CHAPTER TWO

HINDI inasahan ni Oliver na ganun kalaki ang magiging pagtutol ng mga bata kay Irene. Napaiyak si Irene nang todo, halos matumba.

“Kasalanan ko, lahat ng ito kasalanan ko. Ako ang may mali. Simula’t sapul, hindi naman talaga nila ako kilala…”

Hindi alintana ni Oliver na naroon si Mildred. Lumapit siya kay Irene at niyakap ito sa balikat, sinusubukang aluin ang nanginginig na katawan ng babae.

“Paano magiging kasalanan mo? Wala kang nagawang mali. You had no choice before. Huwag ka nang umiyak. Pumunta ka muna sa taas, maglinis ka ng katawan at magpahinga.”

Kita sa kasuotan ni Irene ang hirap ng buhay na pinagdaanan niya at ang nakakaawang anyo nito ay lalong nagpahina sa loob ni Oliver. Kaya’t wala na siyang nagawa kundi tulungan siyang makakyat sa guest room.

Habang naglalakad sila, dumaan sila sa tabi mismo ni Mildred na tila naging invisible. Ni hindi man lang siya tinapunan ng tingin ni Oliver. Pinilit ni Mildred na pigilan ang kirot sa dibdib, paulit-ulit na sinasabi sa sarili:

“Dahil lang ito sa mga bata. He just wants them to have peace. Si Oliver ay gustong maging mabuting ama lang.”

Ngumiti siya, kahit pilit. “Mga anak, tara na. Maligo na tayo at matulog.”

“Okay po, Mommy!” masiglang tugon ng kambal habang sabay na sumunod.

Sa guest room.

Matapos maghilamos at magpalit ng pansamantalang damit, halatang hindi mapakali si Irene.

“Oliver, tulog na kaya ang mga bata?”

“Oo,” sagot ng lalaki. “Gabi na rin kasi.”

Kung hindi lang dahil sa celebration party, matagal na sanang tulog ang kambal. Ibinaba ni Irene ang tasa ng mainit na tubig, nangingilid pa rin ang luha.

“Pwede ko ba silang tulungang maligo? Kahit sandali lang. Gusto ko lang makabawi ng konting oras sa kanila. Sobrang tagal kong nawala, ang bigat sa dibdib ko.”

Ang mga mata niya ay puno ng pananabik ng isang ina na sabik na sabik makita at makasama ang sariling anak. Paano pipigilan ni Oliver iyon, lalo na’t hindi naman sila naghiwalay dahil sa galit o pagtataksil, kundi dahil sa tadhana.

Kaya tumango siya. “Sige, mabuti rin iyan.”

Sa silid ng mga bata.

“Sophia? Lucas?” kumatok si Oliver sa pinto.

Si Mildred ang nagbukas, basang-basa pa ang mga kamay. Nang makita niya si Oliver at si Irene na magkasabay, bahagyang nanikip ang labi niya.

“Bakit? May kailangan ba kayo?”

Maingat na sagot ni Oliver, “Gusto ni Irene na samahan ang mga bata maligo, para magkaroon sila ng bonding.”

Hindi naman iyon pwedeng tanggihan. Kaya’t tumabi si Mildred at pinagbuksan sila. “Sige, pumasok kayo. Si Sophia ay nasa banyo sa kanan.”

Magkaibang banyo ang gamit ng kambal, anim na taong gulang na kasi sila. Agad pumunta si Irene sa kanan at maingat na kumatok.

“Sophia? Si Mommy ito.”

Pagbukas ng pinto, nagulat ang bata sa babaeng halos hindi niya kilala at tila gustong agawin ang pwesto ng Mommy na kilala niya.

Agad niyang tinakpan ng tuwalya ang sarili. “Hindi ko kailangan ng tulong mo.”

Napaiyak muli si Irene sa sinabi ng anak.

Nakaharap si Oliver sa pinto at marahas na sabi, “Sophia, huwag kang bastos sa sarili mong ina.”

Ngunit mabilis siyang pinigilan ni Irene. “Ayos lang, Oliver. Hindi pa nila ako kilala kaya nag-aalangan pa sila. It’s okay, really.”

Ang boses niyang puno ng pag-unawa ay lalo lamang nagpalambot sa puso ni Oliver. Paano naging tama na ang isang ina ay hindi man lang makalapit sa sariling anak?

Napatingin siya kay Mildred, na noon ay papunta sana sa kabilang banyo dala ang laruan ni Lucas.

“Iyan ba ang itinuro mo sa kanila?” malamig niyang tanong.

Nabigla si Mildred. “Ha? Anong sinasabi mo?”

“Hindi mo ba sila tinuruan ng respeto? Kahit hindi nila kilala si Irene, dapat marunong silang maging magalang.”

Ramdam ni Mildred ang pait sa tono ng boses ni Oliver. “Hindi ko naman sila sinasabing bastusin siya, Oliver. Naguguluhan lang sila, hindi ko rin alam kung paano—”

“Okay na,” putol ni Oliver, malamig pa rin. “Tulungan mo na lang si Irene sa pagligo ni Sophia.”

