CHAPTER THREE

Para bang nabigla si Irene, hindi makapaniwala.

“Anak… paano mo nagagawang siraan ang sarili mong mama?”

Nakita ni Oliver ang nasasaktang tingin ni Irene at agad niyang inisip na nagsisinungaling lang ang anak niya. Iniisip niyang ginagawa lang ito ng bata para ipagtanggol si Mildred dahil sino nga bang ina ang mananakit ng sariling anak?

Madiin ang tono ni Oliver.

“Sophia, hindi dapat nagsisinungaling ang bata. At saka, hindi siya ibang tao, siya ang tunay mong ina, pati ng kapatid mo. Kung wala siya, wala rin kayong dalawa.”

Mariin ang sagot ni Sophia. “Hindi ako nagsisinungaling!”

Ngumiti si Irene kahit tumutulo ang luha, sabay pilit na pagpapakumbaba. “Ayos lang, mga bata naman ‘yan. Hindi sila nagsisinungaling, gusto lang nilang ipagtanggol ang mga taong malapit sa kanila. Okay lang ‘yan, masaya ako na gusto nila si Mildred, ibig sabihin mabait siya sa kanila.”

Tama nga, hindi nagsisinungaling ang mga bata. Ibig sabihin, si Mildred ang nagturo sa kanila ng ganitong pag-iisip.

Nang makita ni Oliver ang lungkot at pagdurusa sa mga mata ni Irene, lalo lamang siyang nagngitngit sa galit.

“Nasaan ang mga katulong?” sigaw niya.

Agad na pumasok ang yaya. Tiningnan ni Oliver si Mildred nang malamig. “Dalhin mo ang mga bata palabas.”

Ipinapakita nito na ayaw na talaga niyang mapalapit pa ang mga bata kay Mildred. Habang binubuhat ng yaya ang kambal, Oliver’s anger burned even more. Umalis siya kasama si Irene, leaving Mildred all alone in the room.

Tahimik lang si Mildred na nakatayo.

Isang ama at isang ina, sino ba siya para magsalita?

Nakita niya ang mga cotton swab na may bahid ng dugo at parang piniga ang puso niya sa sakit. Ngunit higit pa sa sakit ay ang matinding pagkadismaya. Anim na taon na silang kasal ni Oliver. Inasikaso niya ang bahay, inaalagaan ang mga bata, sinigurong makapagtrabaho ng maayos si Oliver. Akala niya, may halaga siya sa puso nito, na siya ay “espesyal.” Dahil nitong mga taon, hindi naman ito naging babaero, maayos naman ang pakikitungo sa kanya. Pero ang lahat pala ng iyon ay totoo hangga’t wala si Irene.

Sa isang gabi lang, ang pagprotekta ni Oliver kay Irene ay higit pa sa anim na taon niyang kabaitan kay Mildred. At dahil doon, lalo lamang naging katawa-tawa ang lahat ng pagmamahal niya.

Kinagabihan pagkatapos maligo, humiga na si Mildred. Maya-maya, narinig niyang pumasok si Oliver, katatapos rin lang nitong maligo. Humiga ito sa kabilang gilid, magkasalungat silang nakatalikod.

Pagkatapos ng ilang sandali, nagsalita ito.

“Si Irene ay dumalaw lang dahil namimiss niya ang mga bata. Hindi mo kailangang labanan siya o turuan ang mga bata magsinungaling. Ang nangyari kanina, huwag mo nang uulitin.”

“Huwag nang uulitin?” mariing ulit ni Mildred, halos kagatin ang labi. “Ako ang nagpalaki sa kanila ng anim na taon. Mula nang sila ay sanggol pa lang, ako na ang nag-aruga. Wala nang ibang mas nagmamahal sa kanila kaysa sa akin. Anong karapatan mong sabihin na ako ang nagturo sa kanilang magsinungaling?”

Malamig ang sagot ni Oliver. “Kung hindi ikaw, sino? Si Irene ba? Kailangan ko pa bang ipaalala sa’yo na siya ang tunay nilang ina?”

Kasabay ng mga salitang iyon ay parang libu-libong pana ang tumama sa puso ni Mildred.

Six years of sacrifice, all gone because of one night of Irene’s tears. And now, what was she to him?

Kinabukasan, paggising ni Mildred, wala na si Oliver sa kwarto. Weekend ngayon — “Family Day.” Hindi siya papasok sa opisina, mananatili siya sa bahay kasama ang mga bata.

Pagbaba niya, sinalubong siya ng alanganing ngiti ng katulong.

“Ma’am, nakahanda na po ang almusal…”

Nang tumingin siya sa dining area, doon niya lang nakita kung bakit gano’n ang ekspresyon nito, si Irene ang nagluto.

“Mildred, gising ka na pala, halika’t kumain,” bati ni Irene, mahinahon ang ngiti.

Ngunit sa paningin ni Oliver, ang kabaitan ni Irene ay tila paraan ng pagpapakumbaba sa harap ni Mildred. Kaya agad niyang sinab.

“Hindi mo kailangang maging alangan. Bahay ito ng mga anak mo. Dapat komportable ka rito.”

Nanginig ang kamay ni Mildred sa hiya, parang sinampal siya sa harap ng lahat.

Ngumiti si Irene. “Sige.”

Pag-upo ni Mildred, inalok siya ni Irene, “Tikman mo ito, soup dumpling ‘yan, paborito ni Oliver dati. Na-miss ko lang kaya ginawa ko ulit, para matikman ninyong lahat.”

Totoo, paborito iyon ni Oliver.

