III

“Huwag kang maniniwala sa lahat ng sinasabi niyan tungkol sa akin, Elena. Kalahati niyan, imbento; ang natitirang kalahati, exaggerated para magmukha siyang bayani.”

Mababa at buo ang boses ng lalaking nagsalita.

Nakatayo siya sa may counter ng artisan coffee bar sa 28^th floor ng Vanguard. Hawak niya ang isang simpleng double espresso, walang asukal, walang gatas. Kung si Julian ay parang modelo sa cover ng isang business magazine na laging plantsado ang bawat hibla ng buhok, ang lalaking kaharap ko ngayon ay may ibang uri ng dating—matangkad, malapad ang balikat sa ilalim ng charcoal-gray na button-down shirt na nakatupi ang manggas, at may mga matang matalas kung tumingin ngunit may kakaibang kalmadong lalim.

“Grabe ka naman magsalita, Leo,” natatawang depensa ni Julian, sabay akbay sa balikat ng lalaki. “Sinasabi ko lang naman kay Elena ang totoo. Kung wala ako noong college, malamang na-kick out tayo sa communications department dahil sa thesis proposal mong halos magpabagsak sa dean.”

“Kung wala ka noong college, Julian, baka mas maaga akong nakapagtapos nang walang record sa guidance counselor,” sagot ni Leo, may bahagyang kislap ng biro sa sulok ng kanyang mga mata bago humarap sa akin at inabot ang kanyang kamay. “Leo Mercer. Creative and Crisis lead dito. Welcome sa Vanguard, Elena. Narinig ko ang ginawa mo sa Magnus Motors account kahapon. Good job on that narrative shift.”

Inabot ko ang kamay niya. Mahigpit at matatag ang kapit niya—hindi nagmamadali, hindi nagpapakitang-gilas, tanging sinseridad.

“Salamat, Leo. Si Julian din naman ang nagtimon ng briefing,” sagot ko.

“Sus, nagpapakumbaba pa ’tong partner ko,” sabat ni Julian, may pagmamalaki sa boses habang nakatingin sa akin. May kung anong init na gumapang sa pisngi ko sa salitang ‘partner’.

Bago pa man ako makasagot, may narinig kaming tunog ng matutulis na takong na lumalapit sa marmol na sahig. Isang babaeng balingkinitan, naka-cream silk blouse, tailored trousers, at may bitbit na limited edition na handbag ang huminto sa tabi ni Leo. Maingat ang bawat hibla ng kanyang kulay-tsokolateng buhok, at ang makeup niya ay pulido—yung tipong alam mong sanay humarap sa mga beauty editors at celebrity influencers.

“Babe, kanina pa kita hinahanap. Sabi mo kukuha ka lang ng kape,” malambing ngunit may diin ang boses ng babae bago bumaling ang tingin sa akin. Mula ulo hanggang paa, naramdaman ko ang mabilis pero mapanuring pagsipat niya—ang pamilyar na 'social radar' ng mga nasa lifestyle PR.

“Ah, Bianca, babe—ito si Elena Cruz, bagong Senior Account Executive sa Pod Alpha,” mabilis na pakilala ni Leo, marahang inilagay ang kamay sa likod ng beywang ng babae. “Elena, this is Bianca. Siya ang humahawak ng Luxury and Lifestyle portfolio natin.”

“Hi, Elena! Welcome to the circus,” ngumiti si Bianca, isang pormal at praktisadong ngiti na madalas gamitin sa mga ribbon-cutting. “Nabanggit ka nga kanina sa executive meeting. Sabi ni Boss Richard, fresh blood daw mula sa boutique scene. Medyo cutthroat dito, pero mukhang kayang-kaya mo naman since hawak ka ni Julian.”

“Thank you, Bianca. I’m just glad to be here,” magalang kong tugon.

“Speaking of lunch,” agaw ni Julian sa eksena, tiningnan ang kanyang relo, “bakit hindi tayo lumabas na apat? Treat ko. Para naman ma-feel ni Elena na hindi lang puro puyatan at stress ang buhay sa BGC.”

“Gusto ko ’yan,” mabilis na sang-ayon ni Bianca, sabay kapit sa braso ni Leo. “Gusto kong mag-truffle pasta sa may Central Square. Leo, let’s go? Pagod na pagod ako sa pitching kanina sa isang skincare brand. Sobrang demanding ng marketing head nila, akala mo kung sinong royalty.”

