บทที่ 20. เผชิญหน้า

เจ้าขวัญจัดการเปลี่ยนชุดราตรีสีแชมเปญเรียบหรูที่แทนไทเลือกให้เสร็จสรรพ ทว่าในระหว่างที่เธอกำลังยืนมองเงาตัวเองในกระจกและพยายามใช้น้ำเปล่าลบคราบมาสคาร่าที่เลอะเปื้อนใต้ตา เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับประตูกระจกห้องแต่งตัวที่ถูกผลักเปิดออก

“เสร็จหรือยัง… คนที่ฉันให้มาช่วยแต่งหน้ามาถึงแล้ว” เสียงทุ้มห้าวเอ่ยขึ้น

แทนไทก้าวเข้ามาด้านใน แต่จังหวะที่สายตาคมกริบกวาดมองร่างอรชรในชุดเดรสสีแชมเปญเข้ารูป ซึ่งขับผิวเนียนละเอียดให้โดดเด่นสะดุดตา ชายหนุ่มก็ถึงกับชะงักกึก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที ความงามที่ไร้การปรุงแต่งมากเกินไปทำให้หัวใจของอสูรกายกระตุกวูบอย่างแรง

“อ้าว! ไอ้แทน เรียกด่วนจี๋ให้มาช่วยใครวะ… เฮ้ย! น้องเจ้าขวัญ!?”

เสียงอุทานดังแทรกขึ้นทำลายความเงียบ ‘แพรวา’ เมคอัพอาร์ตทิสต์มือหนึ่งประจำคณะนิเทศศาสตร์ คนที่เคยฝีมือจัดจ้านในการเนรมิตลุคให้ เอด้าดาวคณะนิเทศฯ เด็กของแทนไทกวาดมงกุฎมาแล้วรีบก้าวพรวดพราดยกกระเป๋าเครื่องสำอางเข้ามาในห้อง เธอมองหน้าเจ้าขวัญสลับกับแทนไทรัวๆ ด้วยแววตาตื่นตะลึงระคนสงสัย

“นี่มันอะไรกันคะแทน? เรียกแพรวามาซะด่วนจี๋ ให้มาแต่งหน้าให้เด็กคนนี้เนี่ยนะ? แล้วดูสภาพห้อง… ชุดขาดอะไรกันเนี่ย!”

แพรวาเอ่ยแซวด้วยความสนิทสนมตามประสาคนเคยรู้ใจ ทว่าแทนไทกลับตวัดสายตาดุดันมองขวางใส่เธอทันที

“ไม่ต้องถามมาก อยากได้ค่าเสียเวลาเท่าไหร่ก็บอกมา แล้วจัดการแต่งหน้าทำผมให้เรียบร้อยซะ ถ้าทำออกมาไม่สวย... อย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

เสียงทุ้มกดต่ำคาดโทษจนแพรวายอมหุบปากฉับ แม้จะแปลกใจแต่เธอก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของแทนไทในโหมดนี้

“นั่งลงสิคะน้องเจ้าขวัญ” แพรวาปรับสีหน้าเป็นมืออาชีพ แล้วผายมือให้เธอนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

เจ้าขวัญก้มหน้านิ่ง ยอมนั่งลงบนเก้าอี้แต่โดยดี ผ่านไปเกือบยี่สิบนาที ฝีมือการแต่งหน้าอันเฉียบคมของแพรวาก็เนรมิตให้ใบหน้าหวานที่เคยเปรอะเปื้อนคราบน้ำตา กลับมาสวยเฉี่ยวและโดดเด่นยิ่งกว่าตอนอยู่ในงานพรอมต์เสียอีก

แทนไทที่ยืนกอดอกพิงกำแพงมองอยู่เงียบๆ ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นด้วยความหลงใหลจนแทบซ่อนไม่อยู่

“เสร็จแล้วค่ะ! สวยหยาดเยิ้มจนพี่แทนใจละลายแล้วมั้งเนี่ย พอใจหรือยังล่ะพ่อคุณ!”

แพรวาแซวกลั้วหัวเราะ เก็บอุปกรณ์ลงกระเป๋าแล้วเดินเลี่ยงออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้ทั้งคู่อยู่กันตามลำพังอีกครั้ง

เจ้าขวัญค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เธอยังคงรู้สึกเกร็งและทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องยืนประจันหน้ากับแทนไทในระยะประชิดแบบนี้ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว นัยน์ตาคมกริบกวาดสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความพึงพอใจ

“สวย…” เสียงทุ้มพร่ากระซิบแผ่วเบาจนแทบกระซิบ “ชุดนี้... เหมาะกับเธอมากกว่าชุดงี่เง่าพวกนั้นเป็นกอง”

“ขอบคุณค่ะ…” เจ้าขวัญตอบเสียงสั่น หลบสายตาร้อนแรงคู่นั้น

ก๊อกๆๆ!

จังหวะที่บรรยากาศกำลังจะระอุขึ้น เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงทุ้มนุ่มนวลที่คุ้นเคยจนเจ้าขวัญสะดุ้งสุดตัว

“น้องขวัญครับ! เปลี่ยนชุดเสร็จหรือยัง? พี่รอนานแล้วนะ ไปห้องน้ำมาจนกลับมาอีกรอบแล้วยังไม่เสร็จอีกหรือครับ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า ทำไมประตูห้องนี้ถึงยังล็อกล่ะ?”

