ログインThe red light on the camera blinked twice.Once.Twice.Then Antonio pulled me closer.I stared at the two men sitting across the room, both holding cameras aimed directly at me. Their faces were blank, as if they were watching a movie instead of a woman being forced into one.My whole body shook.“Stop crying,” Antonio muttered near my ear. “It’s irritating.”Hindi ko mapigilan.Another sob escaped my throat.His arms tightened around me. I tried to push him away, but my strength had disappeared somewhere between the first punch and the last locked door.His lips brushed my neck.Napatigil ako sa paghinga.Hindi dahil gusto ko.Dahil natakot ako.“No,” I whispered. “Please.”He laughed softly.“Still begging?”I closed my eyes.I needed to leave my body again.Kahit saglit lang.Kahit hindi ko na maramdaman ang sarili ko.I remembered Sinister’s hands around my waist. His deep voice. The way he would look at me as if I was the only person in the room.Sinister.Please.Antonio threw
Hindi na kailangang saktan ako ni Antonio para matakot ako.Isang tingin lang niya, sapat na.Isang ngiti.Isang pinto na isinara niya sa likod ko.“We must get you looking good, mi bella,” he said, leading me down the hallway. “Imprisonment hasn’t done you any justice. You look absolutely horrendous.”Wala akong sinabi.Dati, may witty remark na sana akong ibabato sa kanya. Isang insulto. Isang sarcastic na sagot.Pero hindi ko na mahanap ang dating ako.Parang naiwan siya sa silid kung saan nila ako binugbog.Parang namatay siya roon.“A movie?” I asked, my voice barely audible. “What do you mean?”Sa totoo lang, alam ko na ang sagot.Ayoko lang marinig mula sa bibig niya.Ngumisi si Antonio habang hinihila ako palapit sa kanya.“It’s going to be a surprise.”Huminto kami sa tapat ng isang malaking pinto.“A little treat,” dagdag niya, “for Mr. Velkov and his little girlfriend.”Sinubukan kong humakbang palayo, pero mahigpit ang pagkakahawak niya sa payat kong balikat.Binuksan niya
Pumiglas ako.Sinubukan kong sipain ang paa niya.Kinagat ko ang kamay na humawak sa akin.Pero mas malakas sila.Hinila nila ang damit kong punit-punit na. Nang tumama sa sahig ang tela, agad kong niyakap ang sarili ko.“Please, stop!”Hindi sila tumigil.May mga kamay na gumapang sa balat ko. May tumawa malapit sa tainga ko. May bumigat na hininga sa likod ko.Nawala ang lakas sa mga tuhod ko.I screamed for Sinister.Sumigaw ako para sa mga magulang ko.Sumigaw ako hanggang mawala ang boses ko.Walang dumating.Sa ibabaw ko, may mahabang bitak sa kisame.Iyon ang tinitigan ko.Isang linya.Isang punto na maaari kong pagtuunan ng pansin habang pilit kong iniiwan ang sarili kong katawan.Narinig ko ang pagbukas ng zipper.Naging tahimik ang lahat sa loob ko.Then—Isang putok ng baril ang yumanig sa silid.Bumagsak ang lalaking nasa likod ko.Napabitaw ang dalawa pa.Bumagsak ako sa sahig at agad na yumakap sa sarili ko, pilit tinatakpan ang balat kong puno ng pasa at sugat.Walang g
May mga araw na mas madaling paniwalaan na patay ka na kaysa sa aming buhay ka pa.Lalo na kapag bawat hinga ay may kasamang sakit, bawat galaw ay may kapalit na kirot, at ang tanging hinihintay mo na lang ay ang susunod na taong papasok para saktan ka.Sa loob ng silid na iyon, natutunan kong hindi palaging sumisigaw ang katawan kapag hindi na nito kaya. Minsan, tahimik lang itong sumusuko.Dirty.Used.Broken.Numb.Iyon na lang ang natitira sa akin.Hindi pa nila ako ginagalaw sa pinaka-kinatatakutan kong paraan. Sinadya ni Antonio na ipaalam iyon sa akin mula pa noong unang araw.Hindi pa raw niya ibinibigay ang utos.Iyon ang naging parusa niya—ang paghintayin ako. Ang hayaan akong mabuhay nang sapat para matakot sa susunod na mangyayari.Mas gugustuhin ko pang matapos na lang ang lahat kaysa hayaan siyang kunin ang huling parte ng sarili ko na hindi pa niya kayang sirain.Pero mahirap tapusin ang buhay kapag pati katawan mo ay ayaw nang makipagtulungan.Ilang araw na nila akong
