分享

Chapter 4:

last update publish date: 2026-06-24 16:25:51

KENJIE'S POV

The whiskey burned as it slid down my throat.

"You're unusually quiet tonight."

I ignored Richard's comment and took another sip.

The loud music inside the bar blended with the conversations around us.

Normally, I'd be listening.

Old habits never died.

Especially after years in Special Forces.

Pero ngayong gabi ay sobrang abala ng isipan ko sa ibang bagay. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nakalimutan ang ginawang paghalik sa akin ni Sevilla. At hanggang ngayon ay patuloy kong iniisip kung bakit niya iyon ginawa.

Richard sighed heavily.

"That's your third glass, Ken.." komento niya.

"It's my second," I corrected him but he shook jis head.

"That's the third glass..." pagdidiin niya kaya hindi ko na iyon kinontra pa.

Something had been bothering me all evening.

Solana Sevilla.

The woman I had been assigned to protect. The woman who somehow managed to destroy my peace of mind in less than two weeks.

I hated that realization.

Absolutely hated it.

Richard leaned back against his chair.

"She's beautiful, right?"

I slowly looked at him.

"Who?" kunot-noong tanong ko.

"The actress. The one you're protecting," pagkaklaro niya.

Humigpit ang panga ko at nakita niya iyon. At kitang-kita ko ang paglaki ng ngisi niya sa naging reaksyon ko.

"Oh.."

"Wag mo akong simulan, Rich..." banta ko sabay iwas ng tingin sa kanya.

"You like her," saad niya kahit na kakabanta ko lang sa kanya.

"You absolutely do," dagdag niya ng kita niya ang pananahimik ko.

I finished my drink.

"That's not a denial," usal niya pa at natawa.

Nagsisi tuloy ako kung bakit pa ako nakipagkita sa kanya ngayong gabi. Pero kailangan ko rin namn uminom kaya wala akong ibang magagawa kundi tiisin na muna ang pang-aasar niya hanggang sa matapos na kami at makauwi na rin ako.

"You know what's funny?" he suddenly said. "You've protected politicians, businessman and foreign diplomats..."

I remained silent.

"But somehow one actress is giving you a headache."

I stared at him. "You're assuming a lot. Baka kasing kana talaga--"

"I'm not.." dispensa niya.

I had met countless women more than capable of turning heads.

That wasn't it.

It was something else.

Something I couldn't explain.

Every time she looked at me...

It felt strange.

Like she was searching for something.

Like she already knew me.

And then...there was what happened earlier.

My grip tightened around the whiskey glass.

"Richard."

"Hm?"

"Have you ever met someone who feels familiar?" bulalas ko at agad na nawala ang ngiti niya sa tanong kong iyon.

"Familiar how?" he ask.

I couldn't answer it.

Not completely.

Only fragments.

A voice.

A pair of eyes.

A scent.

A memory I couldn't quite reach.

Like something buried beneath years of dust.

"Pakiramdam mo ba ay nakilala mona siya sa kung saan?" tanong niya at umiling ako.

"I don't think so. I'm not sure how and when and why she's familiar," pag-amin ko dahil iyon naman ang totoo.

I remembered every mission.

My memory had never failed me.

Yet when I looked at Solana...

There was always this strange feeling in my chest.

A feeling that shouldn't exist.

As if I had forgotten something important.

Something I wasn't supposed to forget.

I couldn't shake the feeling that she was connected to a part of my past I could no longer remember.

