CHAPTER 4

CHAPTER 4

That Treve really seems like a good guy. I mean, siguro kung makakakita rin ako ng tomboy na naka-dress sa daan, syempre maaawa rin ako at patutulugin ko sa bahay ko.

I woke up when the sunlight hit my face, warm against my cheeks. Sa isang kuwarto niya ako pinatuloy—his house, well his mansion, was huge. Akala ko nga simpleng bahay lang ang tinutuluyan niya.

Mayaman pala siya. Kagabi habang naglalakad sa pasilyo, nakita ko ang iilang picture frames na nakasabit doon. He wears corporate attire with different people and tycoons. Maybe he's not just a chief, he's a businessman too.

Namili ako ng damit sa bagaheng dala—isang hoodie at leggings lang na may darker color.

Hindi rin ako nagtagal sa CR na nasa kuwarto. Having short hair makes washing up so much easier. Back when I had long hair, I'd take forever in the bathroom, wrestling with tangles and trying to get all the shampoo out. Now it's a breeze. No wonder guys only take a minute to get themselves soaked and clean, huh?

I stepped out and put on some makeup. Just like yesterday, I used dark cosmetics. I traced the black eyeliner along my lids. I brushed my hair to the side and couldn't help but laugh at my own reflection.

Kulang na lang may piercing ako sa ilong!

A call from my phone came and I answered it. Sanay na akong hindi tinitingnan ang tumatawag kaya nagulat ako nang pagalitan ako ng caller!

"If you don't send the full payment, I won't give it to you!"

It was my agent, the one that Luna referred to me. Siya ang nag-aasikaso ng mga papers ko.

"Babayaran ko po kaagad! Please? Pa-extend naman ng payment, hindi ko naman po kayo tatakasan," pagmamakaawa ko.

Damn it. I only do this because of that freaking Lance! Para hindi niya ako mahanap! I am burning money with this nonsense!

My Dad was dead but I know that the contract and agreement will never be void. Lance and I have signatories on that, not Dad!

"Send it by tomorrow! Or else I'll report you to the police!"

The line went dead with a harsh click.

Bagsak ang balikat ko nang makalabas sa kuwarto. I have the remaining balance in my savings account, but dang, that wasn't enough.

Habang naglalakad, napaatras ako nang bahagya nang bumukas ang isang pintuan sa pasilyo.

A tall man appeared before me, his dark eyes boring into mine. They were the kind of eyes that seemed to see right through you, past all your lies and pretenses.

Pero kahit ganoon ang tingin niya... hindi ko lang alam sa sarili ko pero unti-unting sumilay ang ngisi sa akin. I waved at him as he gave me a blank look!

"Ay hello good morning, Chief! Thank you po sa pagpapatuloy sa akin kagabi," sambit ko at dinaan sa tawa.

He gazed at me from head to toe for a second then started walking. Ako naman ay bumuntot sa kaniya.

Despite my bad wake, I still see a gorgeous man wearing a police uniform that lights up my mood, huh?

The way the uniform fit him, all crisp and professional, made my heart do a little flip.

"When are you leaving?" he suddenly asked.

Wow, wala man lang bang pa-good morning din?

I gritted my teeth. Ano ba 'yan! Bakit lahat ng tao may gustong ipagawa sa akin! Kakalayas ko lang, oh! Puwedeng timpers muna?

Hindi siya lumingon kaya nagmadali akong maglakad habang nagpapalinga-linga sa nagtatanyugang dingding. I gave him a confused look.

"Hindi ba ito hotel na tinutuluyan ko? Hindi ba puwedeng mag-extend?"

"This is not a hotel. And I'm letting you stay one night for free."

Talk about a quick response. He didn't even hesitate.

"Ay akala ko may bayad 'yon? May receptionist ka ba? Saan ba ako magbabayad? Let me just stay longer," sambit ko.

Pero hindi na siya sumagot. Nakalabas na kami sa pasilyo kung saan maraming pintuan. Pagkalagpas sa mga picture frames na nadaanan namin ay ang grand staircase nila. Doon ay may nakaabang na isang kasambahay at sinabayan kami sa pagbaba.

Iyong katulong ay tumingin sa akin bahagya. I waved at her and gave her a cheerful smile, trying to pour all my friendliness into that one gesture. Just like Chief Treve, her face showed no emotion. It was like looking at a mannequin.

Mama niya ba 'tong si Manang? No wonder.

"Manang Flory," tawag ni Chief Treve.

"Yes, Sir?"

"Serve another plate," ma-otoridad niyang sinabi.

I pursed my lips so as not to show any smile. But in the end, I scoffed and chuckled.

"Naku, nakakahiya naman kung sasabay pa akong kumain sa 'yo," sambit ko sabay lagay ng hibla ng buhok sa tainga... Pero wala na pala akong mahabang buhok kaya kunwari lang!

"Bring the other to the veranda. Let her eat in the dining room," he said darkly.

Ah kaya naman pala. Akala ko.

