามเสียง ก็พบว่าแทนไทเดินตามเข้ามาเงียบๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ชายหนุ่มเพียงแค่ปรายตาหลุบมองสภาพชุดสีชมพูที่ขาดวิ่นของเธอก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว

“แล้วก็... ไปล้างหน้าหนาๆ นี่ออกด้วย” เขาพูดต่อโดยไม่หันมามองหน้าเธอ “เดี๋ยวฉันให้เพื่อนที่เรียนนิเทศมาแต่งหน้าให้ใหม่... มันเลอะคราบน้ำตาจนแป้งเป็นคราบด่างไปหมดแล้ว ดูไม่ได้เลย”

พูดจบ อสูรกายหนุ่มก็หมุนตัวเดินล้วงกระเป๋ากางเกงกลับออกไปรอที่โซนด้านนอก พร้อมกับหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมากดพิมพ์ข้อความหาใครบางคนอย่างรวดเร็ว

เจ้าขวัญยืนมองแผ่นหลังกว้างที่ค่อยๆ ห่างออกไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ทั้งโกรธ ทั้งกลัว ทั้งสับสน... แต่ในขณะเดียวกัน ลึกๆ แล้วเธอกลับสัมผัสได้ถึงความใส่ใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดร้ายกาจเหล่านั้น หญิงสาวก้มมองชุดเดรสสีแชมเปญเรียบหรูในมือ ก่อนจะตัดสินใจเปลี่ยนชุดตามที่เขาเลือกให้เงียบๆ