IV

“Huwag mong sabihing nagpa-panic ka na agad, Elena? Alas-onse pa lang ng gabi. Marami pang oras bago magbukas ang stock market bukas.”

Inilapag ni Julian ang isang mainit na paper cup ng kape sa gilid ng aking laptop. Bumasag ang boses niya sa nakatutulig na katahimikan ng war room sa ika-28 palapag. Madilim na ang buong Vanguard PR maliban sa sulok na ito, kung saan ang malamig na asul na liwanag mula sa mga display monitors ang tanging tumatanglaw sa mga gusot na papeles, printouts ng stock charts, at mga kalahating naubos na takeout boxes.

“Hindi ako nagpa-panic,” sagot ko habang mabilis na nagta-type nang hindi pinuputol ang tingin sa screen. “Pero kapag ang pinakamalaking tech conglomerate sa bansa ay may leaked internal audit na nagsasabing kalahati ng kanilang projected Q3 revenue ay questionable, hindi 'marami' ang limang oras para gumawa ng counter-narrative, Julian. Isang maling salita lang sa press statement, babagsak ang share price nila pagsapit ng alas-nuwebe ng umaga.”

Humalakhak si Julian, ngunit may bahagyang paggalang sa kanyang mga mata. Hinila niya ang swivel chair sa tabi ko at umupo nang napakalapit—sapat upang sumagi ang kanyang braso sa akin at manuot sa hangin ang pamilyar niyang pabango. Dumukwang siya paharap, ang kanyang mukha ay halos ilang pulgada na lang ang layo sa akin habang binabasa ang draft na ginagawa ko.

“Gusto ko talaga kapag nagiging commanding ka,” pabulong niyang sabi, may pilyong ngiti na sumilay sa kanyang labi sa kabila ng pagod. “Tingnan mo nga ’yan. Tatlong araw ka pa lang dito pero parang ikaw na ang Managing Director kung magpatakbo ng krisis.”

Naramdaman ko ang pag-init ng aking leeg, ngunit pinanatili ko ang aking pormalidad. “Julian, seryoso ako. Kailangan natin ng alignment sa legal team nila. Nabasa mo ba ang clause tungkol sa third-party accounting dispute?”

“Oo, nabasa ko,” agad na sumeryoso ang tono niya, bumalik sa kanyang propesyonal na anyo na isa sa mga katangiang labis kong hinahangaan sa kanya. Mabilis siyang kumuha ng red pen at sinimulang markahan ang printed document sa mesa. “Tama ang direksyon mo. I-frame natin ito bilang transition phase dulot ng system migration, hindi financial discrepancy. Pero kailangan nating unahan ang mga business editors bago sila mag-print ng sarili nilang haka-haka.”

Sa sumunod na dalawang oras, naging parang sayaw ang aming pagkilos. Walang paligoy-ligoy, walang nasasayang na salita. Habang binubuo ko ang core messaging pillars, si Julian naman ang personal na tumatawag sa mga contact niya sa mga pangunahing broadsheets upang maglatag ng embargoed statement. Bawat linya na ibinabato ko, agad niyang napapakinis; bawat anggulong iniisip niya, nabibigyan ko ng matibay na batayan mula sa data.

Sa gitna ng tensyon at adrenaline, may kakaibang pakiramdam na unti-unting bumabalot sa akin. Sa lumang kumpanya ko, at lalo na kay Mark, lagi akong pinararamdamang pabigat o sobra ang aking ambisyon. Pero dito, kasama si Julian, bawat ideya ko ay may silbi. Bawat kislap ng talas ng aking isip ay hindi lamang tinatanggap—ipinagdiriwang.

Bandang ala-una y medya ng madaling araw, pumasok ang huling clearance email mula sa Board Chairman ng kliyente.

Approved for immediate distribution.

Nakahinga ako nang maluwag. Sumandal ako sa aking ergonomic chair, ipinikit ang aking mga mata, at hinayaang humupa ang tensyon sa aking mga balikat.

“See? Sabi ko sa ’yo, kayang-kaya,” marahang sabi ni Julian.

Nang imulat ko ang aking mga mata, nakatayo na siya sa tapat ng floor-to-ceiling glass wall, nakatanaw sa mga patay-sinding ilaw ng Bonifacio Global City. Nakapamulsa siya, bahagyang nakalugay ang buhok na dati’y maayos na nakasuklay, at ang kanyang navy blue polo ay gusot na mula sa maghapong pakikipagbuno sa trabaho. Kahit sa gitna ng pagod, may taglay pa rin siyang likas na tindig na mahirap hindi pansinin.

