Kabanata 7

Sa asim ng mukha ng Mommy ni Sir Danreve, gusto ko na lang mahimatay at hindi gigising hangga’t kasama pa namin siya.

“Danreve!”

Agad akong umatras nang magtaas ito ng kamay. Akala ko masasampal na ako. Dinuro niya lang pala si Sir Danreve.

“Are you out of mind?!” Gigil na sikmat nito.

Kung kanina ay duro-duro niya lang si Danreve, ngayon ay kuyom na ang kamao na parang gustong suntukin ito.

“Ang gusto namin ay gumawa ka ng paraan na makabawi sa lolo mo. Hindi ‘yong gagawa ka nga ng paraan na mas ikamamatay niya,” pabulong, ngunit gigil na gigil nitong sabi. Nanginginig na rin ito sa galit.

“Mom, calm down. Makinig muna kayo, please,” pabulong din na pakiusap ni Sir Danreve.

Sa totoo lang, dobleng takot na ang nararamdaman ko. 

Takot dahil sa nanggagalaiti na galit na Mommy ni Sir Danreve at takot sa kondisyon niya.

Tumaas na yata kasi ang dugo. Medyo hirap na rin ito sa paghinga. Paano kung atakihin siya sa puso?

Nilingon ko si Sir Danreve. Gusto kong sabihin na gumawa siya ng paraan para kumalma ang mommy niya.

Natatakot na kasi talaga ako. Ang gusto ko lang ay mapagamot at madugtungan ang buhay ni Nanay. Hindi ko hangad na may mawalan ng nanay dahil sa akin.

“Mom, please. Just hear me out.” Bumuga ng hangin si Sir Danreve, sabay sulyap sa akin.

Bago pa kami nagpunta rito sa hospital, napag-usapan na namin ang mga posibleng mangyari. Pero ngayong nasa aktuwal na kaming pangyayari. Lahat ng napag-usapan namin kanina ay awtomatikong nabura.

Ramdam ko, gaya ko, hindi na rin alam ni Sir Danreve kung ano ang sasabihin.

Hindi ko sadyang naipulupot ang braso ko sa baywang ni Sir Danreve. Pero ramdam kong napaigtad siya at sandaling tumitig sa mga mata ko, saka naman niya muling hinarap ang mommy niya.

“Mom, ‘wag ka naman magalit, please,” pakiusap na naman niya.

Hindi na sumagot ang mommy niya. Hinahabol pa rin kasi nito ang paghinga.

“Alam ko na kasi na ito ang mangyayari. Kaya ko nga po tinago ko ang totoo nang matagal na panahon. Alam ko na magagalit kayo.” Halos pabulong na paliwanag nito. Kasinungalingang paliwanag.

Matapos mawala sa isip ang mga napag-usapan namin kanina. Sa wakas ay nagbalik din sa katinuan ang mga utak namin.

“Alam ko, pagdududahan n’yo siya. Alam ko, you wouldn’t accept her.”

Ngayon ay um-effort na si Sir Danreve. Parang totoo at hindi kasinungalingan ang mga sinasabi nito. 

Titig na titig pa ito sa mommy niya.

Kung hindi nga lang ako kasali sa dramang ‘to, tiyak ay mapapaniwala niya rin ako na he's deeply in love with me.

Sobrang makatutuhanan kasi ng paliwanag niya. Masyado nga yata siyang nadala ng emosyon, pati ang kamay niya ay sumabay din sa pagsasalita niya. Hinaplos-haplos ba naman ang likod ko; may papisil pang kasama.

“Do you think maniniwala ako sa kasinungalingan mo? I wasn’t born yesterday, Danreve. Hindi mo ako mapapaniwala sa kasinungalingan mo. Ninyo nitong batang ‘to!” Duro na naman ako nito na may kasabay na matalim na tingin.

Mapaklang tumawa si Danreve. “Bata…” Mahinang tawa ang tumapos sa salitang ‘yon. “Mom, walang bata o matanda when it comes to love. Alam mo naman po ‘yon.” Sandali naman niya akong nilingon at ngumiti nang matamis.

Saglit akong nawala sa focus. Hindi ko kasi napaghandaan ang ngiting ‘yon. Hindi ko alam na marunong din palang ngumiti ang gaya niya.

“Nakalimutan mo na po ba? Thirteen years din ang age gap ng Lolo at Lola no’ng ikasal sila?”

Thirteen years? Parang kami lang. Nineteen ako. Siya ay thirty-two.

Hindi na tuloy maalis ang tingin ko sa mukha nitong fake kong asawa na ang galing um-acting, with action pa talaga.

Matapos kasing magtaas-baba ang kamay nito sa buong likod ko, ngayon ay baywang ko naman ang pinagdidiskitahan. Pinisil-pisil ba naman na may paminsan-minsang haplos.

“Please, Mom, give us a chance…”

“Stop it, Danreve!” Diniin niya ang food container sa dibdib ng anak niya.

Agad naman iyong hinawakan ni Sir Danreve at inilayo sa katawan niya, sabay lingon naman sa akin.

Mainit yata ang stainless container. Dumaing kasi siya at napabitiw sa baywang ko.

“I don’t want to hear any more lies. Ang gagawin mo, pumasok ka sa loob. Alagaan mo ang lolo mo. Pakainin mo. Gawin mo lahat, mawala lang ang dinaramdam niyang sama ng loob sa’yo, at hindi ‘yong magdadala ka ng sakit ng ulo!”

