Chapter 6 : You’re in a world of devils.

Sabi nila, the eyes are the first thing that reveals a person’s soul.

But in his case… There was nothing left to read. As if whatever was inside him had already died a long time ago.

His eyes were cold. Heavy. Steel-like—no warmth, no hesitation.

Not just intimidating… but dangerous in a way that made it feel like you were not even human in his presence.

Nakakainis aminin, pero sobrang gwapo niya.

The dangerous kind. Yung tipong automatic kang mapapatingin kahit alam mong masamang idea

Dark hair, neatly styled, like wala siyang pakialam sa kaguluhang nasa paligid niya dahil sanay na siya rito.

And he was tall. Not just tall-tall, but the kind of tall that makes the whole room feel smaller the second he walks in.

Hindi siya ‘yung tipo ng lalaki na sobrang bulky or halatang tambay ng gym twenty-four seven. Wala ‘yung OA na muscles na halos pumutok na sa polo nya. Pero grabe pa rin ‘yung bigat ng presence niya.

Tipong pagpasok pa lang niya sa room, automatic nag-iiba na agad ‘yung atmosphere.

Parang instinct na lang ng katawan mo na umiwas sa kaniya kahit wala pa siyang ginagawa.

There was something seriously dangerous about him.

Tapos tumingin siya sa’kin.

Diretso.

Walang kahit anong emosyon. Para bang blank slate yung mukha niya, walang bakas ng kahit anong warmth o hesitation.

Hindi siya mukhang tao na marunong makaramdam.

Parang kaya niyang basagin ang buhay ng kahit sino sa isang iglap, at hindi man lang siya magdadalawang-isip.

Napalunok ako nang hindi ko namamalayan.

Hindi siya gumagalaw, hindi rin nagsasalita, pero siya lang yung umiikot sa buong room.

Parang lahat ng tao doon naging background noise na lang. Siya lang yung real threat.

Naka-black suit siya—maayos, expensive tingnan, perfect ang fit—pero instead na classy, mas lalo lang siyang naging… dangerous.

Under his gaze, parang unti-unti akong lumiit. Hindi sa katawan… kundi sa loob ko mismo.

“Get up,” malamig niyang sabi, sabay atras ng konti na parang tapos na siya sa akin.

Nanginginig ang kamay ko habang pinipilit kong tumayo. Parang hindi ko na kontrolado yung katawan ko.

Yung takot? Kulang pa yun. Mas malalim pa roon—parang may parte sa’kin na unti-unting nagshu-shut down.

Pag tayo ko, ramdam ko agad yung tingin ng lahat. Parang hinuhusgahan ako kahit wala pa akong ginagawa.

Sa gilid, nakita ko si Afanas. Nakatayo lang, hands behind his back, walang reaction.

Parang observer lang siya ng chaos na ‘to.

At sa gitna ng lahat…

siya.

Yung lalaki na kahit hindi magsalita, kaya niyang kontrolin ang buong silid.

Hindi pa rin umaalis yung tingin niya sa’kin. Para bang ini-scan niya kung anong klaseng tao ako.

Gusto kong umiwas, pero pinilit ko sarili ko manatili.

Hindi ngayon. Hindi pwedeng magpakita ng takot.

Sa loob ng ulo ko, paulit-ulit lang: kung makakalabas ako dito, hindi ko na hahayaan sarili kong maging ganito kahina.

Then he tilted his head slightly.

Isang maliit na galaw lang, pero biglang bumigat yung buong atmosphere.

Before pa ako makareact, gumalaw si Afanas.

Hinawakan niya yung braso ko.

And just like that—hinila na niya ako palayo sa lalaki sa gitna.

Habang palayo kami, ramdam ko pa rin yung tingin niya sa likod ko. Mabigat. Hindi bumibitaw.

Sinubukan kong kumawala, pero mas hinigpitan lang ni Afanas yung hawak niya.

Sumakit yung braso ko, hindi enough para masira, pero enough para ipaalala na seryoso siya.

Hinila niya ako papasok sa isang napakalaking warehouse.

Yung sahig na semento, malamig. Nadudulas pa ako sa bawat hakbang ng heels ko.

Walang sinabi si Afanas, tuloy lang siya sa paglakad habang hinihila ako sa mahabang hallway na parang wala akong choice.

Habang lumalalim kami, mas sumisikip yung pakiramdam ko.

Parang may mali talaga dito.

Malaki yung warehouse, pero parang kulob. May mga pintuan sa magkabilang gilid—heavy, locked, tahimik.

At every ilang minuto… may putok ng baril na naririnig sa likod ng mga pinto.

Ayokong isipin kung ano yung nangyayari doon.