เสียงของหมอพิชญ์ดังทะลุกำแพงเข้ามา ชัดเจนและใกล้เสียจนหัวใจของเจ้าขวัญร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม หญิงสาวหน้าซีดเผือด หันขวับไปมองหน้าแทนไทด้วยความตื่นตระหนกทันที สองมือเล็กกำชายกระโปรงแน่นด้วยความหวาดกลัวว่าหมอพิชญ์จะพังประตูเข้ามาเห็นสภาพพวกเขาในตอนนี้

แทนไทขบกรามแน่น นัยน์ตาดุดันวาวโรจน์ขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงศัตรูหัวใจมารบกวนไม่เลิก ความหึงหวงที่เพิ่งสงบลงปะทุขึ้นมาอีกระลอก ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวเจ้าขวัญ ใช้มือหนาคว้าเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นจนเธอไม่มีทางหนี

“พี่แทน... พี่พิชญ์อยู่ข้างนอก...” เจ้าขวัญกระซิบเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความกลัว

“ช่างหัวมันสิ…”

แทนไทโน้มใบหน้ากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงดุดันและเต็มไปด้วยความท้าทาย

“อยากรู้เหมือนกัน... ถ้ามันเปิดประตูเข้ามาแล้วเห็นผู้หญิงที่มันควง... กำลังตกเป็นของปีศาจอย่างฉัน... หน้ามันจะทุเรศขนาดไหน!”

“ไม่เอา... อย่าพูดแบบนี้นะคะ!”

เจ้าขวัญส่ายหน้ารัว น้ำตาไหลร่วงเผาะด้วยความหวาดหวั่น เธอพยายามดันอกแกร่งออก แต่แทนไทกลับยิ่งกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองประตูห้องสลับกับใบหน้าหวานด้วยความท้าทายขั้นสุด

สงครามระหว่าง ‘เจ้าชาย’ ที่ยืนอยู่หน้าห้อง กับ ‘อสูรกาย’ ที่กำลังกอดรัดเธอไว้ในกำมือ... กำลังจะระเบิดขึ้น ณ วินาทีนี้

          “เจ้าขวัญ! เปิดประตูให้พี่หน่อยสิคะ”

เสียงเคาะประตูไม้ดังระรัวสลับกับเสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคย แต่อารมณ์ภายในห้องกลับกลายเป็นความตึงเครียดในชั่วพริบตา แทนไทไม่เพียงแต่ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย มือหนายังคงพันธนาการเอวบางไว้แน่น ดึงร่างของเธอให้ชิดเกือบไร้ช่องว่าง สายตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ไปด้วยความหึงหวงและท้าทาย

“ชู่... อยู่เงียบๆ ซะ ถ้าไม่อยากให้มันเห็นว่าเรากำลังจะทำอะไรกัน”

แทนไทกระซิบชิดใบหู เสียงต่ำพร่าของเขาส่งความรู้สึกเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ แต่เจ้าขวัญไม่ยอมตกเป็นเหยื่อของการควบคุมอีกต่อไป เธออาศัยจังหวะที่เขาชะล่าใจ รวบรวมแรงทั้งหมดผลักอกกว้างของแทนไทออกอย่างแรงจนเขาผงะไปข้างหลัง

สองขาเรียวรีบก้าวตรงไปยังประตูด้วยหัวใจที่เต้นระทึกราวกับจะทะลุนอกอก... ประตูบานนี้คือทางรอดเดียวที่จะพาเธอไปหาเจ้าชายของเธออย่างหมอพิชญ์

แกร๊ก!

รอยยิ้มอบอุ่นของหมอพิชญ์ปรากฏขึ้นทันทีที่บานประตูเปิดออก แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยทัก นัยน์ตาคมที่แสนอ่อนโยนมองเธอด้วยความอึ้งในการเปลี่ยนแปลงของเธอก็ต้องชะงักกึก เมื่อสายตาปะทะเข้ากับรอยแดงตรึงตรงข้อมือบางและเสื้อผ้าที่รอยยับย่นของเจ้าขวัญ

และก่อนที่หมอพิชญ์จะทันได้ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ร่างสูงใหญ่ของแทนไทก็เดินมาซ้อนหลังเจ้าขวัญ มือข้างหนึ่งของเขายกขึ้นแตะไหล่เนียนของเธออย่างถือสิทธิ์ พร้อมกับช้อนสายตามองหมอหนุ่มด้วยรอยยิ้มเย็นชา

“มีธุระอะไรด่วนวะ... หมอพิชญ์?”

แทนไทเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยรังสีฆาตกรรมที่ทำให้อากาศรอบข้างเย็นยะเยือก

หมอพิชญ์หรี่ตาลง บรรยากาศอบอุ่นแสนดีละลายหายไปในทันที เหลือเพียงความนิ่งงันที่น่ากลัวไม่แพ้กัน เขาก้าวเข้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว คว้าข้อมืออีกข้างของเจ้าขวัญไว้แล้วดึงเข้าหาตัวเองเบาๆ ก่อนจะสบตากับแทนไทตรงๆ

“ผมมาพาเจ้าขวัญคู่ควงของผมไปครับ... เพราะดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้อยากให้อยู่ที่นี่สักเท่าไหร่”

เจ้าขวัญยืนนิ่งอยู่ตรงกลางระหว่างแรงดึงมหาศาลจากชายทั้งสองคน หัวใจของเธอเต้นระทึกจนแทบเป็นบ้า สงครามเงียบระหว่าง เจ้าชายที่แสนดีกับอสูรร้ายที่จ้องจะกลืนกินเธอ...