IX

“Hindi ako natatakot na mawalan ng trabaho, Julian. Ang kinatatakutan ko ay baka sa huli, pati ang paniniwala ko sa sarili ko ay maagaw nila.”

Natigilan si Julian sa harap ko.

Ilang minuto pa lamang ang nakalilipas nang matapos ang tawag mula sa legal department. Ngayon, nakatayo kami sa isang maliit na conference room sa Vanguard, parehong hindi alam kung paano haharapin ang panibagong problemang dumating sa buhay ko.

“Elena, look at me.”

Hindi ako gumalaw.

“Please.”

Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin. Nandoon ang seryosong ekspresyon niya, wala ang karaniwang ngiti at panunukso na madalas niyang ginagamit para asarin ako.

“You didn't do anything wrong,” sabi niya.

“Pero ako ang kailangang alisin sa account. Ako ang kailangang magpaliwanag. At ako ang kailangang magpatunay na karapat-dapat ako rito.”

“I know.”

“Hindi mo alam, Julian. Hindi mo alam kung gaano kahirap magsimula ulit pagkatapos ng limang taong pakiramdam ko ay lagi akong kulang. Ngayon, pati ang bagong oportunidad na pinaghirapan ko, kinukuwestiyon nila.”

Lumapit siya nang isang hakbang.

“Then let me remind you of something. Hindi ka nakapasok rito dahil sa akin. Hindi ka nakapasok dahil kay Mark. You earned your place.”

“Paano kung hindi sapat iyon?”

“Then I'll remind you again tomorrow. And the day after that, until you believe it yourself.”

Napatitig ako sa kanya.

Bakit ba ganoon? Sa tuwing pakiramdam ko ay wala akong kakampi, palagi siyang may mga salitang kayang magpagaan ng bigat na pasan ko.

Ngunit natatakot ako.

Dahil ayokong maging dependent sa isang taong hindi ko pa lubusang kilala.

“Don't make promises you might not be able to keep,” mahina kong sabi.

Bahagyang ngumiti si Julian.

“I'm a PR strategist, Elena. Sanay akong gumawa ng promises. Pero mas gusto kong tuparin ang mga ito.”

Hindi ko napigilang mapangiti.

“Ang kapal talaga ng mukha mo.”

“At least, napangiti kita.”

Hindi ako nakasagot.

Sa halip, umiwas ako ng tingin bago tuluyang lumabas ng conference room.

Hindi ko alam kung bakit mas kinakabahan ako kapag si Julian ang kaharap ko kaysa kapag si Mark ang sinusubukan akong saktan.

Sa loob ng conference room, ipinaliwanag sa amin ng HR director at legal officer ang nilalaman ng reklamong natanggap nila.

Ayon sa report, may posibleng iregularidad sa aking recruitment at assignment sa Maison de Belle account. May mga internal communications daw na nagpapakitang ginamit ni Julian ang kanyang posisyon upang bigyan ako ng espesyal na konsiderasyon.

“Ms. Montero, this is only a preliminary investigation,” paliwanag ni Ms. Reyes. “We want to establish whether the recruitment process was properly observed.”

“Can I see the documents submitted?”

Inilapag ng legal officer ang ilang kopya ng dokumento sa mesa.

Isa-isang binasa ko ang mga ito. Nandoon ang application summary ko, interview schedule, at recommendation ni Julian.

Mayroon ding kopya ng email conversation sa pagitan nila ni Mark.

Nang makita ko ang pangalan ng dati kong nobyo, napapikit ako.

Hindi pa pala siya tapos.

“Did you know about Mr. Vance's recommendation?” tanong ng legal officer.

“Yes. I only learned about it yesterday.”

“And were you aware of any prior communication between Mr. Vance and your former partner?”

“No. I discovered it myself.”

Nagpalitan ng tingin ang dalawang opisyal bago muling nagsalita.

“For the meantime, we recommend that you be temporarily reassigned from the Maison de Belle account while we review the matter.”

Napahawak ako sa ballpen.

“Meaning, hindi na ako puwedeng humawak sa campaign na ako mismo ang gumawa?”

