Chapter 3

[3]

Napabuntong hininga ako matapos ko mahugasan ang huling pinggan at inilagay iyon sa dish rack.

"Mama, nainom niyo na po ba ang gamot niyo?" tanong ko kay Mama

"Katatapos ko lang. Medyo maigi na nga pakiramdam ko nitong nakaraang araw. Siguro nakabuti sakin na nandito kayo ni Liovie." wika niya bago siya naupo muli sa kaniyang tumba-tumba

Sasagot na sana ako sakaniya kaso biglang tumunog ang phone ko na nakasuksok sa bulsa ko.

Unknown number ang tumatawag pero sinagot ko naman ito.

"Hello, is this Emilia Savine Montiel? Mother of Savanna Liovie Montiel?" tanong sakin ng tao sa kabilang linya

"Yes po? Ano pong meron?"

"Nasa disciplinary office po ngayon si Savanna Liovie. Gusto po kayo makausap ng principal." sambit nito

Napakunot naman ang noo ko. Disciplinary office?!

"Ano pong nangyari?! Bakit nasa disciplinary si Liovie?" tanong ko ulit

"Mas mabuti po kung pupunta kayo dito para mas maexplain namin ng maayos."

Yun lang ang sinabi niya bago nito ibinababa ang tawag.

Wala pang dalawang linggo simula nung pina-transfer ko si Liovie sa local school dito sa Malvaran pero ngayon pa lang ay pinapatawag na ako ng principal?

Tinungo ko agad ang maliit na elementary school sa tabi ng plaza kung saan pumapasok si Liovie. Napansin ko agad ang ilang mga bata na nakasilip mula sa bintana, nakakunot ang noo habang nakatingin sa direksyon ng faculty.

Pagkapasok ko ng gate ay sinalubong ako ng guard.

"Disciplinary office, ma'am?"

Tumango ako, hindi ko na napigilan ang bilis ng hakbang ko. Pagkabukas ko ng pinto ay agad ko silang nakita.

Si Liovie, nakaupo sa sulok, umiiyak habang hawak ang sira-sira niyang sketchpad. Sa harap niya, may batang lalaki na mukhang kasing-edad niya, may benda sa ilong. Sa tabi ng bata ay isang babaeng halatang may kaya, nakataas ang kilay habang nakatingin sa akin at isang malaking lalaki na naka-suit pa.

"Ma'am, kayo lang po ba? Nasaan po ang father ni Liovie?" bungad sakin ng assistant ng principal

"Single mother po ako." maikling sagot ko

"Siya po ba ang magulang?" agad tanong ng babae sa principal.

"Ah, opo, Ma'am Digna. Siya po si Ms. Montiel."

"Ikaw ang nanay ng batang 'to?" sabay turo sa anak ko na umiiyak.

Hindi ko siya pinansin at lumapit agad ako sa anak ko.

"Liovie?"

"Anong nangyari?"

"Mommy…" bulong niya habang humahagulgol.

"Mommy, wala akong ginagawa sakaniya. I promise! Kinukulit niya ako, he pulled my hair tapos nung hindi ko siya pinansin bigla niyang pinagpupunit yung sketchpad ko. Kaya sinuntok ko siya." humahagulgol na wika ni Liovie

Napatigil ako.

"Walang akong pake kung anong sinabi ng anak ko! Hindi mo dapat tinuruan yang anak mo na manakit!"

"Pinagtanggol lang niya ang sarili niya." depensa ko

"Well maybe if she had a father figure, she’d know better than to act like a wild animal." sabat naman ng kasama niyang lalaki

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

"What did you just say?" halos mapintig ang tenga ko sa sinabi niya

"Sinabi ko lang ang obvious. A single mother raising a daughter all alone without a father to teach her manners? No wonder she’s violent. What kind of morals are you even teaching her?"

Nagsimulang mag-init ang tenga ko. I could hear my heartbeat pounding in my ears.

"Eh kayo nga dalawa na kayo pero hindi niyo maturuan yang anak niyo." sambit ko

Agad na namula sa galit ay babae na yun.

"Mag-ingat ka sa sinasabi mo! Hindi mo ba kami kilala? Kami lang naman ang may-ari ng Corpus Hardware! Kaya kong gusto mo matapos ang issue na 'to, dapat humingi ng tawad yang anak mo sa anak ko. Dahil kung hindi, ipapa-expel ko yang anak mo sa school na 'to!" malakas na sigaw ng babae

Lalong napakunot ang noo ko. Naramdaman ko na pinisil ni Liovie yung kamay ko kaya napatingin ako sakaniya.

"Mommy, I'll say sorry nalang. I don't want you to get into trouble." nakayuko nitong sambit habang humihikbi

"No, Liovie. It's not your fault, hindi mo kailangang mag-sorry kanila." I assured her

Tiningnan ko ang principal na tahimik lang sa gilid.

"You're letting her say that?"

"Ma'am..." sabat ng teacher na naroon

"We understand that emotions are high, but the other child was physically hurt. I suggest na sa susunod, turuan niyo po ang anak niyong maging mas obedient."

"Obedient? After being bullied?" di ako makapaniwala sa naririnig ko

"She's new. Dapat siya ang mag-adjust. Mahirap po kung--"

Natigilan sa pagsasalita ang principal nang may biglang pumasok sa pinto.

Paglingon ko, isang matangkad na lalaking nakasuot ng dark gray suit ang pumasok. His posture commanded attention. His expression was unreadable calm but deadly serious. A man used to being obeyed.

"Mr. Lazaro!" bulalas ng principal ang agad sumalubong sakaniya.

"We weren't expecting--"

"May narinig akong sigawan habang nagpapaikot sa mga facilities. Thought this school was known for professionalism?" malamig ang boses ni Lionel na hindi mo gugustuhing kontrahin.

I froze.

Lionel.

Ngayong nakita ko na siya ulit. I just noticed that he was no longer the gentle and soft man that I loved. Or maybe I never had the chance to see this side of him before.

Because this Lionel… this was the man the people feared. The CEO. Not the man who once held my hand in a tiny kitchen and thanked me for the little meal I served him.

Napatingin siya sa akin. At sa anak ko.

His gaze lingered.

"What's happening here?" tanong niya

Nagsalita agad ang principal.

"Just a small misunderstanding, sir. Wala naman pong dapat ikabahala. Bata lang po, nagkains--"

"Small?" putol niya ang gustong sabihin ng principal

"This is bullying. Narinig ko pa na pag hindi siya nag-sorry ay ipapa-expel ang bata. Mga magulang na ba ngayon ang nagdedecide kung sino ang dapat ma-expel? Pera na lang ba ang nagpapatakbo sa paaralan na 'to?" tanong ni Lionel

Tumahimik ang buong opisina.

Dahan-dahan siyang lumapit at tumingin sa anak kong si Liovie.

"What's your name?" tanong niya at bahagyang lumuhod sa harap ni Liovie

"Don’t be scared."

I fight the urged not to break down and hug the two of them. Hindi nila alam kong gaano ko katagal pinangarap na makita silang dalawa na magkasama.

"L-liovie…" bulong ng anak ko.

He smiled softly.

Lionel turned to everyone in the room.

"Hindi ba't may mga cctv naman sa bawat classroom. Bakit hindi natin yun tingnan para malaman ang totoong nangyari?" wika nito

I'm confident na nagsasabi ng totoo si Liovie. Hindi marunong magsinungaling ang anak ko.

"Y-yes po!" nauutal pa na sagot ng principal

Agad nilang kinuha ang footage sa cctv at pinakita ito samin.

Tahimik lang na nagd-drawing si Liovie nung kinulit siya ng batang lalaki na yun. Hindi siya pinansin ni Liovie kaya naman hinila nito ang buhok ni Liovie. Lumingon lang sakaniya si Liovie at bumalik sa pagd-drawing ngunit maya-maya pa ay pinagpupunit na ng batang lalaki ang sketchpad ni Liovie. Doon na naubos ang pasensya ni Liovie at sinuntok siya.

"Well, I think it's clear now kung sino ba talaga ang totoong may kasalanan. Nauna manakit ang anak niyo at gumanti lamang si Liovie sakaniya." sambit ni Lionel

"Miss Montiel, I assume you're her mother?"

Tumango ako, pakiramdam ko ay mawawala na ang tuhod ko sa bigat ng titig niya.

"I'd like to apologize on behalf of the school" sambit niya

"Mr. Lazaro, I understand your concern but--" putol ng nanay ng batang lalaki

Lionel turned to her slowly.

"What's your name?"

"Digna Corpuz and this is Robert, my husband."

"From Corpuz Hardware?" tanong ni Lionel

"Yes…"

"Not anymore. As of this morning, we're cutting all partnerships with your husband's supply chain. I don't work with people who raise bullies and insult single mothers." malamig na wika nito

"Wait, what?! That's unfair--”

"So is abusing your power to oppress people."  he replied flatly.

"And as for you..." sabay lingon sa principal

"This school has been under my funding for three years now. I want a written report of how cases like this are handled moving forward. Any teacher who tolerates discrimination has no place here. Do I make myself clear?"

"Opo, Sir Lionel." sunud-sunod ang tango ng lahat.

Walang umimik.

Dahil sa hiya ay agad na umalis ang teacher habang ay principal naman ay sinabayan na sa paglabas ang pamilya ng Corpuz.

Lionel turned to me again. Hindi ko mapigilang kabahan sa mga tingin niya.

He paused.

"Have we met before?"

Nanigas ako.

Tumingin ako sa mga mata niya, parehong mata na minana ni Liovie. Para bang hinahanap niya ako sa alaalang hindi niya matandaan.

"No, sir." mahina kong tugon.

Tumango siya, pero hindi pa rin siya kumbinsido. Tila may kulang. Tila ba hindi siya matahimik.

"This might be weird but your voice remind me of someone. May I have your name?"

Lumakas ang kabog ng puso ko. He only knows my name as Elvi.

"Savine." maikling sagot ko

Tumango siya at nalipat naman ang tingin kay Liovie.

"Pwede ko po ba malaman ang pangalan niyo?" tanong ni Liovie sakaniya

"Lionel." mabilis na sagot nito

"Wow! We have similar names. I am Liovie and you are Lionel. Is your nickname 'Lio' too?"

Nakita ko kung paano matigilan si Lionel sa tanong ni Liovie. That was the name I used to call him.

Nanlaki ang mata ko at agad kong kinarga si Liovie.

"Pagpasensyahan mo na ang kadaldalan ng anak ko. Maraming salamat, mauuna na kami." sambit ko

Hindi ko na siya hinintay makasagot at agad kaming lumabas sa office. Kahit nakatalikod ay ramdam ko na nakasunod ang tingin niya samin.

Naramdaman ko na nakatitig si Liovie sa pintuan ng disciplinary office kahit pa nakalayo na kami.

"Mommy, I really like Mr. Lionel. He is very kind. Is my Daddy also kind?"

"Of course, baby."

Silly girl, he is your dad.

***