Napatingin si Leo sa partner niya, may bahagyang pagbuntong-hininga na halos hindi mapansin kung hindi ka nakatitig nang maigi. “Sure, kung saan mo gusto.”

Habang naglalakad kami palabas ng building patungo sa High Street, natural na nahati ang grupo. Nasa unahan sina Bianca at Julian, masiglang nagtatalo tungkol sa pinakabagong tsismis sa media industry, mga influencer rates, at kung sino sa mga brand directors ang magpapalit ng ahensya sa susunod na buwan. Mabilis at makulay ang kanilang mga salita, puno ng kislap ng mundong ginagalawan nila.

Naiwan kami ni Leo sa likod, sumasabay sa marahang agos ng mga naglalakad na empleyado sa ilalim ng tanghaling tapat.

“Naninibago ka ba sa ingay nila?” tanong ni Leo sa mababang boses, bahagyang sumulyap sa akin.

Natawa ako nang mahina. “Medyo. Parang bawat segundo may kailangang ibalitang scoop o kailangang i-analyze. Sa dati kong trabaho, mas tahimik ang mga tao.”

“Ganyan talaga rito,” paliwanag niya habang maingat na humarang sa gilid nang may mabilis na dumaang e-scooter sa bangketa—isang kumpas na awtomatikong nagpoprotekta nang hindi nagiging bastos. “Lalo na si Julian at Bianca. Pareho silang nabubuhay sa atensyon ng tao. It’s their strength as PR practitioners. Pero minsan, nakakapagod din kapag hindi marunong magbawas ng volume.”

Napangiti ako sa sinabi niya. “Matagal na kayong magkaibigan ni Julian, 'di ba?”

“Mula first year college sa UST,” tumango si Leo. “Magkaiba kami ng ugali pero somehow, nagtutulungan. Si Julian ang laging nagbubukas ng p***o gamit ang karisma niya; ako naman ang sumisigurado na hindi kami mahuhulog kapag nakapasok na sa loob.”

May kakaibang bigat at respeto sa paraan ng pagkakasabi niya noon. Malinaw na tinitingala niya si Julian bilang matalik na kaibigan, pero alam din niya ang bawat limitasyon nito.

Nang makarating kami sa restaurant, umupo kami sa isang booth table. Si Bianca at Leo sa isang side, habang ako at si Julian naman sa kabila. Nang umupo kami, bahagyang idinikit ni Julian ang kanyang braso sa akin bago inabutan ako ng menu.

“Subukan mo yung ribeye o yung seafood risotto nila, Elena,” bulong ni Julian, malapit ang mukha sa akin, sapat para maamoy ko ang mamahalin niyang pabango na may amoy ng bergamot at cedarwood. “Masarap dito. Deserve mo ’to pagkatapos ng kaba mo kagabi.”

“Kagabi?” mabilis na tanong ni Bianca, naniningkit ang mga mata habang nakatitig sa aming dalawa. “Nagkasama kayo kagabi?”

“Nag-dinner lang kami pagkatapos ng Magnus Motors briefing,” kaswal na sagot ni Julian, sumandal sa upuan at uminom ng tubig. “Welcome dinner lang.”

“Ah,” may makahulugang ngiti sa labi ni Bianca, bago bumaling kay Leo. “Tingnan mo ’tong si Julian, babe. Ang bilis talaga. Dati rati, inaabot ng ilang buwan bago mag-effort ilabas ang mga bagong hire.”

“Bianca,” marahang saway ni Leo sa partner niya, may bahid ng babala ang tono. “Huwag mong intrigahin ang mga tao.”

“What? Nagbibiro lang naman ako!” tumawa si Bianca, pero ramdam ko ang bahagyang lamig sa ilalim ng kanyang biro. Tumingin siya sa akin. “Huwag kang mag-alala, Elena. Sanay na kami kay Julian. He’s the golden boy of Vanguard. Lahat ng account na hawakan niyan, nagiging ginto. At lahat ng babaeng makatrabaho niya, medyo nahihirapan ding hindi magustuhan siya.”

Naramdaman ko ang pag-init ng aking leeg. Tumingin ako sa plato ko, bahagyang hindi komportable sa direksyon ng usapan.

