บทที่ 17. วางแผน

“ก็ตอนที่พวกกูยืนรออยู่ที่รถ กูก็ไม่ได้ยินชัดหรอกนะ แต่มึงเล่นกดน้องเขาติดกำแพง แล้วกูก็เห็นมึงก้มลงไปฟัด... เอ้ย! ก้มลงไปจูบน้องเขาซะขนาดนั้น พ่อน้องตื่นมาเปิดไฟระเบียงปุ๊บ น้องผลักมึงออกแทบไม่ทัน มึงยังจะหันไปตะโกนลั่นซอยอีกนะ ว่ามึงจะไม่ยอมแพ้ไอ้หมอนั่นเด็ดขาด... โคตรเท่เลยว่ะเพื่อน!”

เจตเล่าฉากเด็ดพร้อมกับทำท่าทางประกอบกับบอลจนเห็นภาพ แทนไทแทบอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะหินอ่อนให้ตายไปพ้นๆ เขาจำความรู้สึกที่ริมฝีปากนุ่มๆ นั่นได้ดี ความหวานละมุนที่ผสมกับกลิ่นแป้งเด็กประจำตัวของเจ้าขวัญมันยังตราตรึงอยู่เลย

แต่ที่เขาเครียดคือ... ยัยเด็กนั่นต้องเกลียดเขาเข้าไส้แล้วแน่ๆ ที่ไปฉวยโอกาสตอนเมาแบบนั้น!

“กูแม่ง... ทำบ้าอะไรลงไปวะเนี่ย” อสูรกายหนุ่มสบถด่าตัวเอง

“เอาน่า มึงก็ไปง้อน้องเขาสิวะ...”

บอลกำลังจะปลอบใจ แต่สายตาบังเอิญเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่หน้าโรงอาหารของคณะฝั่งตรงข้าม ซึ่งมีร้านกาแฟแบรนด์ดังตั้งอยู่

“แต่กูว่า... ตอนนี้มึงคงต้องพักเรื่องง้อไว้ก่อนแล้วล่ะว่ะ ไอ้แทน มองไปที่ร้านกาแฟนู่นดิ”

แทนไทขมวดคิ้ว ขยับสายตามองตามทิศทางที่เพื่อนชี้ไป ก่อนที่กรามแกร่งจะขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน

ภาพที่ปรากฏแก่สายตา คือร่างระหงของเจ้าขวัญที่กำลังเดินเคียงคู่มากับหมอพิชญ์ ชายหนุ่มในชุดนักศึกษาแพทย์กำลังเอื้อมมือไปเปิดประตูกระจกร้านกาแฟให้หญิงสาวด้วยรอยยิ้มละมุน

เจ้าขวัญเงยหน้าขึ้นพูดอะไรบางอย่างกับเขา แม้ระยะทางจะไกลจนไม่ได้ยินเสียง แต่ท่าทีสนิทสนมและการดูแลเอาใจใส่ราวกับเจ้าหญิงนั้น ทำเอาไฟหึงหวงในอกของแทนไทลุกพรึบขึ้นมาทันที

“ไอ้หมอหลายหน้าเอ๊ย...” เขาพึมพำลอดไรฟัน ตั้งท่าจะลุกขึ้นเดินตามไปหาเรื่องตามสัญชาตญาณ

“เฮ้ยๆ เดี๋ยวก่อนไอ้แทน!” เจตรีบคว้าแขนเพื่อนเอาไว้แน่น “มึงอย่าเพิ่งไปบวกตอนนี้ มึงฟังที่พวกกูจะบอกก่อน เรื่องใหญ่กว่าจูบเมื่อคืนอีกนะเว้ย!”

แทนไทสะบัดแขนออก หันมาถลึงตาใส่เพื่อน “มีเรื่องเหี้ยอะไรอีกล่ะ!”

“งานพรอมต์ของมหา'ลัยอาทิตย์หน้าไงวะ...” บอลลดเสียงลง กระซิบอย่างตื่นเต้นปนเครียด

“วงในเขาเมาท์กันให้แซด ว่าปีนี้ไอ้หมอพิชญ์มันประกาศตัวชัดเจนเลยนะ ว่าจะควงน้องเจ้าขวัญไปเปิดตัวในงานพรอมต์ฐานะคู่ควง!”

