Chapter 2: The Unexpected Truth

Pagkalipas ng tatlong linggo mula sa gabing iyon, hindi na normal ang pakiramdam ni Isabella Reyes. Madalas siyang nahihilo sa opisina, lalo na kapag may umaamoy na kape—ang dating paborito niyang inumin tuwing morning rush. Sa umaga, parang may alon ng pagduduwal na bumabalik, at kahit anong kain niya, parang walang lasa ang pagkain. Una niyang inisip na stress lang ito—overtime sa trabaho, kakulangan sa tulog, at ang paulit-ulit na pagbabalik ng alaala ng mainit na gabing kasama si Marcus Villanueva.

Pero nang mag-miss siya ng dalawang period, doon na siya nagpanic nang todo.

Isang Sabado ng umaga, bumili siya ng tatlong pregnancy test sa pinakamalapit na Mercury Drug. Nanginginig ang mga kamay habang naghihintay ng lima minuto sa banyo ng maliit niyang apartment sa Quezon City. Nang makita ang resulta—dalawang malinaw na guhit sa lahat ng test kit—umupo siya sa malamig na tiles, nakayuko, hindi makapaniwala.

Positive. Buntis siya.

At alam niya agad kung kanino. Walang iba. Ang one-night stand lang kay Marcus ang nangyari sa kanya sa nakaraang mga buwan. Siya lang ang lalaking nakasama niya nang ganun.

Tumulo ang luha niya nang walang tunog. Paano niya sasabihin sa kanya? Iniwan siya nito ng note na “mistake” lang ang lahat. Sigurado siyang ayaw na nitong makita pa siya ulit. At siya? Gusto niya bang makita ulit ang lalaking nagparamdam sa kanya ng sobrang sarap at init, tapos biglang nawala na parang bula?

Pero hindi siya pwedeng mag-isa rito. Kailangan niyang ipaalam.

Lunes ng umaga, masama pa rin ang pakiramdam niya sa opisina. Pero determined siya. May nalaman siyang meeting sa top floor ng building—kasali raw si Marcus bilang investor. Pagkatapos ng meeting, naghintay siya sa labas ng conference room, tibok ng puso parang drum sa dibdib.

Nang lumabas ang mga tao, huli si Marcus. Nakita niya agad siya—still devastatingly handsome sa dark suit, confident ang bawat hakbang. Pero nang magtama ang mga mata nila, walang recognition sa mukha nito. Parang stranger lang siya.

“Mr. Villanueva,” tawag niya, voice slightly shaking. “Pwede po ba tayong mag-usap? Privately lang.”

He stopped, looked at her up and down for a second, then nodded curtly. “Five minutes. Sa office ko.”

Sa executive office nila pumasok—malaki, intimidating, puno ng glass walls overlooking the city. Isinara niya ang pinto. Tahimik muna si Isabella, hindi alam kung paano sisimulan.

“What is it, Miss Reyes?” tanong niya, nakaupo na sa swivel chair, cold and formal ang tono.

She swallowed hard, hinaplos ang tiyan niya unconsciously. “That night… sa rooftop party. Sa penthouse mo…”

His jaw tightened visibly. “I thought we were clear about that. It was a one-time thing. A mistake. Huwag na nating ulitin.”

“Oo, alam ko,” sagot niya, voice cracking na. “Pero… may nangyari. Buntis ako.”

Dead silence.

His face didn’t change at first, pero nakita niya ang pagbabago sa mga mata niya—shock na mabilis niyang itinago. “You’re sure it’s mine?”

That stung. “Wala akong ibang nakasama, Mr. Villanueva. Ikaw lang.”

He leaned back, studying her like a business problem. “How far along?”

“Three weeks. Early pa, pero…” Inabot niya ang folded paper mula sa bag—ultrasound printout from the clinic she visited yesterday. “Kambal po. Twins.”

He took the paper slowly, stared at it for a long minute. Dalawang maliit na dots na parang beans. Then he looked up, expression unreadable. “How much?”

“Ha?” gulat niyang tanong, parang sinampal.

“How much do you want? To keep this quiet. Abortion, or… whatever you decide. Name your price.”

Parang nawala ang hangin sa kanya. “Hindi ko kailangan ang pera mo! Hindi ko 'to ginawa para sa ganon! Anak mo 'to!”

He laughed bitterly, walang humor. “Women always say that. Paano ko malalaman na totoo? Baka may iba kang—”

“Wala!” putol niya, galit na ang boses. “Hindi ako ganyan! Gusto ko lang malaman mo kasi responsibilidad mo rin 'to!”

He stood up, walked to the window, back turned to her. Tahimik nang matagal. Then he faced her again. “Fine. We’ll get married. Contract marriage lang. Para protektahan ang reputasyon ko—walang scandal, walang chismis sa media. The kids will have my name. You get financial security. Pero huwag kang mag-expect ng love story. This is purely business.”

Napatulala siya. “Magpapakasal tayo? Ganun-ganun lang?”

“It’s the most logical solution. Scandal-free. At hindi ka maghihirap sa pagpapalaki ng kambal mag-isa.”

Hindi siya makapagsalita. Akala niya hihingi ito ng tawad, o kahit manlang magpapakita ng kaunting saya na magiging ama siya. Pero ito—cold, calculated, parang merger lang sa company.

“And if I say no?” tanong niya, voice small.

His eyes darkened. “Then good luck raising twins on a secretary’s salary. Walang tulong mula sa akin. At baka maging komplikado pa ang custody pag lumabas 'yan.”

That hit hard. Totoo naman. Walang-wala siya. Ulila sa ina, iniwan ng ama noong bata pa siya. Wala siyang pamilyang aasahan. With twins coming, paano niya bubuhayin? Hospital bills, milk, diapers—lahat.

Tears threatened, pero pinigilan niya. “Fine,” sabi niya finally, voice steady kahit nasasaktan. “Pakakasalan kita. Pero sa contract, ilagay mo na hindi mo ko pwedeng saktan. At hindi mo ko pwedeng kontrolin sa lahat ng bagay.”

He nodded once. “My lawyer will draft it tonight. Civil wedding next week. Quiet lang.”

Ganun-ganun lang. Walang emosyon. Walang “Thank you” o “Sorry.”

Paglabas niya ng office, parang robot ang paglakad niya pabalik sa desk. Her boss noticed her pale face, asked if okay lang siya. Ngumiti lang siya at nag-excuse na masama ang pakiramdam.

Sa CR ng opisina, doon na siya umiyak nang tahimik. Hinaplos ang maliit na tiyan niya. “Sorry ha, babies,” bulong niya. “Hindi ito ang perfect daddy na inaasam ko para sa inyo. Pero ipapangako ko, mamahalin ko kayo nang sobra. Kahit ano pa ang mangyari.”

Sa mga sumunod na araw, nag-draft ang lawyer ni Marcus ng contract—detailed, airtight. Custody shared, pero siya ang primary caregiver. Financial support unlimited, pero may non-disclosure clause na hindi siya pwedeng magsalita sa media. At divorce possible after the kids turn five—kung gusto niya.

Pirmahan niya ito nang walang reklamo. Kasi wala siyang choice.

Hindi niya alam na ang desisyong 'yon ang magiging simula ng mas malalim na lihim sa buhay niya—at na ang kambal niya ang magiging susi sa paghihiganti niya balang araw.

Pero sa ngayon, sapat na ang malaman na may dalawang buhay na umaasa sa kanya. At handa siyang gawin lahat para sa kanila.