LOGINNakiliti ako nang dahan-dahan kong tinanggal ang sandata ni Locke sa aking perlas. Ang pinagsama naming libido ay umagos sa aking hita. Binalewala ko ito at hinihingal na nahiga sa tabi ni Locke. Napapikit pa ako dahil pakiramdam ko ay nasa loob ko pa rin ang sandata niya.Naramdaman ko ang pagtayo ni Locke sa tabi ko. Akala ko ay papasok ito sa banyo para magbanlaw ng katawan, pero nagkamali ako dahil bigla niya lang hinila ang mga paa ko kaya napunta ako sa dulo ng kama.Binuksan ko ang mga mata ko. Tiningnan ko si Locke na nasa dulo ng kama—nakatayo, habang hawak-hawak ang dalawa kong paa.“We’re not yet done, darling. We’re just starting,” nakangising wika nito.Itinaas nito ang dalawa kong paa. Inilagay niya ang mga ito sa kaniyang balikat bago niya ikiniskis ang kaniyang sandata sa aking tinggil.“Hmmm…” mahina kong daing nang maramdaman ko na naman na muling nabubuhay ang init sa aking katawan.“Magdamag tayong magtatalik, Talitha,” lîbóg na lîbóg na wika nito.Hindi pa man ako
Hinalikan ko pabalik si Locke upang mapatunayan na tinatanggap ko na siya—ang pagmamahal niya. Ang kaniyang matatalas na labi na laging nagbibigay sa akin ng pasakit ay siya ko ngayong sinasamba. Ang kaniyang labi na tanging malambot sa kaniya ay ninamnam ko ang bawat paglapat ng kaniya sa akin.Sinipsip ko ang kaniyang dila. Pinaikot ko ang dila ko sa loob ng bibig niya at muling sinipsip ang dila niyang sumasabay sa galaw ng aking dila. Matapos nito ay mariin at malalim kong hinalikan ang mga labi niya.Naramdaman ko ang kaniyang panandaliang pagkagulat dahil sa aking ginagawa, ang paghinto ng kaniyang hininga, bago niya tuluyang pinutol ang halikan naming dalawa.“How do you learn to kiss like that?” hiningal nitong tanong.“Sa’yo, Locke,” napapaos kong sagot. Tuluyan na rin akong nilamon ng aking pagpapanggap ang sarap dahil sa nabubuhay na init sa aking katawan. “At ikaw lang ang hahalikan ko nang ganito…”Muli kong sinunggaban nang halik si Locke. Isang halik na mas matindi at m
Ilang oras matapos ang pag-alis ni Ma’am Kelly, nanatili akong nakaupo sa kama. Ang bawat salita niya ay tila sirang plaka na paulit-ulit sa aking isipan, ngunit sa halip na panghinaan ng loob, mas lalo pang tumindi ang apoy ng aking determinasyon.Hindi ako magiging laruan. Hindi kailanman. Pinilit kong lunukin ang pait na iniwan ng kaniyang mga salita. Kung iniisip nilang matatapos ako sa loob ng kwartong ito, nagkakamali sila. Ang bawat pangungutya ni Ma’am Kelly ay nagsilbing paalala na wala akong ibang maaasahan kundi ang sarili ko.Noong dati ay sinasabayan ko si Locke sa apoy ng aming laro dahil sa paghihiganti, ngayon ay muli ko siyang sasabayan para sa aking kalayaan. Mahal ako ni Locke? Pwes, gagamitin ko ang pagmamahal niya para makaalis sa kwartong ito. Gagawin ko ang lahat para lang makatakas dito. At sa oras na makatakas ako, kahit konting anino ko ay hindi ko ipapakita sa kanila. Maging ang magiging anak ko, hinding-hindi nila makikita. Kumain ako nang tahimik h
Iniwan ako ng batang katulong dahil kukuha ito ng panibagong tubig. Agad naman akong sumunod nang makalabas siya, sinubukan kong buksan ang doorknob, nagbabakasaling naiwan niya itong hindi naka-lock, pero bagsak-balikat akong bumalik sa lamesa dahil naka-lock ito. Ang bawat pagsubok kong buksan ang pinto ay tila isang paulit-ulit na sampal ng katotohanan—na isa lamang akong bilanggo sa loob ng walang buhay na kwartong ito.Napatulala ako sa pagkain ko habang hinihintay ang pagbabalik ng batang kasambahay. Ang lamig ng basa kong damit ay nagpapaalala sa akin na wala akong kakampi, na nag-iisa lang ako. Pero hindi doon natatapos ang nais kong pagtakas sa mansyong puno ng demonyo. Kahit mag-isa ako, makakalabas ako rito. Kailangan ko lang maging maamo at magpanggap sa harapan ni Locke. Kailangan ko lang ipakita na tinatanggap ko na ang nakakasakal niyang pagmamahal upang kahit papaano, maging malaya ako. Bumalik ang kasambahay na may dalang tubig, nakapitsel na rin ito. Kaya lang ay
Ang pagpapanggap ang siyang tanging paraan upang makatakas ako kay Locke. Ang pagkukunwaring tinatanggap ko na ang pagmamahal niya ang siyang tanging paraan upang makawala ako sa walang buhay na kwartong ito. Kailangan kong magpanggap para sa anak ko. Sa tuwing lumilipas ang araw, alam kong nasa panganib kami ng dinadala ko. Nasa panganib kami hangga’t nasa poder kami ng mga Salvador! Ang sumunod na umaga ay tila mapait na paalaala sa akin. Pagmulat pa lang ng mga mata ko, ang pagbaliktad ng sikmura ko ang agad na bumati sa akin. Halos hindi ko kayang tumayo nang maayos dahil sa paghihina, pero kinaladkad ko ang aking sarili upang magtungo sa banyo upang magsuka. Ang isinusuka ko ay sobrang pait na tila ba sa bawat suka ko ay lumalabas ang bituka ko sa sobrang sakit. Bawat hikbi ko sa tapat ng sink ay puno ng takot—takot na baka sa sobrang panghihina ng katawan ko ay madamay ang munting buhay na pilit kong itinatago. Naiyak na ako sa sobrang sakit, kaya nang matapos at kumalma a
Naglakad ako muli patungo sa kama nang walang nakuhang sagot mula sa labas ng pinto. At habang naglalakad ako, nakaramdam ako ng hilo. Ang bawat hakbang ko ay tila paglakad sa ibabaw ng ulap—walang katiyakan at puno ng panganib. Marahil sa gutom at iyak kaya ko ito naramdaman. Nakahiga ako sa kama dahil sa biglaang pagkahilo habang nakatingin pa rin sa pinto, nagbabakasaling bubukas ito, pero nakatulog na ako at muling nagising , nakasarado pa rin ito.Tumayo ako. Pinakikiramdaman ko ang sarili ko, at nang hindi na ako nahihilo, agad akong nagtungo sa pinto. Katulad nang ginagawa ko kanina, muli kong hinawakan ang door knob at sinubukang buksan ito, pero katulad din kanina, hindi man lang bumukas ito.“Locke, palabasin mo na ako rito!” sigaw ko.Ang sigaw ko lang ang tanging naririnig ko sa buong kwarto. Ang bawat sigaw ko ay tila nagpapahiwatig na kahit anong lakas ng boses ko, kahit mapaos ang boses ko kakasigaw, walang makakarinig sa akin. Walang makakarinig sa boses kong humihing