At hindi ito nagdalawang-isip na magbigay ng papuri. “Mas lalo kang gumaling. Salamat, hindi mo kailangan mag-abala. Marunong din naman si Mildred.”

“Salamat.”

“Si Mildred rin marunong.” Parang bulong iyon ng pagkainsulto.

Naalala ni Mildred noong dalawang araw na binantayan niya si Lucas nang magkasakit, hindi man lang siya nasabihan ni Oliver ng, “Thank you, you’ve worked hard.” Pinilit niyang huwag magsalita. Marahil iniisip lang nito na si Irene ay bisita.

Sabi ni Mildred, kalmado pa rin, “Oo, marunong din ako. Pero si Sophia ay allergic sa alimango, hindi siya pwedeng kumain niyan.”

Nagulat si Irene. “Allergic? Oliver, ang ganitong mga allergy kasi minsan dahil kulang sa exposure. Dapat masanay din sila sa iba’t ibang pagkain para lumakas ang resistensya.”

Tahimik lang si Oliver. Alam niyang sobrang maingat si Mildred sa mga bata, walang pagkukulang. Kaya hindi na siya sumang-ayon kay Irene.

Napansin ni Irene ang katahimikan, kaya agad binago ang usapan. “Gusto kong isama ang mga bata mamasyal. Sasama ka ba, Oliver?”

Tapos lumingon siya kay Mildred. “Mrs. De Vera — este, Mildred, baka gusto mong sumama?”

“Tawagin mo na lang siyang Mildred,” sabat ni Oliver.

Sumunod si Irene, “Sige, Mildred.”

Parang walang pakialam kung gusto ba niyang sumama o hindi.

Ngumiti si Mildred nang malamig. “Kayo na lang. May pupuntahan akong kaibigan ngayon.”

Nagulat si Oliver. “May kaibigan ka ba?”

“Meron. Matagal na kaming hindi nagkikita, lilipat na siya sa Tagaytay. Bibisitahin ko lang.”

Tumango si Oliver. “Sige. Ingat ka.”

Pag-alis niya, agad namang inasikaso ni Oliver si Irene.

“Magaling ka na ba talaga?”

Ngumiti ito. “Oo, ayos na ako.”

“Marami kang tiniis nitong mga taon, ano?”

Bahagyang yumuko si Irene. “Kaunting hirap lang. Pero ngayon, parang bumalik na ang lahat sa dati.”

Pagkagising ng mga bata, tinulungan ni Mildred ang mga ito maghanda, bote ng tubig, wet wipes, camera, extra clothes.

“Hindi muna ako sasama ngayon, ha? Makinig kayo kay Daddy, huwag lalayo.”

Nakabusangot si Lucas. “Eh, sino sasama sa amin?”

“Si Daddy… at ang—” nag-atubili si Mildred, “ang tunay ninyong mama.”

“Ayaw namin!” singhal ni Sophia. “Imposibleng hindi ikaw ang totoong mama namin! Sinungaling lang ‘yung babae!”

Hinaplos ni Mildred ang ulo ng anak. “Siya talaga ang tunay ninyong mama. Kapag ipinakita ninyong ayaw niyo sa kanya, magagalit si Daddy.”

Kahit ayaw nila, sumunod pa rin ang mga bata para kay Mommy Mildred.

Pagbaba, iniwan ni Mildred sa mesa ang isang papel.

“Nandiyan ang mga bawal at paboritong pagkain ng mga bata, pati mga allergy nila.”

Pagkatapos noon, tahimik siyang umalis.

Halos maghapon siyang nanatili sa bar ng kaibigan niyang si Ivy.

“Family Day ngayon ah. Bihira kang magtagal dito,” sabi ni Ivy habang inilalagay ang fruit platter.

Napangiti si Mildred, may halong mapait. “May pamilya na silang tatlo, anong gagawin ko ron?”

“Pwede mong pagtuunan ng pansin ang sarili mong karera.”

Umiling si Mildred. “Wala akong karera rito sa Cavite.”

Isa siyang venture capital specialist, pero sa lungsod na ito, walang malalaking proyekto o kumpanya na nangangailangan ng ganon. Ang tanging malaki lang ay kumpanya ni Oliver.

Ngunit hindi niya kailanman pinakialaman ang negosyo nito.

“Sayang ang galing mo,” sabi ni Ivy. Alam niya kung gaano katalino si Mildred, mula pagkabata, tinuruan na ito ng ama’t kapatid, nakikibahagi na sa mga investment bago pa mag-18, at malaking tulong sa negosyo ng pamilya. Kaya nga, nang piliin nitong pakasalan si Oliver, isang lalaking may kambal na anak at walang yaman ay nagalit ng todo ang pamilya niya. Umabot pa sa punto ng pagtatakwil sa kanya.

Pero para kay Mildred, sapat na, na siya ang lalaking minahal niya noon pa man.

Hindi alam ni Oliver ang lahat ng iyon. Akala niya, simpleng babae lang si Mildred, mula sa malayong probinsiya at walang maipagmamalaki sa buhay.

Napahawak si Mildred sa ulo. “Nahihilo ako, uuwi na ako.”

Ngunit bago pa siya makatayo—

“Bzzzz—”

Tumunog ang cellphone niya.

Tumatawag si Oliver.

Kumunot ang noo niya, hindi ito tumatawag ng walang dahilan. Usually, text lang.

“Hello?”

Malamig ang boses sa kabilang linya. “Go straight to the Children’s Hospital, hurry!”

Hindi na siya nagtanong. Tumakbo siya palabas ng bar, kaba ang bumalot sa dibdib niya.