Chapter 3: Cold Vows and Burning Nights

Pagkalipas ng isang linggo, ikinasal sina Isabella at Marcus sa isang simpleng civil wedding sa city hall. Walang bulaklak, walang mga bisita maliban sa dalawang witnesses na tauhan lang ni Marcus, at walang kahit isang ngiti mula sa lalaking bagong kasal. Si Isabella ay naka-simple white dress na binili sa department store—hindi elegant gown, hindi fancy. Sa harap ng judge, binigkas nila ang vows na parang binabasa lang sa script. Walang halik pagkatapos. Pirma lang sa marriage certificate, at tapos na ang lahat.

Paglabas ng building, hinintay niya na may sasabihin si Marcus—kahit simpleng “Mrs. Villanueva” man lang. Pero diretso itong pumasok sa itim na SUV at binuksan ang pinto para sa kanya. “Get in. Dadalhin kita sa bagong tirahan.”

“Bagong tirahan?” tanong niya, medyo gulat.

“You’re my wife now. Hindi na pwede sa apartment mo. Sa mansion ko tayo titira.”

Walang diskusyon. Parang inilipat lang siya na parang gamit sa opisina.

Ang mansion ni Marcus sa eksklusibong subdivision ay malaki, malamig, at puno ng mamahaling bagay na parang display lang. Dark marble floors, mataas na kisame, at mga painting na siguradong milyon ang presyo. May mga maid at security sa bawat sulok, pero walang init ng totoong tahanan. Tinuro lang ng head maid ang master bedroom—king-sized bed, malaking walk-in closet, at balcony na tanaw ang pool.

“That’s your side,” sabi ni Marcus habang itinuturo ang kaliwang bahagi ng closet. “Huwag galawin ang gamit ko.”

Tumango lang siya, hindi nagsalita. Sa loob-loob niya, parang preso siya sa magandang kulungan.

Sa mga unang araw ng pagsasama nila, halos hindi sila nag-uusap. Maagang umaalis si Marcus para sa trabaho, gabing-gabi ang uwi. Kapag magkasama sa hapunan—na sinabi niyang mandatory para sa “image”—tahimik lang. Siya ang nagsisimula ng usapan tungkol sa pregnancy check-ups o vitamins, pero sagot lang nito ay “Sige” o “Bahala ang doctor.”

Isang gabi, pagod na pagod si Isabella pag-uwi mula sa opisina—pinilit niyang magtrabaho pa rin bilang secretary para may sariling pera at hindi totally dependent. Nahihilo siya habang naghahanda ng simpleng dinner sa malaking kitchen—pinilit niya kahit may mga maid, gusto niyang maging busy.

Biglang pumasok si Marcus, nakita siyang nakatayo sa counter, hawak ang lumalaking tiyan. “Anong ginagawa mo diyan?” tanong nito, matalim ang boses.

“Nagluluto lang. Gusto ko ng sinigang.”

“You’re pregnant with twins. Huwag magbuhat ng mabibigat.” Hinila niya ang upuan. “Umupo ka.”

Nagulat siya sa biglang pag-aalala, pero agad niyang naintindihan—hindi para sa kanya, para sa kambal. “The heirs need to be healthy,” dagdag pa nito, confirming her suspicion.

Kumain sila nang tahimik. Pero habang naghuhugas siya ng plato—pinilit ulit—bigla siyang yapusin ni Marcus mula sa likod. His hard body pressed against hers, hands on her waist. Napatigil siya, breath hitching.

“You smell different,” bulong nito sa leeg niya, lips grazing her skin.

Nanginginig ang kamay niya sa lababo. That voice, that touch—biglang bumalik ang alaala ng rooftop night. Her body reacted instantly, heat building fast between her thighs.

“Marcus…” she whispered, hindi sure kung protest o pagsuko.

He spun her around, pinned her against the counter, mouth crashing into hers in a possessive, bruising kiss. Walang lambing—puro galit at pagnanasa. His hands slipped under her loose shirt, cupping her fuller, more sensitive breasts. She gasped when he teased her nipples, pleasure shooting straight down.