Pagkasabi noon, tumalikod siya at nagtungo sa kabilang banyo para tulungan si Lucas.

Tahimik na sumunod si Mildred.

Kinuha ni Irene ang body wash at mahinahong nagsabi, “Sophia, tulungan ka ni Mommy mag-shampoo, ha?”

Gusto sanang itulak ng bata ang kamay niya, pero naalala niyang kanina ay sinigawan ni Daddy si Mommy Mildred kaya’t pinilit niyang magtiis.

Tahimik lang si Mildred sa gilid, pinagmamasdan kung paano pinipilit ng anak na magpigil. Lalong sumakit ang dibdib niya. Pero paano niya pipigilan iyon, gayong iyon ang tunay na ina ng bata?

Habang pinupunasan si Sophia, ngumiti si Irene at inilabas ang isang bote ng strawberry-scented lotion.

“Sophia, gusto mo ba nito? Amoy prutas oh, paborito mo dati.”

Ngunit malamig ang tugon ng bata. “Hindi na po, salamat. Si Mommy na lang po ang maglalagay.”

Lumapit si Mildred. “Sige, ako na lang.”

Napalunok si Irene, bahagyang ngumiti. “Ah… oo, sige.”

Habang inaabot ni Mildred ang bote, nanginginig ang kamay ni Irene at nahulog ang bote ng lotion sa sahig.

CRACK!

Nabasag ito, at kumalat ang mga bubog.

Nagulat si Sophia, umatras, at nasugatan ang maliit na paa.

“Mommy! Ang sakit! Dumudugo!” hagulgol ng bata.

Mabilis na kumilos si Mildred, kinarga ang anak. “Anak! Dahan-dahan!”

Sumunod si Irene, takot na takot. “Ano’ng nangyari? Bakit siya dumudugo?”

Narinig ni Oliver ang ingay at agad lumapit. Nang makita ang anak na duguan, napasinghap siya.

Habang kalmado si Mildred ngunit halatang kabado, mabilis niyang nilinis ang sugat gamit ang first aid kit. Sanay na sanay ang galaw niya.

“Anong nangyari?” tanong ni Oliver.

Halos umiiyak si Irene. “Mildred, kahit galit ka sa akin, hindi mo dapat idamay ang anak ko! Delikado ang basag na bote! Kung hindi mo lang sana inagaw—”

Napatigil si Mildred, nanginginig ang kamay. Halos matamaan pa ang sugat ng bata sa sobrang gulat. Pero hindi niya pinansin, mas mahalaga ang anak.

Pagkarinig ni Oliver, biglang tumigas ang ekspresyon niya.

“Kung may sama ka ng loob, sabihin mo sa akin, Mildred. Pero huwag mong idamay ang bata.”

Natahimik si Mildred. “Hindi ko siya inagawan, Oliver. Hindi ko siya sinaktan.”

Sumingit si Irene, umiiyak. “Ako ang may kasalanan! Ako ang nagpumilit. Kung hindi ko lang pinilit na mapalapit sa anak ko, hindi siya masasaktan. Lahat ito kasalanan ko.”

Ngunit mabilis siyang tinutulan ni Oliver. “Anong kasalanan mo? Ikaw ang tunay na ina niya! Kahit sino pa ang pwedeng manakit sa kanya, hindi ikaw.”

CRACK!

Nabali ang cotton swab sa kamay ni Mildred. Pinipigil niya ang luha. Iyon ba ang tingin niya sa akin? Na kaya kong saktan ang batang inalagaan ko mula pagkasilang?

Ngunit bago pa siya makasagot, niyakap siya ni Sophia.

“Mommy, huwag kang malungkot. Hindi naman masakit.”

Napangiti si Mildred, pilit tinatago ang sakit. “Ayos lang si Mommy, huwag kang mag-alala.”

Tumingin si Oliver sa anak. “Nandito ang tunay mong ina at umiiyak, hindi mo man lang ba siya papatahanin?”

Hinila ni Irene ang manggas ni Oliver, mahinahong sabi, “Huwag mo nang pagalitan ang mga bata. They’re still young. Hindi pa nila naiintindihan ang lahat.”

At sa paningin ni Oliver, ang lahat ng ito ang pagtanggi ng mga bata, ang malamig na pakikitungo nila ay dahil sa maling pagpapalaki ni Mildred.

Napasikip ang panga niya. “Simula bukas, hindi mo na kailangan alagaan ang mga bata. Si Irene na ang bahala sa kanila.”

Napatigagal si Mildred, nanginginig ang kamay habang tinatapos balutan ang sugat ng anak.

Bago pa siya makasagot, biglang sumabat si Sophia, umiiyak at galit.

“Daddy! Hindi totoo ‘yan! Hindi si Mommy ang may kasalanan! Siya—” itinuro niya si Irene—“ang bumitaw sa bote bago pa mahawakan ni Mommy Mildred! Sinadya niya!”