“Where are we going?” tanong ko, nanginginig yung boses ko.

Sinulyapan niya ako saglit. “You need to get ready.”

Hindi ko alam kung ano isasagot ko.

Get ready… para saan?

“Dapat sabihin mo kay Velkov,” dagdag niya.

Pagkarinig ko ng pangalan, parang nanlamig buong katawan ko.

“T-tell him what?” mahina kong tanong.

“That you’re Russian,” diretso niyang sabi. “Now. Kasi kung siya mismo makakaalam… wala ka nang control sa mangyayari. And trust me—he will find out.”

Binuksan niya yung malaking door na parang garage.

At biglang nag-shift yung buong paligid.

Nasa loob na kami ng isang bahay.

Pero hindi ito bahay na pang-tirahan.

Malaki. Madilim. Mabigat yung hangin, parang ayaw kang paghinga.

Mahahabang hallway, maraming pinto—parang maze na walang labasan.

Hindi ito bahay.

Ito yung tipo ng lugar na ginawa para magtago ng sikreto.

Hindi siya huminto sa paglakad. Hinila niya ako sa isang side door pababa sa makitid na hagdan.

Habang bumababa kami…

ramdam ko.

Lalo akong nilulubog sa isang bagay na alam kong mahihirapan akong takasan.

“How do I even tell him? And why the hell do I need to tell him?”

Hinigpitan niya yung hawak sa damit ko, minamadali ako sa bawat hakbang. Pero syempre, best talent ko talaga ang madapa kahit wala namang dahilan.

“What the fuck is your problem?” inis niyang singhal.

“These heels,” reklamo ko habang inaalis yung strap.

“tupaya suka,” he muttered, then bigla niya akong binuhat na parang walang bigat.

Tumakbo siya paakyat ng hagdan, two steps at a time.

“Don’t call me that,” inis kong sagot. “These heels are literally killing me.”

Hindi pa ako nakakaayos, bigla niya akong inihagis sa balikat niya.

Nangilo ulo ko, umiikot lahat.

Tapos pagbaba namin sa kabilang floor, hinila niya ulit ako at dinala sa hallway na may carpet.

“You should tell him,” malamig niyang sabi. “Kasi kung hindi… papatayin ka niya. I don’t care if you die, but I care if you waste Velkov’s money.”

Walang emosyon yung boses niya. Parang wala lang akong value.

He pulled out a card, swiped it, and the door clicked open.

“Get ready,” utos niya, itinulak ako papasok.

Then sinara niya yung pinto.

For a moment, nakatayo lang ako.

Gustong-gusto ko umiyak pero pinipigil ko.

This is it.

Ganito na buhay ko ngayon.

Then fine.

If ganito, I’ll make Velkov’s life hell.

Huminga ako nang malalim.

Small room lang—bed, closet, bathroom.

May bag sa kama.

Binuksan ko.

Black skirt. Tight halter top.

What the hell.

So they really think ganito ako?

Fine.

Isinuot ko.

Sobrang ikli ng skirt, halos bawat galaw ko pakiramdam ko may exposure. Yung top halos wala nang cover.

At least I still have confidence. Barely.

Pagtingin ko sa salamin…

shit.

Mukha talaga akong hindi dapat nandito.

Heavy makeup. Red lipstick. Magulo buhok.

Sex hair without the sex.

Woo. Nice.

Inayos ko sarili ko kahit papaano.

Then huminga ako.

Hindi ako pwedeng mahina dito.

Hindi sa kanila.

I will make his life hell.

May nakita akong shower head.

Perfect.

Hinawakan ko yung bagay sa harapan ko at hinila.

Isang beses.

Walang nangyari.

Hinila ko ulit, mas malakas na this time, halos sabay yung inis at frustration ko.

Pero ayaw talaga. Parang pinagtitripan lang ako ng tadhana.

“Fucking—”

Bam.

“Cooperate.”

Bam bam bam.

“Be my bitch shower head.”

CRACK.

Naputol.

Nice.

Weapon acquired.

Lumabas ako ng room.

And boom.

Afanas.

Nakatayo. Nakatitig.

“What the fuck are you doing, suka?”

Inangat ko yung metal.

Nanginginig ako pero pinilit ko.

“I-I’m not sure.”

Lumapit siya.

“Perestan’, please,” bulong ko.

Isa pang step niya.

“You think this is a joke? You can’t get out of this.”

Wow. Thanks ha.

And then—

isang mabilis na galaw.

Naagaw niya yung shower head. Then hinawakan niya yung braso ko.

Mahigpit.

“Be careful, little angel,” bulong niya.

“You’re in a world of devils.”