“You’re mine now, legally,” he growled, lifting her onto the counter, spreading her legs wide. His fingers pushed aside her panties, finding her already drenched. “Always so fucking wet for me.”

Hindi niya napigilan. Kahit galit siya sa cold treatment niya, her body betrayed her every time. She wrapped her legs around him as he freed his thick length, entering her in one deep thrust.

They fucked right there—raw, urgent, the counter shaking with every powerful stroke. He covered her mouth with his hand to muffle her moans, thrusting harder until she came hard around him. He followed, spilling deep inside with a low groan.

Pagkatapos, ayos lang niya ang damit niya, turned away. “Go rest,” sabi lang nito, parang walang nangyari.

Naiwan siyang nakaupo roon, legs trembling, heart aching deeper. Hate-sex lang pala talaga.

Ganun ang naging pattern sa mga sumunod na buwan. Cold and distant sa araw, pero kapag nagkataon na magkasama sa master bedroom—dahil iisa lang ang kwarto—hindi nila mapigilan ang init. Minsan siya ang nauna, minsan siya—rough passion na walang aftercare. He’d turn his back after, leaving her staring at the ceiling, silent tears falling.

Isang araw, sa routine OB-GYN check-up na pinayagan niyang sumama si Marcus, nalaman nila ang gender. Dalawang lalaki.

His face remained stoic, pero may flash ng satisfaction sa mga mata niya. “Good. Strong heirs for the empire.”

Sa parking lot pagkatapos, biglang tumunog ang phone niya. Unknown number.

“Isabella Villanueva?” matamis pero may lason ang boses ng babae. “Or should I say, the temporary wife?”

“Sino ka?” tanong niya, voice low para hindi marinig ni Marcus na busy sa phone call niya.

“Vanessa. The woman who should be wearing that ring. Just a friendly warning—Marcus will never love you. He’s mine. That contract marriage? It’s temporary. Enjoy the mansion while it lasts, honey.”

Binaba ang tawag. Nang lingonin niya si Marcus, normal lang ang mukha nito, walang kaalam-alam.

Pero doon nagsimula ang malalim na doubt niya. Sino talaga si Vanessa? Bakit parang alam nito ang lahat tungkol sa contract?

Nang gabing iyon sa mansion, hindi na siya nakatiis. “Sino si Vanessa?” tanong niya habang nasa dining table.

He paused for a split second, then continued eating. “Ex-fiancée. Bakit?”

“She called me. Sabi niya, sayo pa rin siya. Na temporary lang ako.”

He laughed coldly. “Jealous exes say that. Block the number. Ignore her.”

Pero ang tono niya—medyo defensive. At nang gabing iyon, late ang uwi ni Marcus, amoy babaeng perfume na hindi pamilyar.

Nakaupo si Isabella sa gilid ng kama, hinahaplos ang lumalaking tiyan, luha tahimik na tumutulo. Alam niyang may iba si Marcus. Alam niyang ginagamit lang siya—for the babies, for the perfect image.

Pero bakit masakit pa rin nang ganito?

Sa mga susunod na araw, mas lumayo pa si Marcus. Mas madalas wala sa bahay. At si Isabella, habang lumalaki ang kambal sa sinapupunan niya, lumalakas din ang galit at determination sa puso niya.

Hindi siya magpapahiya nang ganito magpakailanman. Balang araw, maghihiganti siya—para sa sarili niya, at lalo na para sa mga anak niya.

Hindi niya alam na ang dugo niya—ang hidden mafia heiress identity niya—ang magiging ultimate weapon niya laban sa lalaking minahal at sinaktan siya.

Pero sa ngayon, tinitiis niya. Ngumingiti sa harap ng mga tao, nagpapanggap na okay ang buhay mag-asawa.

Dahil alam niya, darating ang araw na siya naman ang magiging bangungot ni Marcus Villanueva.