“Mom—”

Kokontra pa sana si Sir Danreve, pero pinatahimik ito sa duro ng Mommy niya na sinabayan ng panlilisik ng mga mata.

“And you! Come with me!” Agad nitong hinawakan ang braso ko at pakaladkad akong hinatak.

Hindi ako nakapag-react. Hindi na rin ako nahawakan ni Sir Danreve. Akmang susunod din sana siya sa amin, pero dinuro na naman siya ng mommy niya.

Gusto kong magsalita. Gusto kong magmatigas, pero nadaig na naman ako ng takot. 

Sumikip na ang dibdib ko. Nag-iinit na rin ang mga mata ko.

Paulit-ulit akong bumuga ng hangin. Pinapakalma ko ang sarili. Si Nanay… ang kalagayan ni Nanay ang iniisip ko. Sa kanya lang kasi ako kumukuha ng lakas at kapal ng mukha para magawa ko itong trabahong pinasok ko.

“Tita—”

Isang lingon niya lang na may kasamang pandidilat ay agad nang sumara ang labi ko. Halos hindi ko na nga mapigil ang panginginig.

“Magkano ang kailangan mo? Layuan mo lang ang anak ko?” pasinghal nitong tanong, sabay ang patulak na pagbitiw sa akin.

Bumangga ako sa nakaparadang kotse. Masakit. Pero physical pain lang ‘yon. Mawawala rin agad. Ang masakit, iyong tingin niya sa akin. Tingin na parang ang dumi-dumi ko.

Napangiti ako nang mapait. Napapikit din ako sandali.

Alam ko na ito talaga ang maririnig ko. Mayaman nga sila. 

Akala nila, kaming mahihirap; pera lang ang katapat. Which is tama naman. Dahil sa pera, kaya ko ‘to ginagawa.

Oo, inaamin ko, masama ang magsinungaling. Masama ang magpanggap. Pero kapit sa patalim na nga ako. As long as wala naman akong nasasaktang tao, go lang nang go para sa Nanay ko.

“Tita—”

“Don’t call me Tita! Hindi kita kilala at lalong hindi kita kapamilya!” sikmat niya, pero may dinudukot naman sa loob ng bag.

“One million pesos, sapat na siguro ito. Layuan mo lang ang anak ko.” Diniin niya sa dibdib ko ang cheque. Wala akong nagawa kundi hawakan iyon.

Muli na naman akong ngumiti nang mapait habang ang tingin ay nasa tseke. One million. Ang laking halaga na nga nito, pero alam kong hindi pa rin ito sapat para sa gastos sa gamutan ng Nanay ko.

“Hindi po sapat ‘to!” matapang kong sagot na nagpatawa sa kanya. 

Tawang nanghahamak.

Inagaw niya ang cheque at pinagpupunit iyon nang pinong-pino. “Then say it. Give a number na sapat na bayaran ang gold-digger na katulad mo!”

Ouch! Narinig ko na naman ang pinaka-hate kong salitang narinig ngayong araw na ‘to. Pero sige lang. Tiis lang. Pinasok ko nga ‘to, kaya titiisin ko hangga’t kaya ko.

Mapait na naman akong ngumiti. Kasing pait ng nararanasan kong hirap ngayon sa buhay.

Humakbang ako palapit sa fake kong mother-in-law. ‘Yong mapait kong ngiti, siniguro kong hindi mawala sa labi ko.

“Hindi sapat ang anumang halaga na ibibigay n’yo sa akin, Ma’am. Walang katumbas na halaga ang pagmamahal ko sa anak ninyo!” Mabagal ang bigkas ko sa mga salitang ‘yon na nagpaangat ng isang kilay niya.

“Hypocrite!” madiin nitong sabi.

“Hipokrita na kung hipokrita, pero iyon po ang totoo. Kahit buong kayamanan n’yo pa ang ibibigay n’yo sa akin, hinding-hindi ko pa rin lalayuan ang anak ninyo,” sagot ko, at agad na umalis sa harap niya.

Ayaw ko nang pahabain ang usapan namin. Baka hindi ko na kayanin ang sakit. 

Baka mapaamin na ako nang wala sa oras.

Walang lingon at ang bilis ng mga hakbang ko. Patawid na rin sana ako. Pero nahinto dahil sa lalaking kalalampas lang sa akin at walang lingon-lingon na tatawid na sana.

“Sir!” sigaw ko, pero hindi niya ako pinansin.

Nagpatuloy siya sa mabagal na paglalakad at hindi pansin ang paparating na motorsiklo.

Agad ko siyang tinakbo at niyakap. Naiwasan nga namin ang motorsiklo, pero sabay naman kaming natumba sa sementadong daan.

At imbes na tulungan kami no’ng muntik bumangga sa amin, sinigawan pa kami bago niya pinaharurot ang motor niya.

“Okay lang po ba kayo? Hindi po kayo nasaktan?” nag-aalalang tanong ko, at tinulungan siyang umupo.

Saka ko naman naramdaman ang hapdi sa siko at tuhod ko.

“Are you crazy? Bakit mo ‘yon ginawa?” singhal ng tinulungan ko na nagpahinto sa paghinga ko.