LOGINHindi ko alam kung ilang oras na akong nakatayo sa gitna ng silid. Tahimik. Malawak. Marangya. Ang kwartong ibinigay sa akin sa Aldridge Mansion ay mas malaki pa kaysa sa buong bahay na kinalakihan ko. Ang sahig ay gawa sa makintab na marmol, ang mga kurtina ay makapal at kulay ginto, at sa gitna ng silid ay may napakalambot na kama na tila para sa isang reyna. Pero kahit gaano pa ito kaganda… Hindi ko pa rin maiwasang maramdaman na para akong nakakulong. Huminga ako nang malalim habang dahan-dahan kong hinaplos ang tela ng isang mamahaling damit na nakasabit sa aparador. Ilan ba ang mga ito? Sampu? Dalawampu? Lahat ay bagong-bago. Lahat ay mamahalin. May mga damit na pang-gabi, elegante at makikinang. Mayroon ding mga kaswal na damit na kahit kailan ay hindi ko kayang bilhin noon. Sa tabi ng mga ito ay may kahon ng mga alahas. Mga kuwintas na kumikislap sa liwanag. Mga hikaw na tila gawa sa purong diyamante. Mga pulseras na parang kayang bayaran ang matrikula ko
Hindi ko alam kung dapat ba akong humanga o matakot. Habang papalapit ang itim na sasakyan sa napakalaking gate ng Aldridge Estate, pakiramdam ko ay lalong bumibigat ang hangin sa paligid ko. Hindi ito tulad ng mga bahay na nakikita ko sa telebisyon o sa mga magazine. Mas malaki. Mas tahimik. Mas nakakatakot. Huminto ang sasakyan sa harap ng napakataas na bakal na gate. Dalawang lalaking naka-itim na suit ang lumapit agad. Pareho silang may seryosong mukha, parang walang emosyon. Bodyguards. Narinig kong bumukas ang bintana sa harap. May sinabi ang driver sa isa sa kanila, ngunit hindi ko naintindihan. Ilang segundo lang, bumukas ang gate. Dahan-dahang pumasok ang sasakyan sa loob. At doon ko nakita ang lugar na magiging bagong kulungan ko. Napakalawak ng lupain. May mahahabang puno na nakaayos sa magkabilang gilid ng daan, parang mga sundalong nakabantay sa pagpasok ng kahit sino. Sa dulo ng kalsada, tumambad sa akin ang isang napakalaking mansion. Hindi ko alam kung mat
Hindi ko akalaing darating ang araw na ikakasal ako nang walang saya sa puso. Lahat ng pangarap ko tungkol sa kasal ay matagal nang nabura bago pa man ako makapagsuot ng puting damit. Noong bata pa ako, iniisip ko na ang araw ng kasal ko ay magiging puno ng liwanag—may mga bulaklak, may ngiti ang mga tao, at may lalaking hahawak sa kamay ko dahil mahal niya ako. Pero ngayon… Nakatayo ako sa gitna ng isang malaking bulwagan na tila mas malamig pa sa hangin ng gabi. Tahimik ang paligid. Sobrang tahimik na para bang pati ang paghinga ko ay maririnig ng lahat. Ang simbahan—o mas tamang sabihin, ang pribadong kapilya ng pamilya Aldridge—ay napakalaki at napakayaman sa dekorasyon. May mga mamahaling chandelier na nakasabit sa kisame at naglalabas ng mahinang liwanag. Ngunit sa kabila ng lahat ng karangyaan, parang walang buhay ang lugar. Walang musika. Walang mga bisitang nag-uusap. Walang masayang tawanan. Parang isang seremonyang ginagawa hindi para sa pag-ibig—kun
Hindi ko maalala kung kailan nagsimulang manginig ang mga kamay ko. Siguro noong pumasok kami sa napakalaking opisina ni Trenton Maxime Aldridge. O baka noong sumara ang mabigat na pinto sa likod namin. Ang alam ko lang—mula sa sandaling iyon, pakiramdam ko ay tuluyan na akong nakulong. Tahimik ang silid. Sobrang tahimik na naririnig ko ang tibok ng puso ko sa loob ng dibdib ko. Sa harap namin ay isang napakalaking mesa na gawa sa madilim na kahoy. Sa likod nito ay nakaupo ang lalaking kinatatakutan ng buong probinsya. Si Trenton. Ang lalaking sinasabing walang awa. Walang puso. Ang lalaking ngayon ay… magiging asawa ko. Napakalakas ng presensya niya kahit hindi siya nagsasalita. Nakasuot siya ng itim na suit, perpektong ayos ang buhok, at malamig ang mga matang nakatingin sa amin. Sa akin. Pakiramdam ko ay binabasa niya ang bawat iniisip ko. Humigpit ang hawak ni Papa sa sumbrero niya habang nakatayo kami sa gitna ng opisina. “M-Mr. Aldridge…” nanginginig na
Hindi ko alam kung bakit nanginginig ang mga kamay ko habang nakaupo ako sa loob ng itim na sasakyan. Tahimik ang paligid, pero pakiramdam ko ay parang may mabigat na ulap na nakasabit sa ibabaw ng ulo ko. Hindi ito ang buhay na pinangarap ko. Dapat ngayon nasa dorm ako, nagrereview para sa midterm exams ko. Dapat iniisip ko lang kung paano ko mapapasa ang mga subjects ko at kung paano ko matutulungan ang pamilya ko balang araw. Pero ngayon… Papunta ako sa mansyon ng lalaking kinatatakutan ng buong probinsya. Si Trenton Maxime Aldridge. Ang lalaking tinatawag nilang Heartless Mafia Lord. Huminga ako nang malalim habang nakatingin sa bintana. Sa labas, unti-unting lumilitaw ang napakalaking gate na gawa sa bakal. May dalawang armadong guwardiya sa magkabilang gilid nito. Nang bumukas ang gate, parang pumasok kami sa ibang mundo. Napakalawak ng lupain sa loob. May mahahabang driveway, mga ilaw na nakahilera sa gilid ng kalsada, at sa dulo nito ay nakatayo ang isang nap
May mga sandali sa buhay na alam mong babaguhin ng isang desisyon ang buong kinabukasan mo. At ngayong gabi, alam kong nasa harap ko ang isa sa mga sandaling iyon. Tahimik ang buong bahay namin, ngunit ang katahimikan ay parang mabigat na ulap na nakasabit sa hangin. Parang may bagyong paparating, at alam kong hindi na ito maiiwasan. Nakaupo ako sa lumang sofa sa sala habang mahigpit na nakahawak sa aking mga kamay. Sa harap ko ay ang aking mga magulang. Ang kanilang mga mukha ay puno ng takot. Hindi ko sila kailanman nakita nang ganito. “Mary…” mahina ngunit nanginginig na tawag ni Mama. Hindi ako sumagot. Sa totoo lang, ayaw kong marinig ang susunod nilang sasabihin. Dahil alam ko na. Alam ko kung ano ang hinihingi nila. Huminga nang malalim si Papa bago siya nagsalita. “Anak… may problema tayo.” Napapikit ako sandali. Hindi ito basta problema. Ito ay isang bangungot. Isang bangungot na may pangalan. Trenton Maxime Aldridge. Ang lalaking kinatatakutan ng buong pro







