Chapter 3—A Reminder

Alas singko y medya pa lang, bihis na ako. Maayos kong itinali ang buhok ko at tuwid na tumayo sa labas ng pinto ni Marc.

Tahimik ang buong mansyon, ‘yong uri ng katahimikan na nagpapabilis ng tibok ng puso, nagpapapintig ng ugat sa sintido.

Eksaktong alas sais, bumukas ang pinto.

Hindi siya nagulat nang makita ako.

“You’re early,” sabi niya.

“Utos mo po, sir.”

Tumalikod siya. “Coffee,” sabi niya, saka pumasok sa kwarto.

Sumunod ako nang walang alinlangan.

Maluwang ang kwarto niya, minimalist. Walang kalat. Pati ang kama, parang hindi pa natulugan. Dumiretso ako sa coffee machine, pinilit kong maging matatag ang mga kamay.

Pero kita ko sa gilid ng paningin ko, pinagmasdan niya ako mula sa salamin habang inaayos ang cufflinks niya.

“You learn fast,” sabi niya.

“Kailangan po.”

Humarap ako. Iniabot ko ang tasa.

Tinanggap niya, humigop ng kaunti, at muling inabot sa akin. “Hold it.”

Hinawakan ko. Hindi rin ako umalis sa tabi niya habang inaayos niya ang tie.

Lumipas ang mga minuto. Nagsimulang mangalay ang mga braso ko. Pero pinilit kong ’wag manginig. Sinigurado kong hindi magbago ang ekspresyon ko.

Kinuha niya ang tasa ng kape. “You don’t complain. You don’t react.”

Nasa kamay niya lang ang tingin ko. “Wala po akong karapatan.”

Bahagyang humigpit ang hawak niya sa tasa.

“Look at me.”

Inangat ko ang ulo ko, tumingin sa kanya.

Kita ko, may nabago sa ekspresyon niya, ngunit hindi ko mabasa. Dumaan lang, at bigla ring nawala.

“You’ll accompany me to the office today.”

Hindi sadyang kumunot ang noo ko. Hindi ko napigilan. 

“You’ll sit. You’ll observe. You’ll speak only when spoken to.”

“Yes, sir.”

“You’re not an employee there,” dagdag niya. “You’re a reminder.”

"Reminder?" Hindi ko man naunawaan, tumango pa rin ako.

Rinig ko sa ilan, makapasok lang sa gusali ng Belmonte Holdings, parang ang taas mo na.

Pero bakit ako, nanliit? Bakit pakiramdam ko nasa pinakababa ako?

Habang naglalakad kami sa lobby, may naririnig akong mahinang usapan. May mga matang sumunod.

Alam nila ang pangalan ko. Alam nilang Zerdan ako.

Iniwan ako ni Marc sa labas ng executive conference room. Hindi pwedeng gumalaw, lalo na ang umalis.

Yuko ang ulo kong umupo, hinahaplos ang sarili kong kamay.

Maya’t maya, may mga taong dumaraan na imposibleng hindi mapapatingin sa akin. May naririnig pa akong mga bulong.

“Is that—”

“She looks like—”

“Zerdan.”

Hindi ko sila pinansin. Nagbingi-bingihan ako.

Lumabas si Marc makalipas ang isang oras, seryoso ang ekspresyon.

“Come,” sabi niya. Para akong asong tinawag niya, at agad sumunod.

Pumasok kami sa pribadong opisina niya. Isinara niya ang pinto.

“You didn’t tell me,” malamig niyang sabi.

Litong napatitig ako sa kanya. “Tell you what?”

Sumandal siya sa desk, sinuksok ang isang kamay sa bulsa. “That you were top of your class.” Matalas ang mga mata niyang tumutok sa akin. “That you were projected for honors.”

Sandali kong napigil ang hininga ko.

“You dropped out halfway through your third year,” patuloy niya. 

Nanatili akong tahimik. Alam niya lahat. Hindi na dapat ako sumagot.

“ Alam mo ba kung ano ang dahilan?”

Mahigpit kong kinuyom ang mga kamay ko. “Hindi na po mahalaga ’yon.”

Tumawa siya. Mapait. “Everything matters.”

Lumapit siya. Sobrang lapit na halos dumikit na ang mukha ko sa dibdib niya. 

Naangat ko ang ulo. Tumingala at diretsong tumitig sa mga mata niya. Pero nanatili akong tahimik. Hindi ko magawang sabihin na siya ang dahilan kung bakit nag-drop out ako, kasi may ginawa siya. 

Kusa siyang lumayo. Saktong distansya para makahinga ako.

“So tell me, Miss Zerdan,” mahina niyang sabi. “How does it feel to serve the man who ruined your future?”

Ayon, inamin niya.

Nanginig ang mga tuhod ko, pero hindi ako umiwas ng tingin.

“Hindi niyo sinira ang kinabukasan ko,” diin ko. “Binago niyo.”

Mas dumilim ang mga mata niya.

“You could have fought,” sabi niya. “Filed appeals. Made noise.”

“Ginawa ko,” sagot ko. “Hindi kayang kalabanin ng ingay ko ang yaman mo.”

Humaba ang katahimikan sa pagitan namin.

Pagkatapos, tumalikod siya. Niluwagan ang necktie niya.

“Mananatili ka rito tuwing weekday,” pag-iba niya sa usapan. “Uupo ka sa labas ng opisina ko. Panoorin mo kung paano gumagana ang yaman na sinasabi mo.”

Parang may pumitik na ugat sa ulo ko, pero tumango pa rin ako. “Yes, sir.”

Papalabas na ako nang magsalita siyang muli.

“And Calessia?”

Huminto ako. Lumingon sa kanya.

“You endure too well,” sabi niya. “People who endure like that eventually break.”

Kumuyom ang mga daliri ko sa tagiliran.

“Hindi ako nababasag,” mahina kong sabi pero madiin. “I adapt, sir.”

Sandali akong tumitig sa kanya bago isinara ang pinto.

Kumawala ang lahat ng hangin na naipon sa baga ko. Pati ang init na naiipon sa dibdib ko, sumingaw sa mata ko.

Mababasag man ako, sisiguraduhin kong hindi niya makikita.