Biglang kinuha ni Leo ang baso ng tubig at inilapag ito sa gitna, bumasag sa tensyon. “Elena, huwag mong pansinin si Bianca. Ang totoo niyan, maswerte ang Pod Alpha na ikaw ang napunta sa kanila. Nakita ko ang portfolio mo mula sa nakaraan mong ahensya—yung sustainability campaign na ginawa mo para sa local agriculture group. Malinis ang execution. Bihira sa corporate PR ang may malasakit sa totoong kwento.”

Nag-angat ako ng tingin kay Leo. Ang mga mata niya ay diretso, walang halong panunukso, walang halong pagpapalapad ng papel. Isa lamang itong tapat na pagkilala sa trabahong pinaghirapan ko.

“Thank you, Leo. Malaking bagay na narinig ko ’yan mula sa Creative Lead,” taos-puso kong sagot.

“Tingnan mo nga naman,” ngumiti si Julian, inakbayan ako nang marahan sa sandalan ng upuan—isang kilos na nagpahinto sa tibok ng puso ko. “Pati ang pinakastrict na director ng Vanguard, bilib agad sa partner ko. Sabi ko sa ’yo, Elena, we’re going to run this town.”

Nang dumating ang mga pagkain, naging mas magaan ang kapaligiran. Sa kabila ng mga pasaring ni Bianca kanina, nakita ko rin kung bakit naging matalik silang magkakaibigan. Kapag nagsimula nang magkuwento si Julian tungkol sa mga kapalpakan nila noong college—kung paano sila muntikang maaresto dahil sa illegal postering ng isang event—hindi mapigilan nina Leo at Bianca ang humalakhak. May natural na ritmo ang kanilang samahan, isang unibersong matagal nang binuo ng tiwala at pinagsamahan.

At sa gabing iyon, habang nakaupo ako sa tabi ni Julian, nakikinig sa mga tawa nila, unti-unti kong naramdaman na hindi na ako tagalabas.

Habang nagbabayad ng bill, nagpumilit si Julian na sagutin ang lahat, ngunit palihim na inilabas ni Leo ang kanyang card para sa kalahati.

“Bro, sabi ko treat ko,” reklamo ni Julian nang makita ang waiter na hawak ang card ni Leo.

“Hati tayo,” kalmadong sagot ni Leo. “Hindi pwedeng ikaw lang lagi ang bida.”

Nagkatinginan ang dalawang lalaki, bago sabay na ngumiti. Isang pagkakaibigang nasubok na ng panahon.

Habang naglalakad kami pabalik sa Vanguard building, marahang hinawakan ni Julian ang siko ko para pabagalin ang lakad ko, pinalalayo kami nang kaunti kina Leo at Bianca na nauuna nang maglakad.

“Okay ka lang ba kanina?” mahinang tanong ni Julian, nakatitig sa akin nang may pag-aalala. “Medyo direct to the point si Bianca minsan, pero mabuting tao ’yon.”

“Okay lang ako,” ngumiti ako, humarap sa kanya. “Masaya nga, eh. Ang tagal ko nang hindi nakakaranas ng ganito—yung may mga kasama kang may parehong hilig at pangarap.”

Huminto si Julian sa tapat ng fountain sa plaza bago pumasok sa lobby ng building. Tiningnan niya ako nang matagal, may ngiting hindi ko mabasa kung paghanga ba o simpleng katuwaan lang.

“Masasanay ka rin, Elena,” bulong niya, ang boses ay parang musika sa gitna ng ingay ng BGC. “Dahil simula ngayon, hindi ka na mag-iisa sa mga laban mo rito. Kasama mo na ako. Kasama mo na kami.”

Tumingin ako sa kanya, at sa sandaling iyon, ang huling bakas ng pag-aalinlangan sa puso ko ay tuluyang natunaw.

Natanaw ko sa unahan si Leo na huminto sa tapat ng revolving glass door. Lumingon siya sa aming dalawa, nakapamulsa, naghihintay nang tahimik habang si Bianca ay abala sa pag-scroll sa telepono nito. Nagtama ang paningin namin ni Leo sandali. Tumango siya sa akin—isang simpleng tango ng pagsalubong, isang tahimik na pagtiyak.

Hindi ko alam na sa apat na taong naglalakad pabalik sa makikintab na salamin ng Vanguard, nakatali na ang aming mga tadhana sa isang buhol na gugulo sa aming mga puso, susubok sa aming mga konsensya, at mag-iiwan ng mga sugat na tanging panahon at wagas na paninindigan lamang ang makapaghihilom.