เข้าสู่ระบบKENJIE'S POV Tahimik akong nakatayo sa may sala habang nakatanaw sa hardin. Makalipas ang halos tatlumpung minuto mula nang makauwi kami galing ospital, nanatili pa ring mabigat ang pakiramdam ng buong mansyon. Sa ikalawang palapag... Naroon si Solana. Kasama ang doktor at dalawang nurse. Pinapahiran nila ng ointment ang namumulang marka sa kanyang leeg. Habang sa kabilang bahagi naman ng bahay ay naririnig ko ang galit na galit na boses ni Mr Sevilla. "...HOW THE HELL DID THIS HAPPEN?!" Umalingawngaw ang galit na boses ni Mr. Sevilla. Halatang kagagaling lang nito sa ospital matapos magising. Pilit siyang pinapakalma ng kanyang asawa at ng personal physician niya. "I HIRED BODYGUARDS TO PROTECT MY DAUGHTER!" "Sir, please calm down. Hindi pa po kayo puwedeng ma-stress—" "How can I stay calm?!" sigaw niyang muli. Napapikit ako dahil alam kong isa ako sa may kasalanan. Kung hindi ako natagalan sa pagsunod sa kanila ay hindi na sana ito nangyari. "Mr. Bodyguar
SOLANA'S POV My vision blurred. I clawed desperately at Aiden's wrist, but his grip only tightened around my neck. I couldn't breathe. "M-Mommy!" Mateo's terrified cries echoed from inside the locked SUV. Every scream shattered my heart. "A-Aiden..." nahihirapang saad ko habang pilit na inaalis ang kamay niyang nakahawak sa leeg ko. His eyes were wild. Filled with hatred. "You ruined everything!" sigaw niya. "You made me lose my career! My fans! My reputation! Isinapubliko mong naghiwalay tayo dahil niloko kita tapos ngayon malalaman ko na may anak ka at hindi ako ang ama?! T*ngina!!!" "I... didn't..." my voice barely came out. "You deserve this! Dapat noon ko pa ito ginawa! I should've just k*lled you that night!!" muling sigaw niya at lalong dumilim ang paningin ko dahul hindi na ako makahinga. Dark spots slowly clouded my vision. Not in front of my son. Please... Not in front of Mateo... Then...a powerful force slammed into Aiden. His hand was ri
SOLANA'S POV"Mommy?" mahinang tawag ni Mateo.Pinilit kong ngumiti."Hm?""Bakit po parang galit kayo?"Hindi ako agad nakasagot.Dahil hindi naman galit ang nararamdaman ko kundi takot."Nothing, baby."Pagdating namin sa ospital ay agad kaming sinalubong ng mga bodyguards ng Daddy. Mabilis kaming pinapasok sa private wing ng hospital.Tahimik ang buong hallway.Nang makarating kami sa silid ay agad akong napahinto.Nandoon si Daddy.Nakahiga.Nakapikit.Nakakabit ang iba't ibang tubo sa katawan niya.At kahit ilang araw ko na siyang nakikitang ganon pero hindi pa rin ako nasasanay."Dad..." mahinang usal ko.Lumapit si Mateo sa kama."Lolo Dad?"Walang sagot.Nakita kong bahagyang nalungkot ang anak ko.Kaya lumapit ako at hinaplos ang buhok niya."Natutulog pa si Lolo Dad."Tumango naman siya.Pagkatapos ay inilapag niya ang dala niyang maliit na laruan sa tabi ng kama."So he won't be lonely."At sa simpleng sinabi niyang iyon ay parang may pumisil sa puso ko.Lumipas ang halos i
KENJIE'S POV The whiskey burned as it slid down my throat. "You're unusually quiet tonight." I ignored Richard's comment and took another sip. The loud music inside the bar blended with the conversations around us. Normally, I'd be listening. Old habits never died. Especially after years in Special Forces. Pero ngayong gabi ay sobrang abala ng isipan ko sa ibang bagay. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nakalimutan ang ginawang paghalik sa akin ni Sevilla. At hanggang ngayon ay patuloy kong iniisip kung bakit niya iyon ginawa. Richard sighed heavily. "That's your third glass, Ken.." komento niya. "It's my second," I corrected him but he shook jis head. "That's the third glass..." pagdidiin niya kaya hindi ko na iyon kinontra pa. Something had been bothering me all evening. Solana Sevilla. The woman I had been assigned to protect. The woman who somehow managed to destroy my peace of mind in less than two weeks. I hated that realization. Absolutely hate
SOLANA'S POV"Solana, your call time was moved to eight-thirty.." saad ni Vanessa."Okay.""And the director wants to review the revised script.""Hmmm," mahinang tugon ko."There will also be an interview after the shoot.""Okay," muling sagot ko at pagkatapos niyon ay napansin ko ang pananahimik niya. Napabuntunghininga ako at dahan-dahang inangat ang tingin sa kanya...at sumalubong sa akin ang matalim niyang tingin."Why do I feel like you're not listening?"I blinked. "I am listening, Vanessa.""Then what was the last thing I said?""Something about an interview after the shoot?" patanong kong sagot dahilan upang lalong nagsalubong ang kilay niya.She groaned."You're distracted.""How can i be distracted when i answered your question correctly?" sarkastikong balik ko sa kanya.Vanessa glared at me begore pointing her finger toward the black SUV parked outside of the cafe."The reason is standing over there," aniya.My gaze immediately landed on the tall man standing beside the v
SOLANA'S POV Five Years Later... "Mama! Faster!" A loud giggle echoed across the garden. I laughed breathlessly while chasing the little boy running ahead of me. "Mateo Sevilla! Sto running!!" pasigaw kong sambit. "No!" he shouted, laughing harder. "Come back here and eat your breakfast!" sigaw ko ulit pero natawa lang siya at mas lalong binilisan ang pagtakbo. I placed my hands on my hips. My four-year-old son looked over his shoulder and flashed me a mischievous grin that was entirely too handsome for someone his age. At sa totoo lang hindi niya namana sa akin ang ngiti niyang iyon. I'm beautiful when i smile...but he's on different level. "Mama can't catch me!" Mateo immediately burst into another fit of laughter. The little troublemaker. Alam na alam niya talaga kung papano kunin ang inis ko. "I will definitely catch your this time," saad ko at nagsimulang tumakbo papalapit sa kanya pero bago ko pa man siya tuliyang maabutan ay dumiretso siya sa may p







