Chapter 5:

SOLANA'S POV

"Mommy?" mahinang tawag ni Mateo.

Pinilit kong ngumiti.

"Hm?"

"Bakit po parang galit kayo?"

Hindi ako agad nakasagot.

Dahil hindi naman galit ang nararamdaman ko kundi takot.

"Nothing, baby."

Pagdating namin sa ospital ay agad kaming sinalubong ng mga bodyguards ng Daddy. Mabilis kaming pinapasok sa private wing ng hospital.

Tahimik ang buong hallway.

Nang makarating kami sa silid ay agad akong napahinto.

Nandoon si Daddy.

Nakahiga.

Nakapikit.

Nakakabit ang iba't ibang tubo sa katawan niya.

At kahit ilang araw ko na siyang nakikitang ganon pero hindi pa rin ako nasasanay.

"Dad..." mahinang usal ko.

Lumapit si Mateo sa kama.

"Lolo Dad?"

Walang sagot.

Nakita kong bahagyang nalungkot ang anak ko.

Kaya lumapit ako at hinaplos ang buhok niya.

"Natutulog pa si Lolo Dad."

Tumango naman siya.

Pagkatapos ay inilapag niya ang dala niyang maliit na laruan sa tabi ng kama.

"So he won't be lonely."

At sa simpleng sinabi niyang iyon ay parang may pumisil sa puso ko.

Lumipas ang halos isang oras.

Abala si Mateo sa paglalaro sa couch habang tahimik naman akong nakaupo sa tabi ng kama ni Daddy.

Nakatingin lang ako sa kanya.

"Dad..." bulong ko habang hinahawakan ang malamig niyang kamay.

"Mommy?"

Mabilis kong pinunasan ang mga luha ko at nilingon si Mateo.

Nakatayo ito sa tabi ko.

Nakakunot-noo.

"Why are you crying?"

Napangiti ako nang pilit.

"I'm okay."

Hindi siya naniwala.

Hindi rin naman kasi magaling magsinungaling ang isang ina sa sariling anak.

Kaya lumapit siya at niyakap ang bewang ko.

Mahigpit.

Napakahigpit.

At sa sandaling iyon ay gusto ko na lamang umiyak nang tuluyan.

"Don't cry, Mommy."

Napapikit ako.

"You're the strongest person I know."

Tuluyan nang bumagsak ang isa pang luha ko.

Dahil hindi alam ng anak ko na sa mga sandaling ito...

Pakiramdam ko ay unti-unti nang gumuho ang lahat ng pader na itinayo ko sa loob ng limang taon.

At ang mas nakakatakot?