A part of my life that was desperately trying to find its way back to me.

~~~~~~~

KINABUKASAN ay maaga akong dumating sa Sevilla estate, habang hinihintay ang iba ko pang kasama.

I stood near the garden patio, one hand inside my pocket while the other held a cup of black coffee.

The staff moved around quietly.

Gardeners trimmed the hedges.

Housekeepers entered and exited the mansion.

Everything appeared normal.

I took another sip of coffee.

Only to hear the sound of tiny footsteps approaching from behind.

Instinctively, I glanced over my shoulder.

And immediately found myself looking at a small boy.

The four-year-old son of my client.

The kid stopped directly in front of me before looking up.

"Good morning, Mr Bodyguard!" masigla nitong bati bigla sa akin.

Sandali ko siyang pinagkatitigan bago ko dahan-dahang ibinaba sa ibabaw ng mesa ang hawal kong tasa.

"Good morning, buddy..." balik ko sa kanya.

At habang nakikipag-titigan ako sa kanya ay wala sa sariling napangiti ako. At mukhang pati ang bata sa harapan ko ay nagulat sa ginawa ko.

"Marunong ka po palang ngumiti?" he suddenly asked.

My brows furrowed as i crouched down in front of him. Pakiramdam ko kasi ay nangangalay na siya sa kakatingala sa akin. Kaya minabuti kong pagpantayin na lamang ang tingin naming dalawa.

"Mukha bang hindi ako marunong ngumiti?" mahinang tanong ko at walamg pagdadalawang-isip ma tumango ang bata.

"My mommy said that you're a grumpy man. Hindi ka raw po marunong ngumiti, you always looked annoyed with everything around you. But she's wrong. You just actually smiled at me and guess what mister?" aniya at sobrang liwanag ng mga mata niya habang nakatingin sa akin.

"What?" tanong ko dahil nakaramdam na rin ako ng matinding kyuryusidad sa kung ano man ang sasabihik niya.

Maya-maya pa ay humakbang siya papalapit sa akin at nagulat ako ng bigla niyang inangat ang kamay niya at hinawakan ang pisnge ko.

"You and i have the same smile. Also...your eyes become smaller when you smile. Parang ako lang din po kapag nags-smile ako," paliwang niya sa akin at sa mga sandaling ngumiti siya ulit ay doon ko lang natukoy ang ibig niyang sabihin.

We really do have the same smile.

"Akala ko nga po kayo ang daddy ko. But when lolo dad said that you're a bodyguard? I was so disappointed," he added.

"Bakit? Nasaan ba ang daddy mo?"

"Mommy said he left. She didnt know where he is. She's been looking for him when i was born but she didn't succeed in finding him--"

"Mateo," halos sabay-sabay kaming napalingon sa may pintuan ng umalingawngaw ang boses na iyon.

Nang magkatinginan kami ni Solana ay kitang-kita ko ang matinding kaba sa mukha niya.

"Mommy. Mister bodyguard just smiled at me--"

"Let's talk about that later. Kailangan muna natin puntahan ang lolo dad mo sa ospital," putol niya sa anak niya at mabilis itong binuhat papalayo sa akin.

Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isipan ko at basta-basta na lamang along humakbang at sinundan silang dalawa. At ng ilang hakbang na lang ang layo nila sa akin ay inabot ko ang kaliwang siko ni Solana... dahilan upang huminto siya sa paghakbang.

"Have we met before, Solana?"

在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP

最新章節

  • Hiding The Dangerous Bodyguard's Son [A.G.S #3]   Chapter 10:

    SOLANA'S POV The night arrived quietly. Pagkatapos ng hapunan ay isa-isang nagsibalikan sa kani-kanilang silid ang production staff. May iba namang nagtipon sa hotel lounge para uminom. Samantalang ako...tahimik na lumabas ng hotel. May hawak akong isang bote ng beer habang dahan-dahang naglalakad patungo sa dalampasigan. Humampas sa balat ko ang malamig na simoy ng hangin. Kasabay ng banayad na ingay ng mga alon. Ito ang isa sa mga bagay na pinakagusto ko sa Batanes. Tahimik. Mapayapa.Para bang walang kahit anong problema na hinaharap sa mundo. Humigop ako ng kaunti sa beer bago muling naglakad. Ngunit hindi pa man ako nakakalayo ay narinig ko na naman ang mabibigat na yabag na nagmumula sa likuran ko. Napailing ako. Hindi ko na kailangang lumingon. Alam ko na agad kung sino iyon. "Alam mo..." panimula ko habang nakatanaw pa rin sa dagat. "Hindi ka ba napapagod kakasunod sa'kin?" Tahimik lang ang nasa likuran ko. Makalipas ang ilang segundo saka ko narinig ang malam

  • Hiding The Dangerous Bodyguard's Son [A.G.S #3]   Chapter 9:

