Chapter Three

“HINDI mo ba nami-miss ang ganito, Savannah? ‘Yung may tumititig sa ‘yo, ‘yung may humahawak ng kamay mo nang ganito...”

Dahan-dahan nitong hinuli ang isa niyang kamay at nakiramdam kung iiwas siya. Nang hinayaan lang niya ito na hawakan ang kamay niya ay lumakas ang loob nito na hawakan ang isa pa. Lumingun-lingon siya sa paligid, sinisiguro na walang sinuman ang nakakakita sa kanilang dalawa roon sa harap ng p***o ng kanilang bahay. Ilang minuto lamang ang layo nito mula sa resort at kahit pa ilang ulit niyang pakiusapan si Zach na hindi na nito kailangang ihatid siya roon ay nagpumilit pa rin ang binata. Wala naman sigurong mawawala, sabi niya sa sarili. Isa pa, ayaw pa niyang matapos ang gabing iyon na kasama ito. Dahil aminin man niya o hindi, nagugustuhan na niya si Zach. Hindi. Hindi lang basta pagkagusto. She’s drawn to him. Gusto niya itong kasama. Ah, hindi - gusto niya ito, period. Gusto niya ang lahat tungkol dito, lalo na ang paraan ng pagtitig nito sa kanya na para bang gusto siya nitong paligayahin.

“Hindi mo ba hinahanap-hanap ‘yong may nangungumusta sa ‘yo kung kumain ka na o kung ano ang pakiramdam mo, ‘yong may nag-gu-good night...’yong may kayakap sa gabi, ‘yong may katabi ka pagtulog...’yong may humahalik...”

”H-hindi. Sanayan lang din siguro talaga.” Pabulong iyon at kung hindi pa ito mas lumapit ay malamang ay hindi nito iyon narinig.

“Baka kailangan mong maranasan uli para ma-realize mo kung gaano mo nami-miss?”

She sighed. “Ayoko nang mag-risk.”

“Bakit?”

“Masyado na ‘kong maraming iniintindi. Hindi ko kailangan ang ganyan ngayon.”

“Sa tingin ko, kailangan mo.” Pinisil-pisil nito ang magkabila nitong kamay habang pinagmamasdan ang kanyang mukha. “This is exactly what you need.” Naglakas ito ng loob na hawakan ang kanyang pisngi at marahan iyong haplusin. Napapikit siya sa init niyon sa malamig niyang balat.

“Zach, please...huwag.”

“Dahil ba sa male escort lang ako?”

Yumuko ito at umiling. “Dahil ngayon lang tayo nagkakilala. Wala tayong alam sa isa’t-isa.”

“Well, may point ka. Pero bakit natin gagawing complicated ang sitwasyon? Bakit hindi mo na lang ako hayaang paligayahin ka sa paraang gusto mo, no strings attached?”

Napaurong si Savannah. Kaya ba niyang gawin iyon? Hindi. Dahil hindi p’wede sa kanya ang no strings attached. Dahil sa oras na maging intimate siya sa isang lalaki, kailangang may attachment, one way or another. Dahil hindi niya kayang paghiwalayin ang utak at puso. 

At ngayong beinte-nuebe na siya, iisa lang ang wish niya para sa sarili - iyon ay ang mas i-enjoy ang buhay, at buksan ang sarili para sa iba. Hindi madali dahil nasanay na siyang mag-isa pero sabi nga ni Mikee, hindi na sila bumabata. At kailangan niya ‘yon para sa sarili. Halos buong buhay na siyang nagtatrabaho at ngayong masyado nang mabigat ang responsibilidad na nakaatang sa kanyang mga balikat, hindi niya maiwasang tanungin sa sarili kung bakit nga ba siya napunta sa gano’ng sitwasyon.

Siyempre, alam niya kung bakit. Tatlo lang naman ang dahilan kung bakit nagtatrabaho ang isang tao - para sa pera, sa responsibilidad at para makalimot. At aminin man niya o hindi, doon siya sa pangatlo. Sometimes, it gets real lonely but she got used to it. Being alone can be quite addicting.

Bahagya siyang lumayo para sana buksan na ang p***o pero hindi nito binitwan ang mga kamay niya.

“Kung iba kaya ang sitwasyon...kung hindi ako hi-nire lang para maging date mo ngayon, kung hindi ako male escort...kung sa ibang paraan tayo nagkakilala. Sa tingin mo, may chance ako sa ‘yo?”

“Chance?”

“Chance na mas makilala ka pa. Chance para magkakilala pa tayo. Chance na magustuhan mo ako?”

“Well-“

“On second thought, huwag mo nang sagutin. Hypothetical question lang naman. Alam ko naman kung saan ako dapat lumugar.”

“No, Zach, hindi gano’n. Wala naman sa akin kung ‘yan ang trabaho mo,” paliwanag nito. “Siguro, hindi pa lang ako ready na pumasok sa gano’ng klaseng commitment.”

“Sa tingin mo, kailan ka magiging handa, Savannah?”

~~

SA loob lang ng ilang oras, napatunayan ni Zach na iba ito sa lahat ng lalaking nakilala at nakasalamuha ni Savannah. Sa totoo lang, nahigitan nito ang expectations niya. Pero hindi maialis ni Savannah sa isip na ginagawa lang ni Zach ang trabaho nito. After all, he’s been paid to please women. Dito na rin mismo nanggaling na kaya nitong gawin ang lahat para lamang maibigay sa kliyente ang anumang hilingin nito.