Hindi ko sigurado kung hanggang kailan ko pa kayang itago kay Kenjie ang katotohanan.

~~~~~~~

Pagdating ni Mommy sa ospital ay saka lang ako nakahinga nang kaunti.

"Go home and rest," mariin niyang sabi habang nakaupo sa tabi ng kama ni Daddy.

"Mom—"

"Solana."

Isang tingin lang niya ay alam ko nang wala nang saysay ang pakikipagtalo. Kaya pagkatapos ng ilang minuto ay tuluyan na rin akong umalis.

Mahimbing nang natutulog si Mateo sa mga bisig ko.

Nakapulupot ang maliliit niyang braso sa leeg ko habang nakasandal ang ulo niya sa balikat ko.

Tahimik ang hallway.

Tanging tunog lamang ng sapatos ko sa sahig ang maririnig.

Pagod na pagod na ako.

Gusto ko na lang umuwi at matulog kasama ang anak ko.

Nasa elevator na ako nang bumukas ang pinto nito sa ground floor.

Dahan-dahan akong naglakad palabas ng lobby.

Diretso sa parking area.

Hindi ko napansin kung gaano ako kalalim mag-isip hanggang sa...

"Solana?"

Bigla akong napahinto.

Nanigas ang buong katawan ko.

Hindi dahil hindi ko nakilala ang boses.

Kundi dahil kilalang-kilala ko iyon.

"Aiden."

Napasinghap siya.

Parang hindi makapaniwalang nakita niya talaga ako.

"God..."

Napailing siya habang nakatitig sa akin.

"It's really you."

Wala akong maramdaman.

Parang matagal nang namatay ang lahat ng emosyon ko para sa kanya.

"Ano'ng ginagawa mo rito?" tanong ko.

Bahagya siyang napatingin sa hospital building.

"My father is confined here."

Tumango lang ako.

At pagkatapos noon ay wala nang sumunod na salita.

Limang taon mula nang mahuli ko siyang nakikipagtalik sa bestfriend ko. At simula noon ay siniguro ko na hindi na muli ako magkakaroon ng koneksyon sa kahit sino sa kanilang dalawa.

Hindi ko na siya kinausap.

Hindi ko na siya binigyan ng pagkakataong magpaliwanag.

At wala rin naman akong balak.

Dahil wala nang dapat pag-usapan pa.

Ngunit mukhang iba ang plano ng tadhana.

Dahil napunta ang tingin niya kay Mateo.

Nakatulog pa rin ito sa balikat ko.

At doon ko nakita ang pagbabago ng ekspresyon ni Aiden.

Mula sa pagkagulat.

Patungo sa pagkalito.

Hanggang sa tuluyang panlalaki ng mga mata.

"Your son?" halos bulong niya.

Humigpit ang hawak ko kay Mateo.

"Yes."

Hindi ko alam kung bakit.

Pero parang biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Hindi dahil kinakabahan ako para sa sarili ko.

Kundi dahil alam kong darating ang susunod niyang tanong.

At hindi nga ako nagkamali.

"He's..."

Natigilan siya.

Parang may kinakalkula sa isip niya.

"Five?"

Hindi ako sumagot agad.

Pero sapat na yata ang katahimikan ko.

Dahil kitang-kita ko kung paano nawala ang kulay sa mukha niya.

Five years ago.

Five-year-old child.

Lahat iyon ay nagsimulang magsama-sama sa isip niya.

"Ano..." paos niyang sabi. "Ano'ng ibig sabihin nito?"

Malamig ko siyang tiningnan.

"Wala itong ibig sabihin."

"Solana."

"Aiden."

Mababa ang boses ko.

Babala.

Ngunit hindi siya tumigil.

Sa halip ay lalo siyang lumapit.

"Is he mine?"

"He's not yours. Walang nangyari sa ating dalawa kaya hindi siya magiging sa'yo.." mariing sambit ko.

Huminga ako ng malalim at akmang tatalikuran siya pero halos nabitawan ko ang anak ko nang bigla niya akong hinawakan.

"You created on me?" bulalas niya bigla na ikinalaglag ng panga ko.

Really?

Siya ang nagloko tapos itatanong niya iyon sa akin? G*go ba siya?

"Let go of me, Aiden. I never cheated on you...it was you who cheated on me--"

"Stop f*cking lying!" he yelled and Mateo woke up because of it.

"M-Mommy..." mahinang usal niya at agad akong naalarma ng marinig ko ang bahid ng takot sa boses niya.

Pilit kong iwinaksi ang kamay ni Aiden na nakahawak sa akin hanggang sa nagtagumpay ako. Tumalikod ako kay Aiden at mabilis na lumapit sa kotse na ginamit ko at ipinasok siya sa loob ng kotse at ini-lock iyon.

"MOMMY!!" my son screamed as he tries to open the door.

"C-Call, Mr Bodyguard," utos ko sa kanya at pagkatapos ko iyong sabihin ay umikot ako paharap kay Aiden ngunit agad akong napaatras ng mahawakan niya ang leeg ko at mahigpit akong sinakal.

"Nasira ang pangalan ko dahil sa'yo. Tapos malalaman ko na may anak ka sa iba? NILOKO MO'KO!!!"

Hindi na ako makahinga habang paulit-ulit na hinahampas ang kamay niyang nasa leeg ko.

"Sinira mo ang buhay ko. Ang career ko kaya ngayon sisirain ko ang mukha mo. Sisiguraduhin kong hindi kana magugustuhan ng mga fans mo!"