“เปิดตัวเหี้ยอะไร! ยัยนั่นเป็นของมันตั้งแต่เมื่อไหร่!” แทนไทตวาดลั่นจนโต๊ะข้างๆ สะดุ้ง

“ยังไม่จบแค่นั้นเว้ย!” เจตแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ที่น่าเกลียดกว่านั้นคือ กูได้ข่าวมาจากเด็กนิเทศเพื่อนเอด้าเด็กมึง ว่าไอ้หมอมันเล่นมัดมือชก สั่งดีไซเนอร์ตัดชุดราตรีไซส์น้องขวัญเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วด้วย แม่งกะจะเปย์ชุดแพงๆ แล้วกดดันให้น้องเขาปฏิเสธไม่ได้กลางวงเพื่อนไง มึงคิดดูดิ พ่อน้องก็ปลื้มมันซะขนาดนั้น ถ้าน้องขวัญใส่ชุดที่มันซื้อให้ไปงานพรอมต์คู่มัน... สถานะก็ชัดเจนแล้วป่าววะ!”

คำบอกเล่าของเพื่อนราวกับน้ำมันถังใหญ่ที่ราดรดลงบนกองเพลิง แทนไทยืนนิ่งค้างไปชั่วขณะ นัยน์ตาคมกริบที่เคยวูบไหวเพราะความรู้สึกผิด บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความมืดครึ้มและดุดันจนน่าขนลุก รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจนเจตกับบอลยังต้องกลืนน้ำลายลงคอ

การสั่งชุดให้ผู้หญิงโดยไม่ถามความสมัครใจ สำหรับคนอื่นอาจจะมองว่าโรแมนติกและสายเปย์ แต่สำหรับแทนไท... เขามองออกทะลุปรุโปร่งถึงสันดานดิบของไอ้หมอนั่น มันไม่ใช่การเอาใจ แต่มันคือการ 'ตีกรอบ' และ 'แสดงความเป็นเจ้าของ' เพื่อบีบให้เจ้าขวัญดิ้นไม่หลุดและยอมตกเป็นของมันต่างหาก

วิศวกรเปื้อนฝุ่นกำหมัดแน่นจนข้อขาว เส้นเลือดปูดโปนตามท่อนแขนแกร่ง สายตาอาฆาตจดจ้องไปยังแผ่นหลังของศัตรูหัวใจที่เพิ่งเดินหายเข้าไปในร้านกาแฟพร้อมกับผู้หญิงของเขา(?)

“อยากจะเล่นสงครามประสาทกับกูใช่ไหม...”

อสูรกายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเยียบเย็นและอันตรายที่สุดเท่าที่เจตกับบอลเคยได้ยิน

“มึง... มึงจะทำยังไงวะไอ้แทน” บอลถามเสียงอ่อย

แทนไทปรายตามองเพื่อน ก่อนจะเหยียดยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก “มันคิดว่าการยัดเยียดชุดแพงๆ ให้ยัยบื้อนั่นใส่ แล้วจะมัดมือชกเอาไปเป็นของเล่นมันได้ง่ายๆ งั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ...”

เขาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งถูกโยนทิ้งบนเตียงเมื่อเช้าขึ้นมาเปิดหน้าจอดู สายตายังคงจับจ้องไปที่ร้านกาแฟด้วยแววตามาดมั่น

“ควงออกนอกหน้าเหรอ? ได้... กูจะรอดู ว่าชุดราตรีที่มันสั่งตัดมาอย่างดี ถ้ามันถูกฉีกขาดจนไม่เหลือชิ้นดีวันงาน... ไอ้เจ้าชายหน้าโง่นั่น มันจะเอาชุดที่ไหนให้เจ้าขวัญเปลี่ยนในงานพรอมต์!”

          .

          ณ งานพรอมต์...

          เสียงเพลงจังหวะสนุกสนานดังกระหึ่มก้องห้องบอลรูมสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาวที่ถูกเนรมิตให้เป็นสถานที่จัดงานพรอมต์ประจำปีของมหาวิทยาลัย แสงไฟคริสตัลระยิบระยับสาดส่องลงมากระทบกับชุดราตรีและสูททักซิโด้ของเหล่านักศึกษาที่จัดเต็มกันมาประชันโฉม บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงหัวเราะ และกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ลอยคลุ้ง

ทว่าท่ามกลางความรื่นเริงนั้น มีสายตาดุดันคู่หนึ่งที่คอยจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวจากมุมมืดของงาน

แทนไทในชุดเสื้อช็อปสีเลือดหมูกางเกงยีนส์ยืนพิงเสาหินอ่อนมุมห้อง นัยน์ตาคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวกวาดมองฝ่าฝูงชนไปยังกลางฟลอร์เต้นรำ มือหนาที่ถือแก้วไวน์แดงกำแน่นจนข้อขาว เส้นเลือดปูดโปนตามท่อนแขนบ่งบอกถึงแรงอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านอยู่ภายใน