Ano kayang klaseng lalaki si Zach sa labas ng trabaho? Ganoon din kaya ito ka-sweet? Kaalaga? Ka-simpatiko? Ganoon pa rin kaya ang magiging paraan ng pagtitig nito sa kanya na para bang siya lang ang nag-iisang babae sa mundo?

Si Mikee naman kasi. Kung hindi ito nagbayad ng male escort para maging date niya nang gabing iyon, tahimik sana ang buhay niya. Sana wala siyang aalalahanin at sana mahimbing ang tulog niya ngayong gabi. Napaisip tuloy siya sa tanong ni Zach, na kung iba nga kaya ang sitwasyon at nagkakilala sila sa ibang paraan, may pag-asa nga kaya na magkagustuhan sila? Siguro, sabi niya - iyon ay kung totoo ang lahat ng ipinakita ni Zach nang gabing iyon at hindi palabas lang.

Nawala na ang interes ni Savannah sa mga lalaki, matagal na. Ilang taon na rin siyang single at wala siyang balak na baguhin pa iyon. Nakaya naman niyang mag-isa nang ilang taon at sigurado siyang kakayanin niya na walang lalaki sa buhay sa mga susunod na taon pa.

“I’m sorry, Zach. Hindi ikaw ang problema,” hingi niya ng tawad. “Ako ‘to lahat. I mean, any woman would be more than willing to kiss you and even sleep with you in an instant but that’s just not me. Not on the first date, at least.”

“Naiintindihan ko.” Ngumiti ito. “Pero okay ba sa second date?”

Namula siya at hindi tumugon. “Anyway, this has been interesting. Actually, this is the most interesting dinner I’ve had in a long time.” Tumalikod na siya at binuksan ang p***o ng bahay. Paglingon niya ay hindi niya inaasahang mas lumapit sa kanyang kinatatayuan si Zach na halos magkadikit na ang kanilang katawan.

“Interesting indeed,” he agreed, staring straight into her eyes.

“Bye, Zach. Thank you for tonight.”

“My pleasure, Savannah.”

At pagkatapos ay lumapit ito sa kanya at binigyan siya ng marahang halik sa pisngi, na hindi niya naiwasan. Inaasahan niya na lalayo na ito pagkatapos pero hindi iyon nangyari. Sa halip, nanatili lang itong nakatayo sa harap niya, halos isang pulgada lang ang layo mula sa kanya at nanatiling nakatingin sa kanyang mga labi. 

“Wait, bago ako umalis, gusto ko lang malaman kung...” At bigla siya nitong hinalikan. Hindi sa pisngi, kundi sa labi. Ramdam niya ang init at lambot ng labi nito sa sulok ng kanyang bibig, at ang marahan nitong paggalaw. Napapikit na lamang siya at napahigit ng hininga habang ninanamnam ang mainit na halik ng binata. 

“W-wow…kasama ba sa training n’yo ang ganyang klaseng halik?” bulong niya.

Umiling si Zach. Nakangiti na ito pagdilat niya. “Pero marami pa akong alam na p’wede kong gawin sa ‘yo kung papayagan mo lang ako, Savannah...kung hahayaan mo lang gawin ko ang trabaho ko, ipapangako ko sa ‘yo na hinding-hindi mo makakalimutan ang gabing ‘to.”

At nang halikan siya nitong muli ay awtomatiko ang isa niyang kamay na napunta sa dibdib nito - para sana itulak ito palayo pero parang may sariling isip ang kanyang kamay dahil hindi na niya namalayan napunta na iyon sa batok nito para mas mapalapit sa binata. Mas humigpit naman ang mga braso ni Zach sa pagkakayakap sa kanya habang patuloy pa rin ito sa paghalik. Halos mapaungol na siya nang buksan niya ang bibig para makahinga at sinamantala naman iyon ni Zach at ipinasok ang dila nito sa loob niyon.

Hindi na namalayan ni Savannah na naitulak na pala ni Zach ang malaking p***o at nakapasok na sila sa loob. Habang magkahinang ang mga labi ay kinapa niya ang switch ng ilaw sa dingding at ilang beses pa itong nagpatay-sindi bago tuluyang bigyang liwanag ang buong kabahayan.

“SURPRISE! Happy birthday, Miss Mayor!”

Halos sabay ang pagdilat ng kanilang mga mata nang marinig ang malakas na bati ng mga tao sa loob na hindi bababa sa beinte ang bilang. Dahan-dahan nilang pinaghiwalay ang mga labi pero nanatili silang magkayakap sa isa’t-isa.

“M-mayor?” bulong ni Zach. “M-mayor ka, Savannah? I mean...Miss Savannah...I mean...M-mayor Savannah?”

“H-hindi ko ba nabanggit?” nakayuko niyang tanong, hindi pa rin magawang lingunin ang mga tao roon na siguradong gulat na gulat sa nasaksihan.

“Wala kang nabanggit.”

Napapikit siya at huminga nang malalim. P’wede na ba siyang lamunin ng lupa ngayon?