Okay lang naman sa akin. Dinala na ako ng maid sa dining room, sinulyapan ko pa muna si Chief Treve na umiba ng direksyon at siguro'y pupunta na sa veranda.

May mga pagkain nga roon na naka-ready, may dalawang maid na nakatayo so bale apat na kami. Agad silang inutusan ng Manang Flory at nagsigalawan din sila.

I used to have maids at home, si Tita Rosa ang paborito ko. She'd sneak me extra desserts and tell me funny stories about her son. But they didn't carry themselves like this. They moved like normal people in our mansion, laughing and chatting when they thought no one was listening.

Pero itong mga kasambahay na 'to, parang mga robot na naka-system.

"A-Ako na po," sambit ko nang sila ang nagsalin ng juice para sa akin.

Nakita ko si Manang Flory na may dalang tray ng pagkain at lumagpas sa lamesa. The dishes on the tray looked even fancier than what was set out for me. Well, I guess she's bringing that to Chief Treve?

"Inutusan kami ni Sir Treve na ipaghanda ka. Hayaan mo na po kami, Ma'am."

Dinaan ko sa tawa ang sinabi ng isang kasambahay. Nilingon ko ulit sila.

"Naku! Hindi naman po ako bisita rito. Bwisita po. Bwisita," paglilinaw ko.

But still, they gave me a simple look. Their faces were dull and lacking in color. Napanguso ako at nagsimula na lamang kumain. Hindi ko na sila inaya na kumain din dahil sa mansion, ganoon din ang mga kasambahay namin. Kahit ayain ko ay hindi pa rin sila susunod at sasamahan ako.

Well, their food was delectable and delicious! Kung magiging hotel itong napakalaking mansion nila, asset nila ang chef na nagluluto dahil ang sarap ng luto!

"Magkano po kaya renta ng kuwarto rito?" I suddenly asked.

I have plans for the future. I'll apply at the clinic once I get my valid IDs. But before that, I need a roof over my head and people I can trust. I need somewhere Lance won't think to look for me.

Sa ngayon sina Chief Treve at ang mga kasambahay lang ang kilala ko at alam kong mababait kahit na mukha silang mga... robot.

"Hindi po kami nagbabayad... Libre po ang stay-in dito," saad ng isa.

My eyes widened. "Talaga? Libre?"

"Kasambahay po kasi kami, Ma'am," sambit nila.

"Sabagay," I said. Sa amin kasi umuuwi sina Tita Rosa at ang mga guard ang pumapalit sa kanila para magpatrol tuwing gabi.

Suddenly an idea popped into my mind.

"Puwede kaya akong maging kasambahay?"

Mahihirapan siguro akong makapasok sa clinic dahil baka ma-trace ako. Dito, okay lang! Kilala na nila ako, naipakita ko na rin naman ang resume ko kay Chief Treve! Plus, I'd have a place to stay where Lance would never think to look.

Madali lang naman ang pagiging kasambahay! Nakikita ko si Tita Rosa na nakakaya niya, kayang-kaya ko rin!

"H-Hindi po ba kayo kaibigan ni Sir Eve?"

"Huh?" taka kong ani sa babaeng medyo bata sa kanilang dalawa. I laughed. "Naku! K-Kaibigan niya ako! Kagabi! Pero mahilig yata siyang kumaibigan ng butas ang bulsa. Kailangan ko kasi ng trabaho. May vacancy pa kaya kayo?"

"Mas mabuti pong tanungin n'yo si Sir Eve kung puwede." She glanced toward where he'd gone, as if afraid he might overhear.

"Kyla," si Manang Flory nang dumating siya.

Oh, her name was Kyla? Mukhang madaldal at madaling maging kaibigan.

"Doon ka na muna sa kusina."

Naagaw ang atensyon ko ng isang paghikbi. A crying lady came from the other door doon sa gitna ng dalawang grand staircase.

Mabibigat ang yapak niya habang kapansin-pansin ang dala nitong duffle bag at isang maleta.

The other maids laid their eyes on her too. Taka ko silang binalingan.

"Sino po iyong lumabas?"

"Si Lyla. Nag-resign na siya," saad ni Kyla.

"Bakit kaya?" I asked her.

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang sandalan ng upuan ko. Her fingers gripped the wood tightly, and she glanced around to make sure no one else was listening.

"Inakit niya si Sir noong isang gabi. Ang sabi ni Lyla, nagpaakit naman daw si Sir. Kailangan niya kasi ng malaking pera, kaya si Sir ang nilapitan niya. Ngayon, magre-resign siya dahil hindi raw niya kayang magtrabaho dahil sa nangyari sa kanila ni Sir Eve," sambit niya.

Oh. Grabe.

Itong si Kyla mukhang baguhan pa lang 'to! Hindi pa siya nag-transform into a robot! Tao pa rin siya!

"Kyla! Gusto mo bang masesante," si Manang Flory.

"P-Pasensya na..."

"Ilan kaya ang nakuha niya?" I suddenly asked. The question was probably inappropriate, but curiosity got the better of me. Wala na ang babaeng may dalang malaking maleta. "Kawawa naman si Lyla."