Chapter 7 : I went fucking insane.

Parang may biglang humigpit sa dibdib ko habang nag lalakad kami sa hallway. Yung panic na hindi mo ma-explain—parang tubig na unti-unting lumulunod sa’yo kahit nakatayo ka pa naman.

Sinubukan kong huminga nang malalim.

Pero mas lalo lang akong parang na-stuck sa sariling takot.

Si Afanas nasa tabi ko, tahimik lang habang naglalakad, pero yung silence niya hindi comforting. Mas mabigat pa sa sigaw.

Parang kanina pa niya iniwan sa hangin yung sinabi niya.

“You won’t make it out of this.”

Tangina. Ang lakas niya magpawala ng pag-asa, parang natural talent niya na yun.

Bigla niyang hinila yung braso ko ulit, sobrang higpit, parang may leash talaga ako.

Leash. As in pet vibes. Nice.

Dinala niya ako pababa ng hagdan, ramdam ko yung kamay niya na kumakapit sa balat ko. Hindi naman enough para saktan ako nang sobra, pero enough para ipaalala na hindi ako free.

Every step pababa, parang mas lumalala yung pakiramdam ko.

Parang bawat hakbang ko, papalapit ako sa something na hindi ko na kaya takasan.

YOLO na lang ata ‘to.

Pagliko namin sa isang corridor—

bigla akong kumilos.

Tumakbo ako.

Second attempt na ‘to. Escape plan version 2.0.

Will it work? Syempre hindi.

Pero at least may attempt, diba?

Kasi paano ka tatakas kung pati hangin dito parang against sa’yo?

Tumakbo ako kung saan-saan, habang naririnig ko si Afanas sa likod ko, nagmumura na. Halatang naiinis na talaga siya.

Surprisingly, mabilis yung legs ko ngayon.

Parang survival mode unlocked.

Sadly… siya yung predator. Ako yung target.

Pagliko ko sa isang hallway—

BUMANGGA ako sa dalawang lalaki.

Everything felt slow for a second.

Parang sinabihan ako ng universe na “oh, eto na yung worst part.”

Isa sa kanila agad akong hinablot.

Mabaho siya—yung mix ng pawis, yosi, at kung anong klase ng kasalanan sa buhay.

Ibinangga niya ako sa pader.

My head hit hard enough para mangilo ako.

“Hey… what do we have here?”

Ramdam ko yung kamay niya na gumapang sa ilalim ng damit ko.

Nanlamig buong katawan ko.

No.

Hindi to.

“Sexy little whore?” dagdag nung isa habang lumalapit pa.

And something in me just snapped.

Nag-blackout yung logic ko.

Nagwala ako.

Sipa. Tadyak. Sigaw.

Walang plan. Walang control. Basta galaw lang nang galaw, parang katawan ko na mismo yung nag-panic.

“HOLD HER!” sigaw nung isa, halatang nagkakagulo na rin siya.

“SHUT HER UP!”

Isang kamay biglang tumakip sa bibig ko.

Sobrang lakas, sumakit yung pisngi ko.

Yung isa naman humawak sa bewang ko, habang yung kamay niya dahan-dahang gumagapang papunta sa leeg ko—

and I swear, doon ako natakot nang sobra.

Hindi na siya panic lang.

Parang survival instinct na lang talaga.

Umiyak ako internally, pero walang lumalabas. Wala akong magawa.

Hanggang sa—

BANG.

Isang putok.

Tapos isa pa.

Sunod-sunod.

Bigla nila akong binitawan at bumagsak ako sa sahig.

Nanginginig ako.

Hindi ko alam kung takot ba yun… or shock.

Akala ko si Afanas.

Pero hindi siya yun.

Yung dumating…

iba.

Parang biglang naging mas mabigat yung hangin.

Yung klase ng presence na kahit hindi mo siya tignan, alam mong siya yung pinaka-delikado sa lahat.

The Devil himself.

Tumigil siya sandali, sinulyapan ako.

Isang tingin lang.

Tapos bumaling agad sa dalawang lalaki na parang wala lang nangyari.

“Vince. Explain the situation.”

Malamig. Controlled. Parang casual lang na meeting, hindi killings happening around him.

Nagyuko ako, tinakpan ko yung mukha ko gamit yung sleeve ko.

Ang hina ko.

Ang pathetic.

“B-Boss… we were just having fun. Didn’t know she was yours,” nauutal na sagot nung isa.

BANG.

Isang putok.

Bumagsak si Vince.

Amoy pulbura at dugo agad yung paligid.

Napalunok ako.

Yung natira, nanginginig na parang anytime matutumba na rin siya.

“You know I don’t tolerate used goods,” malamig niyang sabi. “Get the fuck out before I change my mind.”

Tumakbo yung lalaki palabas, halos madapa.

Tapos…

ako na lang.

Ramdam ko yung tingin niya sa’kin.

Nanigas ako.

Hindi ako gumalaw.

Parang pag tumingin ako pabalik, mas lalo akong mawawasak.

Tumingin siya kay Afanas sa gilid.

“Get this shit taken care of. Clean her up.”

Parang knife yung boses niya. Smooth pero nakakabiyak.

“Smotri za ney lichno.”

Tapos umalis siya.

Naglaho lang siya sa dilim na parang hindi siya tao.

Hinawakan ako ni Afanas sa bewang at binuhat na parang wala akong timbang.

Nanginginig pa rin ako habang naglalakad kami.

“You’ve been here one hour,” malamig niyang sabi, “and one of our men is already dead because of you.”

Kinagat ko labi ko.

“I should’ve just let them,” bulong ko, “at least less problem sana.”

Mas humigpit yung hawak niya sa’kin.

“No,” sagot niya agad. “Sinister paid a lot for you. Damaged goods are useless.”

Doon ako natahimik.

Ah.

So ganun pala.

Hindi ako tao sa paningin nila.

Parang bagay lang na pwedeng kunin, gamitin, tapos iwan kapag wala nang silbi.

A toy.

Property.

Something na okay lang galawin, sirain, tapos palitan kapag sira na.

Biglang naging blurry lahat sa paligid ko.

Wala nang sense.

Wala nang safe space.

Wala nang “ako” na pwede pang ipaglaban.

My name is Calla Levkin…

At sa mundo na ‘to, parang hindi na ako tao.

Just something they bought… and never really cared about.