“Only during the preliminary review. This is not a disciplinary action.”

Hindi ako agad nakasagot.

Ang concept na ipinresenta ko kahapon ay bunga ng ilang gabing pag-aaral at paghahanda. Isa iyon sa mga unang pagkakataong naramdaman kong may tunay akong kontribusyon sa isang malaking proyekto.

At ngayon, kailangan kong bitawan iyon dahil sa isang reklamong hindi ko naman alam kung sino ang tunay na nasa likod.

“I'd like to submit the original campaign assessment,” biglang sabi ni Julian. “Her proposal went through the same evaluation process as everyone else's. I have copies of the independent assessments from the creative and strategy teams.”

“Mr. Vance, we appreciate your cooperation. However, considering your involvement, we will need you to refrain from participating in the investigation.”

Tumango siya.

“Understood.”

Nang matapos ang meeting, mabilis akong tumayo.

“Elena,” tawag niya.

Hindi ako lumingon.

“Please. Let me explain.”

“Not now, Julian.”

“Elena—”

“Please.”

Sa pagkakataong iyon, hindi na niya ako hinabol.

At hindi ko alam kung bakit mas lalo akong nalungkot.

Pagbalik ko sa workstation, nakatanggap ako ng mensahe mula sa account director.

Elena, please coordinate with the creative team for the transition of the Maison de Belle materials. For now, you will be assigned to the internal communications project.

Matagal akong nakatitig sa screen.

Hindi ko namalayang may tumigil na palang tao sa tabi ng desk ko.

“Coffee?”

Napatingala ako.

Si Julian.

May hawak siyang dalawang paper cups.

“Hindi ka ba busy?”

“Very.”

“Then bakit nandito ka?”

“Because my favorite troublemaker hasn't eaten breakfast.”

Napailing ako.

“Hindi ako troublemaker.”

“Really? You challenged three senior executives in yesterday's meeting.”

“Dahil mali ang costing assumptions nila!”

“Exactly. Trouble.”

Napatawa ako nang mahina.

Inilapag niya ang isang kape sa mesa ko.

“Your usual. Less sugar.”

Napatingin ako sa cup.

“Naaalala mo pa?”

“Of course.”

“Bakit?”

Bahagya siyang yumuko.

“Because I pay attention.”

Bigla akong natahimik.

May kakaibang init na gumapang sa dibdib ko. Hindi naman espesyal ang kape. Hindi rin naman malaking bagay ang pag-alala niya sa gusto kong timpla.

Pero sa dami ng pagkakataong hindi napansin ni Mark ang maliliit na bagay tungkol sa akin, napakalaki ng naging kahulugan noon.

“Thank you,” mahinang sabi ko.

“Anytime, partner.”

Tumalikod na sana siya nang hawakan ko ang manggas ng kanyang polo.

“Julian.”

Huminto siya at tumingin sa akin.

“Hindi mo kailangang gawin lahat ng ito.”

Bahagya siyang ngumiti.

“I'm not doing it because I have to.”

“Then why?”

Matagal niya akong tinitigan bago sumagot.

“Because when you're upset, I want to be the person you look for.”

Hindi ako nakagalaw.

Unti-unti niyang ibinaba ang tingin sa kamay kong nakahawak pa rin sa kanyang manggas.

Napahiya ako at agad na bumitaw.

“Sorry.”

“Don't be.”

Ngumiti siya, saka dahan-dahang bumalik sa kanyang workstation.

At naiwan akong nakatitig sa kape.

Damn you, Julian Vance.

Pagsapit ng tanghali, nagpasya akong kumain sa isang maliit na café sa kabilang building.

Hindi ko inaasahang may susulpot na familiar na mukha sa harap ko.

“Mind if I join you?”

Napatingin ako kay Julian.

“Wala ka bang ibang pwedeng kulitin?”

“Meron. Pero ikaw ang mas interesting.”

“That's a terrible answer.”

“It's an honest one.”

Umupo siya sa tapat ko nang hindi na naghihintay ng sagot.

Natawa ako habang inaayos ang straw ng aking iced tea.

“Hindi ka ba natatakot na baka akalain ng mga tao na may something sa atin?”