หนึ่งสัปดาห์... หนึ่งสัปดาห์เต็มๆ ที่เขาต้องทนดูไอ้หมอหน้าจืดนั่นทำตัวติดหนึบเป็นเงาตามตัวเจ้าขวัญ ไม่ว่าจะตอนเช้า ตอนพักเที่ยง หรือตอนเย็น มันไปรับไปส่ง คอยเอาอกเอาใจจนเขาแทบไม่มีโอกาสได้เฉียดเข้าใกล้เธอเลยด้วยซ้ำ

          และคืนนี้... คืนที่ไอ้หมอนั่นจงใจประกาศศักดาด้วยการควงเจ้าขวัญมาเปิดตัวในฐานะคู่ควง

ร่างระหงของเจ้าขวัญโดดเด่นอยู่กลางฟลอร์เต้นรำ เธอสวมชุดเดรสยาวฟูฟ่องสีชมพูอ่อนหวานสไตล์เจ้าหญิง ซึ่งเป็นชุดที่แม่ของเธอเป็นคนเลือกและบังคับให้ใส่ แน่นอนว่าหมอพิชญ์ผู้แสนดีไม่กล้าขัดใจว่าที่แม่ยาย เขาทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ ยอมควงเจ้าหญิงในชุดที่ดูขัดกับความหรูหราเซ็กซี่ของงานพรอมต์อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ

ภาพที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของแทนไท คือภาพของหมอพิชญ์ที่โอบเอวคอดกิ่วของเจ้าขวัญเอาไว้แนบชิด รอยยิ้มละมุนละไมบนใบหน้าหล่อตี๋นั่นดูขัดตาเขาเสียเหลือเกิน ยิ่งเห็นเจ้าขวัญส่งยิ้มหวานตอบกลับไป หัวใจของเขาก็ยิ่งถูกบีบรัดจนปวดหนึบ

‘ไอ้หน้าจืดนั่นมันมีดีอะไรนักหนาวะ นอกจากหน้าตาซื่อๆ กับเสื้อกาวน์สีขาว’

แทนไทสบถในใจ เขายกแก้วไวน์ขึ้นสาดของเหลวสีแดงเข้มลงคอรวดเดียวหมดแก้ว ความร้อนผ่าวไหลผ่านลำคอแต่ไม่อาจดับความร้อนรุ่มในอกได้เลย

จังหวะนั้นเอง สายตาคมกริบของเขาก็เห็นหมอพิชญ์หยิบแก้วไวน์จากถาดบริกรที่เดินผ่าน แล้วส่งให้เจ้าขวัญ หญิงสาวรับมาถือไว้ด้วยท่าทีลังเล เธอไม่เคยดื่มแอลกอฮอล์มาก่อนเพราะถูกแม่สั่งห้ามเด็ดขาด แต่เมื่อถูกหมอพิชญ์คะยั้นคะยอด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เธอก็ยอมจิบมันเข้าไปอึกเล็กๆ

เพียงแค่อึกเดียว ฤทธิ์แอลกอฮอล์ก็ทำให้พวงแก้มใสซับสีเลือดฝาดน่ามองยิ่งขึ้นไปอีก หมอพิชญ์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนที่โอบเอวเธอให้แน่นขึ้นจนแทบจะแนบชิดกันทุกสัดส่วน

กึก!

เส้นฟางแห่งความอดทนที่ถูกขึงตึงมาตลอดสัปดาห์ขาดสะบั้นลงในวินาทีนั้น เขาไม่สนแล้วว่านี่คืองานพรอมต์ของมหาวิทยาลัย ไม่สนว่าผู้คนนับร้อยกำลังมองอยู่ และไม่สนว่าไอ้หมอนั่นจะเป็นลูกรักของครอบครัวเธอแค่ไหน

ร่างสูงใหญ่ในชุดช็อปที่แปลกและแตกต่างจากคนอื่นๆก้าวฉับๆ ออกจากมุมมืด คว้าแก้วไวน์ผ่านบริกร พุ่งตรงฝ่าฝูงชนไปยังกลางฟลอร์เต้นรำด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่กระจายจนนักศึกษาคนอื่นๆ ต้องแหวกทางให้โดยอัตโนมัติ นัยน์ตาคมดุดันจดจ้องไปยังเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว...