Chapter 2

[2]

Five years.

Limang taon na ang lumipas simula noong huli akong tumapak sa bayang ‘to.

Pero habang nakatanaw ako mula sa bintana ng bus na papalapit sa familiar na arko ng Malvaran, parang kahapon lang ang lahat. Same trees, same air. Same pain na pilit kong kinalimutan pero ngayon ay bumabalik na muli.

"Mommy, is this Lola's place?" tanong ni Liovie habang hawak-hawak ang sketchpad niya. May ginuguhit na naman siya, bata pa lang, lagi nang may hawak na lapis.

Nilipad ng hangin ang mahabang buhok ni Liovie, everything about her face looks just like me except for her eyes, she got it from Lionel.

"Oo, anak." sagot ko, pinilit ngumiti.

"We're home."

Hinawakan ko ang kamay ni Liovie.

Bago kami pumasok sa loob ay tinanggal ko muna ang suot na kwintas ni Liovie. The half-heart pendant necklace. Kailangan ko munang itago 'to.

Iniuwi ko si Liovie hindi dahil handa na akong harapin ang nakaraan. Ginawa ko 'to para kay Mama. Lalo nang lumalala ang sakit niya. Kahit anong pilit ko sakaniya na lumipat nalang siya samin ay ayaw niya dahil dito nakalibing si Papa kaya kung mamamatay man siya ay gusto niya na dito rin siya ililibing. Kahit ayaw ko na mag-isip ng ganun ay sadyang matigas ang ulo ng nanay ko.

Kaya ito ako ngayon, bumalik ako para alagaan siya. Tsaka isa pa, gusto niya na raw makapiling ang apo niya na sa loob ng limang taon ay sa video at pictures niya lang nakikita.

Pagkababa pa lang namin ng bus, sinalubong agad kami ng pamilyar na amoy ng palengke sa umaga.

"Mommy, look!" sabay pakita sa akin ni Liovie ng drawing niya. Si Mama, naka-wheelchair. Kami dalawa ni Liovie, hawak kamay. Naka-smile kaming lahat. Simple, pero masakit sa puso. Kasi iyon ang pamilya na pilit kong binuo kahit kulang.

Nakarating kami sa bahay ni Mama sa gilid ng bukid. Luma na, may mga bitak na ang pader, pero nandun pa rin ang mga tanim niyang gumamela sa harap.

Tanaw ko mula dito ang lawa ng Malvaran at katabi nun ay ang isang maliit na bahay. Ang bahay kung saan ko inalagaan si Lionel. Kung saan kami bumuo ng isang pamilya.

Pagpasok ko sa loob ng bahay ay nakita ko agad si Mama na nakaupo sa rocking chair niya.

Agad akong napatakbo at mahigpit siyang niyakap. Limang taon ko rin siyang hindi nakasama dahil nga kailangan kong taguan si Lionel. Siguro naman after ng limang taon ay tumigil na rin siya sa paghahanap sakin.

"Elvi! Mabuti naman at safe kayo na nakauwi." bati sakin ni Mama

"Ma, hindi ba sabi ko na Savine na ang itawag mo sakin? Yun naman ang totoong pangalan ko e." wika ko

Elvi lang kasi ang alam na pangalan ni Lio. Simula nung umalis ako ay Savine na ang ginagamit ko na pangalan.

"Lola, I miss you!" masayang niyakap ni Liovie ang lola niya na sa videocall niya lang nakakausap

"Ang maganda kong apo! Kamusta naman? Nagustuhan mo ba dito?" tanong agad ni Mama

"Opo! Madaming trees tsaka mga cows and goats!" sagot naman ni Liovie

Sa city kasi lumaki si Liovie kaya tuwang-tuwa siya pag nakakakita ng mga ganun. Maganda siguro kung igagala ko siya sa bayan para mas ma-appreciate niya lalo. Lalo pa’t andito kami sa mismong linggo ng Malvaran Day Festival. At ngayong taon, may malaking event sa plaza.

"Liovie, festival day ngayon. Gusto mo ba sumama kay Mommy para manood ng event sa plaza?" tanong ko

Nanlaki naman ang mata ni Liovie sa excitement.

"Yes! Yes! I want to go, Mommy!" nagtatalon si Liovie sa tuwa

Kumain lang muna kami at nagpahinga pagkatapos nun ay lumabas na kami ni Liovie para pumunta sa plaza.

Pagdating namin dun ay napakaraming tao. Maliit lang ang bayan namin pero tuwing festival ay dumadayo ang mga tao sa katabing bayan para makisaya.

Nakadungaw ako sa entablado at habang buhat-buhat si Liovie para makasilip din siya sa nangyayari. Simula pa lang kaya nagbibigay pa lang ng speech si Mayor.