    SOLANA'S POV The flight to Batanes took a little over two hours. Paglabas pa lamang namin ng airport ay agad akong sinalubong ng malamig na hangin. Napapikit ako habang marahang hinihigop ang sariwang simoy ng hangin. I missed this. Hindi ito ang unang beses na pumunta ako rito para sa isang project, pero sa tuwing bumabalik ako ay parang may kakaibang kapayapaan pa ring hatid ang lugar. "Ms. Sevilla." Nilingon ko si Kenjie. Nakatayo siya sa tabi ko habang tahimik na sinusuri ang paligid. And behind him stood the other two bodyguards my father had assigned for this trip. Pare-pareho silang seryoso. "Vehicle secured," maikling ulat niya. Tumango ako. "Let's go." Makalipas ang halos tatlumpung minuto... Huminto ang convoy sa isang five-star hotel na nakaharap sa dagat. Napangiti ako nang makita ang tanawin. The ocean stretched endlessly beneath the clear blue sky. Beautiful. "So pretty..." bulong ko sa sarili. Hindi ko namalayang may nakatingin pala sa akin. "Ms. Sev

  • Hiding The Dangerous Bodyguard's Son [A.G.S #3]   Chapter 8:

    SOLANA'S POV *One Week Later..* Unti-unti ring bumalik sa normal ang lahat. At ngayon ay halos nawala na ang pasa sa leeg ko. Nakabalik na ako sa trabaho. Naituloy rin ni Daddy ang pagpapagamot niya matapos siyang piliting manatili sa ospital ng doktor. Pero... May isang bagay na hindi na muling bumalik sa dati. Ang seguridad ko. Sa kagustuhan ni Daddy na hindi na maulit ang nangyari sa ospital, halos doble ang dami ng mga bodyguards na nakatalaga sa paligid ko. May dalawa sa gate. May dalawa sa labas ng bahay. May tatlo sa convoy. At siyempre... May isang lalaking hindi na halos humihiwalay sa tabi ko. Kenjie Hanagata. Tahimik pa rin. Palaging seryoso. At nakakainis pa rin. Hindi ko alam kung bakit, pero simula noong nangyari ang insidente kay Aiden ay mas naging mapagmatyag siya. Bawat pupuntahan ko, nauuna na niyang inspeksyunin. Kapag may lalapit sa akin, awtomatiko siyang humaharang. Minsan nga, pakiramdam ko pati hangin ay gusto niyang i-backg

  • Hiding The Dangerous Bodyguard's Son [A.G.S #3]   Chapter 7:

    KENJIE'S POV Tahimik akong nakatayo sa may sala habang nakatanaw sa hardin. Makalipas ang halos tatlumpung minuto mula nang makauwi kami galing ospital, nanatili pa ring mabigat ang pakiramdam ng buong mansyon. Sa ikalawang palapag... Naroon si Solana. Kasama ang doktor at dalawang nurse. Pinapahiran nila ng ointment ang namumulang marka sa kanyang leeg. Habang sa kabilang bahagi naman ng bahay ay naririnig ko ang galit na galit na boses ni Mr Sevilla. "...HOW THE HELL DID THIS HAPPEN?!" Umalingawngaw ang galit na boses ni Mr. Sevilla. Halatang kagagaling lang nito sa ospital matapos magising. Pilit siyang pinapakalma ng kanyang asawa at ng personal physician niya. "I HIRED BODYGUARDS TO PROTECT MY DAUGHTER!" "Sir, please calm down. Hindi pa po kayo puwedeng ma-stress—" "How can I stay calm?!" sigaw niyang muli. Napapikit ako dahil alam kong isa ako sa may kasalanan. Kung hindi ako natagalan sa pagsunod sa kanila ay hindi na sana ito nangyari. "Mr. Bodyguar

  • Hiding The Dangerous Bodyguard's Son [A.G.S #3]   Chapter 6:

    SOLANA'S POV My vision blurred. I clawed desperately at Aiden's wrist, but his grip only tightened around my neck. I couldn't breathe. "M-Mommy!" Mateo's terrified cries echoed from inside the locked SUV. Every scream shattered my heart. "A-Aiden..." nahihirapang saad ko habang pilit na inaalis ang kamay niyang nakahawak sa leeg ko. His eyes were wild. Filled with hatred. "You ruined everything!" sigaw niya. "You made me lose my career! My fans! My reputation! Isinapubliko mong naghiwalay tayo dahil niloko kita tapos ngayon malalaman ko na may anak ka at hindi ako ang ama?! T*ngina!!!" "I... didn't..." my voice barely came out. "You deserve this! Dapat noon ko pa ito ginawa! I should've just k*lled you that night!!" muling sigaw niya at lalong dumilim ang paningin ko dahul hindi na ako makahinga. Dark spots slowly clouded my vision. Not in front of my son. Please... Not in front of Mateo... Then...a powerful force slammed into Aiden. His hand was ri

  • Hiding The Dangerous Bodyguard's Son [A.G.S #3]   Chapter 5:

    SOLANA'S POV"Mommy?" mahinang tawag ni Mateo.Pinilit kong ngumiti."Hm?""Bakit po parang galit kayo?"Hindi ako agad nakasagot.Dahil hindi naman galit ang nararamdaman ko kundi takot."Nothing, baby."Pagdating namin sa ospital ay agad kaming sinalubong ng mga bodyguards ng Daddy. Mabilis kaming pinapasok sa private wing ng hospital.Tahimik ang buong hallway.Nang makarating kami sa silid ay agad akong napahinto.Nandoon si Daddy.Nakahiga.Nakapikit.Nakakabit ang iba't ibang tubo sa katawan niya.At kahit ilang araw ko na siyang nakikitang ganon pero hindi pa rin ako nasasanay."Dad..." mahinang usal ko.Lumapit si Mateo sa kama."Lolo Dad?"Walang sagot.Nakita kong bahagyang nalungkot ang anak ko.Kaya lumapit ako at hinaplos ang buhok niya."Natutulog pa si Lolo Dad."Tumango naman siya.Pagkatapos ay inilapag niya ang dala niyang maliit na laruan sa tabi ng kama."So he won't be lonely."At sa simpleng sinabi niyang iyon ay parang may pumisil sa puso ko.Lumipas ang halos i

更多章節
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status