“Salamat, Julian,” sabi ko habang sinisimulang iligpit ang aking mga gamit. “Hindi ko siguro matatapos ’yon nang ganoon kabilis kung wala ang connections mo sa media desk.”

Lumingon siya sa akin. Hindi siya ngumiti ng kanyang karaniwang pilyong ngiti; sa halip, may kakaibang lalim at lambot sa kanyang ekspresyon. Lumapit siya pabalik sa aking desk, dahan-dahan, hanggang sa huminto siya sa mismong harap ko.

“Huwag mong maliitin ang sarili mo, Elena,” aniya sa mababang boses, nakatitig nang diretso sa aking mga mata. “Ang connections, nabibili ’yan o nabubuo sa tagal ng panahon. Pero ang instinct mo? Ang talas ng pagbasa mo sa psychology ng publiko? Hindi natututunan ’yon sa kahit anong PR seminar. You have a gift.”

Napatigil ako sa pag-aayos ng aking bag. Ang paraan ng pagtitig niya ay parang tumatagos sa balat, parang binabasa niya ang bawat lihim na pag-aalinlangan na matagal kong binaon sa aking dibdib.

“Nakakapanibago lang,” mahinang sagot ko, pilit pinapanatili ang kalmado sa aking tinig. “Matagal akong nasanay na walang pumapansin.”

“Dahil mga bulag ang mga taong nakapaligid sa ’yo noon,” mabilis niyang sagot, walang pag-aatubili. Dumukwang siya nang bahagya at marahang hinawakan ang aking mga daliri na nakapatong sa gilid ng mesa.

Mabilis ang tibok ng puso ko sa simpleng dampi ng kanyang balat. Mainit ang kanyang palad, matatag, at may kuryenteng gumapang mula sa aking kamay paakyat sa aking dibdib. Hindi ako gumalaw. Hindi ko rin binawi ang kamay ko.

“Hindi kita pababayaan dito sa Vanguard, Elena,” bulong niya, ang kanyang mga mata ay nanatiling nakatitig sa akin. “Dito, sisiguraduhin kong makikita ng lahat kung gaano ka kahalaga. Sisiguraduhin kong mararating mo ang rurok na nararapat para sa ’yo.”

Napatitig ako sa kanya. Sa loob ng limang taon, walang ibang ginawa si Mark kundi ipaalala sa akin kung gaano kaliit ang aking mundo. Ngunit narito si Julian—ipinapakita sa akin ang isang buong uniberso ng mga posibilidad, at hawak ang kamay ko habang inaalok ito sa akin.

Bago pa man ako makapagsalita, tumunog ang telepono sa mesa. Binasag nito ang namumuong hangin sa pagitan naming dalawa.

Marahang binawi ni Julian ang kanyang kamay, ngunit hindi binitiwan ng kanyang mga mata ang tingin sa akin bago niya sinagot ang speakerphone.

“Julian? Gising pa ba kayo?”

Boses iyon ni Leo. Kahit galing sa speaker at halatang puyat, kalmado at buo pa rin ang kanyang tono.

“Leo,” sagot ni Julian, bahagyang umayos ng tayo. “Bakit gising ka pa? Akala ko ba tulog na kayo ni Bianca?”

“Nag-aalala ako sa TechCorp leak. Nakita ko ang notification sa internal tracker na na-clear na ang messaging kaninang ala-una,” sagot ni Leo mula sa kabilang linya. May maririnig na mahinang kaluskos ng mga gamit sa background. “Nandiyan pa ba si Elena?”

“Oo, katatapos lang namin mag-wrap up,” sagot ko, bahagyang lumapit sa phone. “Na-distribute na sa press wires bago mag-alas-dos.”

“Good job, Elena. Nakita ko ang holding statement na na-upload sa system. Very solid narrative framing,” wika ni Leo. Naramdaman ko ang ginhawa sa kanyang boses. “Pero dis-oras na ng gabi. Walang masyadong masakyang taxi o Grab sa ganitong oras sa BGC dahil sa road maintenance sa 5th Avenue. Magpahatid kayo sa corporate driver o sabihin mo kung kailangan ninyo ng sundo.”

“Kaya ko na ’to, bro,” agaw ni Julian, may bahagyang pagtawa. “Ako na ang maghahatid kay Elena. Dala ko ang sasakyan ko.”