He raised an eyebrow.

“Would that be such a bad thing?”

Halos mabilaukan ako.

“Julian!”

“What? I'm just asking.”

“Can you please behave?”

“I'm trying. You're making it difficult.”

Napailing ako, ngunit hindi ko napigilang ngumiti.

Maya-maya, napansin niyang hindi ko halos ginagalaw ang pagkain ko.

“What's wrong?”

“Nothing.”

“Elena.”

“I'm just thinking.”

“About the complaint?”

Tumango ako.

“I'm worried. Hindi ko alam kung hanggang kailan ako mananatiling under investigation. Paano kung kumalat ang issue? Paano kung isipin ng ibang tao na hindi ko deserve ang position ko?”

Dahan-dahan niyang inilapag ang kanyang tinidor.

“Then let them think whatever they want.”

“Easy for you to say. Ikaw si Julian Vance. May pangalan ka na rito. May reputation ka.”

“And you think I didn't have to work for it?”

Napatingin ako sa kanya.

“I'm not saying that.”

“I know. But listen to me.” Bahagya siyang yumuko sa ibabaw ng mesa. “One day, Elena, I want people to recognize you without having to associate your name with mine. I want them to know your work, your ideas, and what you're capable of. Not because I recommended you. But because you proved yourself.”

Hindi ko inaasahang maririnig iyon.

“Why does that matter to you?”

Dahan-dahan siyang ngumiti.

“Because I don't want to be the reason you succeed. I want to be the person celebrating when you do.”

Naramdaman kong uminit ang aking pisngi.

“Ang galing mong magsalita.”

“Occupational hazard.”

“Hindi mo ba kayang maging seryoso nang hindi nang-aasar?”

“Actually, kaya. Pero mas gusto kong nakikita kang nakangiti.”

Napailing ako.

At sa pagkakataong iyon, hindi ko napigilang mapansin kung gaano siya kaguwapo kapag hindi niya sinusubukang magpakitang-gilas.

Pagkatapos ng lunch, bumalik kami sa opisina. Naging abala ako sa paglipat ng campaign materials, samantalang si Julian naman ay may sunod-sunod na meetings.

Bandang alas-singko, nagulat ako nang makatanggap ng isang private message.

Julian: Conference Room B. Five minutes.

Me: Why?

Julian: Because I have something important to tell you.

Napakunot ang noo ko.

Me: Can't you just say it here?

Julian: No. I want to see your face when I tell you.

Napailing ako bago tumayo.

Pagpasok ko sa conference room, nakatayo siya malapit sa malaking glass window.

“What's this about?”

Humarap siya sa akin.

“I requested to be removed from the Maison de Belle account.”

Natigilan ako.

“What?”

“Effective immediately. Someone else will handle the account until the investigation is completed.”

“Why would you do that?”

“Because I don't want my involvement to affect your position any further.”

“Julian, hindi mo kailangang isakripisyo ang project mo dahil lang sa akin.”

“It's not a sacrifice.”

“Then what is it?”

Lumapit siya nang bahagya.

“It's a decision.”

“Pero importante sa iyo ang account na 'yan.”

“Not more than my reputation, Elena. And definitely not more than your career.”

Napailing ako.

“Hindi ko kayang tanggapin na dahil sa akin, mawawalan ka ng project.”

“Then don't.”

Napatitig ako sa kanya.

“Just let me do what I think is right.”

“Bakit ba ang hirap mong kausap?”

Napangiti siya.

“Funny. That's exactly what I think about you.”

Natawa ako, ngunit mabilis ding nawala ang ngiti ko.

“Julian, natatakot ako.”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.

“Of what?”

“Na baka mali na naman ako ng pagkakatiwalaan. Na baka lahat ng pinapakita mo sa akin ngayon ay magbago kapag mas nakilala kita.”

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, dahan-dahan niyang inilapit ang isang kamay sa aking pisngi. Huminto siya ilang pulgada lamang ang layo, tila hinihintay kung papayag akong hawakan niya ako.

Hindi ako umatras.

Marahan niyang inalis ang isang hibla ng buhok na dumikit sa aking mukha.

“Elena, I can't promise you that I'll never make mistakes. But I can promise you that I won't deliberately make you feel small just to keep you beside me.”

Napapikit ako sandali.

Masyadong malapit ang mukha niya.

Masyadong malambing ang kanyang boses.

At sa loob ng ilang segundo, nakalimutan kong may mga bagay pa kaming hindi naaayos.

“Julian…”

“Hmm?”

“Don't make me get used to you.”

Bahagya siyang napangiti, ngunit may lungkot sa kanyang mga mata.

“Too late for that, I think.”

Naramdaman kong bumilis ang tibok ng puso ko.

Dahan-dahan siyang lumapit, ngunit nang makita niyang hindi ako gumagalaw, huminto siya.

Hindi niya ako hinalikan.

Sa halip, marahan niyang ibinaba ang kamay niya.

“Not until you're sure,” bulong niya.

At iyon ang mas lalong nagpalito sa akin.

Dahil sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, may lalaking malapit sa akin ngunit hindi ako pinipilit.

Hindi niya hinihingi ang sagot ko.

Hindi niya hinihingi ang katawan ko.

Hindi niya hinihingi ang tiwala ko nang hindi niya pinatutunayan na karapat-dapat siya rito.

At marahil iyon ang dahilan kung bakit mas lalo akong natatakot na mahulog sa kanya.

Kinagabihan, inalok niya akong ihatid pauwi.

Nang una ay tumanggi ako, ngunit nang makita kong malakas na ang ulan, wala na akong nagawa.

Sa loob ng sasakyan, tahimik lang kaming dalawa.

“Are you always this quiet when you're with me?” tanong niya.

“Hindi naman.”

“Really? Kasi kapag kasama kita, parang kailangan kong gumawa ng sarili kong podcast para lang mapunan ang silence.”

Napatawa ako.

“Hindi mo ba kayang manahimik kahit limang minuto?”

“Can you?”

“Of course.”

“Prove it.”

Napailing ako at tumingin sa bintana.

Maya-maya, iniabot niya ang isang maliit na paper bag.

“Ano 'to?”

“Something sweet.”

Binuksan ko iyon.

Isang slice ng strawberry cheesecake.

“Favorite mo, right?”

Napatingin ako sa kanya.

“Paano mo nalaman?”

“First week mo sa office. Umorder ka nito sa café. You said it was the only thing that could make a bad day better.”

Hindi ko napigilang mapangiti.

“Naaalala mo talaga lahat?”

“Not everything.”

“Then what?”

“Everything about you that matters to me.”

Bigla akong natahimik.

Makalipas ang ilang segundo, huminto ang sasakyan sa tapat ng condominium ko.

“Thank you,” sabi ko habang hawak ang paper bag.

“You're welcome.”

Hindi ako agad bumaba.

Tumingin ako sa kanya, at sa unang pagkakataon, ako ang unang nagtanong.

“Julian, bakit parang ang dali mong alagaan ang ibang tao?”

Bahagya siyang ngumiti.

“Because I know what it feels like when nobody notices that you're struggling.”

Nawala ang ngiti ko.

“Is that why you always joke around?”

“Maybe.”

Sandali siyang tumingin sa windshield bago muling humarap sa akin.

“People assume that because I'm confident, I don't get hurt. Because I can talk my way out of almost anything, I don't have problems. But sometimes, it's easier to make people laugh than explain why you're not okay.”

Hindi ako nakapagsalita.

Sa lahat ng pagkakataong nakilala ko siya bilang isang lalaking puno ng kumpiyansa at panunukso, ngayon ko lamang nakita ang bahaging hindi niya basta ipinapakita sa iba.

“I'm sorry,” mahina kong sabi.

“Don't be. I wasn't asking for sympathy.”

“I know.”

Saglit kaming nagkatitigan.

“Good night, Elena.”

“Good night, Julian.”

Bago ako tuluyang bumaba, bahagya siyang ngumiti.

“And don't forget to eat your cheesecake. I'll be checking tomorrow.”

Natawa ako.

“Bossy!”

“Only when it comes to you.”