"Kaya't salamat sa pagdalo niyo. Hindi ito magiging possible kundi dahil sainyo at lalo na dahil sa taong nagbigay ng malaking donation para sa event na 'to. Walang iba kundi ang guest speaker natin na si Mr. Lionel Soren Lazaro!"

Tumigil ang mundo ko.

Lionel.

Soren.

Lazaro.

Ang lalaking minamahal ko.

Pilit kong pinanatiling kalmado ang mukha ko, pero sa loob-loob ko, sumisigaw ako. Hindi pwede ‘to. Hindi ko siya kayang harapin.

Ayaw ko sanang tumingin pero hindi na napigilan sundan ng mata ko ang isang lalaki na umaakyat sa entablado.

He stand with confident, smiling and looking bright as ever. At higit sa lahat ay nakakakita na ulit siya.

Napapikit ako ng muli kong marinig ang tinig niya. Hindi ang malalakas na palakpakan ang naririnig ko kundi ang malakas na pagkabasag ng puso.

I want to run to him. To hug him. Hold him. Pero hindi dapat yun ang nararamdaman ko.

Napahigpit ang pagkakakarga ko sa Liovie.

Pigil ang aking paghinga.

Relax lang, Savine. Magpanggap ka lang na hindi mo siya kilala. Hindi ka niya kilala. Hindi niya alam kung sino ka. Hindi niya alam ang mukha mo dahil bulag siya dati. Kalma, Savine, kalma.

Pero hindi ako handa nang dumako ang tingin niya sa direksyon ko.

Nagtama ang tingin namin at parang may kuryente na dumaloy sa buong katawan ko.

Napaatras ako. Napakapit si Liovie sa akin.

"Mommy, are you okay?" bulong niya.

Hindi ko alam.

Hindi ko alam kung anong naramdaman niya, pero kitang-kita ko, napahinto siya. Napatingin. Napakunot ang noo. Para bang inaalala niya kung sino ako.

At ako? Gusto kong tumakbo.

Tumalikod ako, binitbit si Liovie palayo sa entablado. Hindi na ako lumingon. Ayokong makita kung tinitingnan niya pa rin ba ako.

"Mommy! Bakit tayo umaalis? Hindi pa tapos!"

"Next time na lang, anak. Masama lang ang pakiramdam ni Mommy."

Pagkauwi sa bahay, tahimik si Liovie habang sumusunod sa akin paakyat ng kwarto. Doon siya muling kumuha ng papel at nagsimulang gumuhit.

"Mukha mo kanina, Mommy." bulong niya.

"Ha?"

"Parang nakita mo multo." sagot niya habang patuloy sa paglapag ng lapis sa papel.

Hindi ako nakasagot. Kasi totoo.

Minumulto ako.

Ng pagmamahal na iniwan ko. Ng lalaking minahal ko. Ng lalaking kahit kailan ay hindi ko kailanman inisip na makakalimutan ko.

"Mommy, 'yung lalaki kanina…"

Napatingin ako kay Liovie, kasabay ng malakas na pagkabog ng puso ko.

"Do you know him?"

Kumirot ang puso ko.

Gusto kong magsinungaling.

Gusto kong sabihing, hindi.

Pero ang totoo?

Paano ko siya hindi makikilala?

Ang bawat tawa niya, bawat ngiti, bawat paraan ng pagtiklop niya ng mga kamay niya habang nagsasalita, lahat iyon ay saulo ko.

He is your father, Liovie.

Siya ang lalaking minahal ko nang buong buo. Siya ang lalaking hindi ko piniling iwan, pero kailangan kong talikuran.

Tumingin si Liovie sa akin.

"He looked like a hero, Mommy."

Pinilit ko ngumiti at hinaplos ang buhok niya.

"Really?"

"Yes. Do you think he knows who my dad is? Diba, Mommy sabi mo sakin my dad is a superhero and he is busy saving the world kaya hindi ko siya nakikita?"

Ako ang nasasaktan sa sarili kong kasinungalingan na itinanim ko sa utak ng anak ko. Liovie doesn't deserve this pero para rin 'to sakaniya.

Pagkagabi, hindi ako makatulog. Nasa isip ko pa rin ang ekspresyon sa mukha ni Lionel nang magtagpo ang mga mata namin.

Nauubos na ako kakapigil sa sarili kong wag sabihin kay Liovie ang totoo. Pero ito na ang pinili kong katotohanan.

Hindi ako pwedeng pumasok pa muli sa mundo ni Lionel.

Hindi ko pwedeng isingit ang sarili ko sa buhay na natutunan na niyang buuin nang wala ako.

***