Natahimik sandali sa kabilang linya. May isang segundong pagkaantala bago muling nagsalita si Leo.

“Sige. Make sure she gets home safe, Julian. Huwag mong patakbuhin na parang nasa racetrack ang kotse mo.”

“Kailan ba ako naging reckless?” biro ni Julian.

“Palagi,” maikling sagot ni Leo, may bahid ng totoong paalala bago nagpaalam. “See you guys tomorrow at ten. Matulog na kayo.”

Nang maputol ang tawag, nagkatinginan kami ni Julian.

“Minsan parang tatay kung magsalita si Leo, ’no?” natatawang sabi ni Julian habang kinukuha ang kanyang coat mula sa likod ng upuan. “Pero totoo ang sinabi niya. Alas-dos na ng madaling araw. Halika na, ihahatid na kita.”

Wala na akong nagawa kundi sumunod. Tahimik ang buong elevator habang bumababa kami patungo sa basement parking. Pagdating sa kanyang sasakyan—isang makintab na midnight blue na sedan—magalang niyang pinagbuksan ako ng p***o bago umikot sa driver’s seat.

Maluwag at tahimik ang mga kalsada ng BGC sa ganitong oras. Ang mga skyscraper na kaninang umaga ay puno ng abala at ingay ay tila nagpapahinga na sa ilalim ng madilim na langit. Sa loob ng sasakyan, tumutugtog ang isang mahinang indie jazz track, sumasabay sa banayad na ugong ng makina.

“Alam mo, kanina habang kausap natin si Leo,” panimula ko habang nakatingin sa labas ng bintana, “napansin ko kung gaano siya kaalaga sa team. Kahit wala siya sa account natin, binabantayan pa rin niya ang sitwasyon.”

“Ganyan talaga si Leo mula pa noong college,” sagot ni Julian habang maingat na nagmamaniobra sa kanto. “He’s the steady one. Ang anchor ng barkada. Hindi siya madaling magalit, hindi siya pabigla-bigla. Pero minsan, sobra siyang maingat. Takot sumugal.”

Lumingon ako sa kanya. “At ikaw? Mahilig kang sumugal?”

Lumingon si Julian sa akin habang nakatigil ang sasakyan sa isang red light. Ang ilaw ng traffic light ay nagpinta ng pulang anino sa kanyang matangos na ilong at matatalas na panga.

“Lagi akong sumusugal, Elena,” aniya nang may ngiti, ngunit seryoso ang kanyang titig. “Lalo na kapag alam kong sulit ang premyo.”

Bumilis na naman ang tibok ng aking dibdib. Umiwas ako ng tingin at itinuon ang pansin sa daan, pilit itinatago ang kaba at ligaya na sumisikdo sa aking puso.

Nang huminto ang kotse sa tapat ng aking apartment building, bumaba si Julian at muli akong pinagbuksan ng p***o. Inihatid niya ako hanggang sa mismong glass door ng lobby.

“Salamat sa paghatid, Julian. At salamat sa gabing ’to,” sabi ko, hawak ang aking bag.

“Salamat din, Elena,” huminto siya sa tapat ko, ang distansya namin ay halos isang dipa na lamang. Tumingin siya sa akin nang matagal bago dahan-dahang itinaas ang kanyang kamay upang marahang hawiin ang isang takas na hibla ng buhok sa aking mukha at ilagay ito sa likod ng aking tainga.

Ang kanyang mga daliri ay bahagyang dumampi sa aking pisngi. Nanlamig ang aking buong katawan sa gulat at pananabik.

“Good night, Elena,” bulong niya, ang boses ay parang haplos sa gabing malamig. “Magpahinga ka. We made history tonight.”

Tumalikod siya at naglakad pabalik sa kanyang sasakyan nang may kumpyansang hakbang. Pinanood ko ang pag-andar ng kanyang sasakyan hanggang sa mawala ang mga pulang ilaw nito sa dulo ng kalsada.

Pumasok ako sa elevator, hawak ang pisngi kung saan dumampi ang kanyang mga daliri. Sa aking isip, alam kong masyadong mabilis ang lahat. Alam kong bagong labas pa lang ako sa isang limang taong relasyon, at alam kong mapanganib ang makipaglapit sa isang katrabaho sa isang kumpanyang may mahigpit na patakaran.

Ngunit habang nakatingin ako sa aking repleksyon sa salamin ng elevator, alam ko rin ang isa pang bagay: wala na akong balak umatras.