Napailing ako habang isinasara ang p***o.

Ngunit bago ako tuluyang pumasok sa lobby, lumingon pa ako.

Nandoon pa rin siya, naghihintay hanggang makapasok ako sa building.

At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, may kung anong sumikip sa dibdib ko.

Hindi ko alam kung ano ang tawag sa nararamdaman ko.

Pero alam kong hindi na siya basta katrabaho lamang.

Samantala, sa isang private restaurant sa Makati, nakaupo si Mark kasama ang isang lalaking nakasuot ng dark blue suit.

“Did it work?” tanong ng lalaki.

“She has been temporarily removed from the Maison de Belle account.”

“That's not enough. Your objective was to make her leave Vanguard.”

“I'm working on it.”

Inilabas ni Mark ang kanyang cellphone at ipinakita ang isang litrato nina Julian at Elena habang magkasamang lumalabas sa building.

“She’s getting close to him.”

The man studied the picture.

“Then why are you still smiling?”

“Because Julian doesn't know everything I know.”

“What does that mean?”

Ngumiti si Mark.

“There's a reason I asked him to keep an eye on Elena. And there's a reason I know exactly which buttons to push.”

Inilabas niya ang isang folder.

Nasa loob nito ang ilang lumang dokumento, screenshots ng messages, at isang kopya ng internal communication mula sa Vanguard.

“What's that?” tanong ng lalaki.

“Insurance.”

“Against Julian?”

“Against both of them.”

Tumawa nang mahina si Mark.

“Kapag nalaman ni Elena ang buong katotohanan, hindi na niya kailangang piliin kung sino sa amin ang pagkakatiwalaan niya.”

“Why?”

“Because she'll realize that both men have been keeping secrets from her.”

Kinabukasan, maaga akong pumasok sa opisina.

Pagbukas ko ng computer, may nakita akong email mula sa legal department.

Subject: Additional Documents – Preliminary Investigation

Agad ko itong binuksan.

Nakalakip dito ang isang formal statement tungkol sa reklamong isinampa laban sa aking recruitment at assignment.

Ngunit nang makita ko ang pangalan ng nag-submit, parang may humigpit sa dibdib ko.

Submitted by: Leo Mercer.

Hindi maaari.

Si Leo?

Ang lalaking tumulong sa akin noong araw na komprontahin ako ni Mark sa condominium?

Ang lalaking nangakong sasabihin sa akin ang lahat ng may kinalaman sa reklamo?

Mabilis kong binuksan ang attachment.

Nakasaad doon ang isang pormal na ulat tungkol sa posibleng conflict of interest involving Julian Vance and my recruitment.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong paniwalaan.

Bago ko pa matapos ang pagbabasa, may dumating na mensahe.

Leo: Elena, can we talk? There's something I need to explain. Please hear me out before making any conclusions.

Nanginginig ang kamay ko habang nakatitig sa cellphone.

Pagkatapos, may isa pang email na pumasok.

Walang subject.

Walang pangalan ng sender.

Isang larawan lamang ang nakalakip.

Nasa larawan si Leo, kausap si Mark sa isang private dining room. Sa ibabaw ng mesa ay may makapal na envelope.

Sa ibaba nito ay may maikling mensahe.

Hindi lang si Julian ang may lihim sa likod mo, Elena. Pati ang taong pinagkakatiwalaan mong kaibigan.

Napapikit ako.

Sa gitna ng kaguluhang ito, isang bagay lang ang gusto kong gawin.

Tawagan si Julian.

Hindi dahil kailangan niya akong iligtas.

Kundi dahil siya ang unang taong naisip kong gustong makausap.

Ngunit nang buksan ko ang contact niya, napahinto ako.

Paano kung siya rin ang may alam?

Paano kung siya rin ang dahilan kung bakit nangyayari ang lahat?

At paano kung ang lalaking unti-unti kong kinagigiliwan ay siya ring taong magiging dahilan ng panibagong sakit?

Dahil ngayon, hindi na lamang career ko ang nakataya. Pati ang puso kong pilit ko nang pinoprotektahan ay nagsisimula nang malagay sa panganib.