Calla's POVMadilim.'Yon lang ang nakikita ko.Parang nilamon na ng dilim ang buong mundo habang nakatali nang sobrang higpit ang mga kamay ko sa likod. Ramdam ko ang lubid na kumikiskis sa balat ko sa bawat galaw, hanggang sa may mainit na likidong dahan-dahang dumaloy sa mga pulsuhan ko.Dugo.Napapikit ako.Seriously... sa ilalim pa talaga ng kama ako nagtago.Alam kong cliché na, at kung tutuusin, sobrang obvious na hiding spot. Pero 'yon ang sinabi ni Sinister bago siya umalis."Stay there."Yeah...Worst advice ever.Kanina pa ako sumisigaw sa mga Italianong dumukot sa'kin. Halos isang oras na akong nagmumura at lumalaban kaya nawalan na siguro sila ng pasensya. Tinapalan nila ng duct tape ang bibig ko bago isinuksok ang itim na sako sa ulo ko.Pagkatapos no'n, parang basura lang nila akong ibinagsak sa likod ng van.Tumama nang malakas ang ulo ko sa bakal na sahig. Hanggang ngayon, ramdam ko pa rin ang mainit na dugong dumadaloy mula sa tainga ko. May narinig akong nagsalita n
POV ni CallaIdinikit ko yung labi ko sa kanya, at parang sumabog yung saya sa dibdib ko. Hindi ko alam kung paano ipapaliwanag—parang sandaling tumigil yung mundo.Tapos biglang… putok.Yung saya na kanina sobrang gaan, biglang bumagsak sa katawan ko na parang yelo. Nanlamig ako agad.Mahigpit niya akong niyakap, pero iba na yung pakiramdam. Yung katawan niya biglang naging tense, alert. May mga boses na sa walkie talkie niya, sunod-sunod, puro gulo, puro panic.Nagulo lahat.Bigla niya akong binitawan, halos maitulak pabalik sa kama. Tumayo siya agad, mabilis magsalita sa Ruso, sunod-sunod, parang may hinahabol na oras.Kinuha niya yung phone niya, tumawag sa isang numero. Walang sinabi. Binaba agad.“Calla… inaatake tayo. Baby, sumama ka sa’kin.”Nanlamig ako.Hindi ko pa siya nakitang ganito. Si Sinister—yung laging mukhang walang kinatatakutan—biglang parang may bakas ng kaba sa mukha niya.Tumawag ulit siya. May kausap, nagtatanong, sumisigaw, mura, tapos binaba ulit.Hinila niy
Natigilan ako.For a second, parang huminto yung buong room kasama ng paghinga ko. Hindi dahil sa lakas niya—pero dahil sa bigat ng decision na biglang sumabit sa dibdib ko.Nakatutok pa rin yung baril niya kay Ingrid.One wrong move, and someone dies. Simple as that.Pero kahit alam ko ‘yon… gumal
Parang may biglang humigpit sa dibdib ko habang nag lalakad kami sa hallway. Yung panic na hindi mo ma-explain—parang tubig na unti-unting lumulunod sa’yo kahit nakatayo ka pa naman.Sinubukan kong huminga nang malalim.Pero mas lalo lang akong parang na-stuck sa sariling takot.Si Afanas nasa tabi
Sabi nila, the eyes are the first thing that reveals a person’s soul.But in his case… There was nothing left to read. As if whatever was inside him had already died a long time ago.His eyes were cold. Heavy. Steel-like—no warmth, no hesitation.Not just intimidating… but dangerous in a way that m
After almost an hour on the road, I felt movement beside me. Then the black cloth slowly got pulled off my head. Afanas was sitting in front. No expression at all. Two 9mm pistols tucked into his jeans like it was the most normal thing in the world. I tried looking outside, but the tinted window







