Chapter 005

ZANIYAH

Parang hindi agad naintindihan ng utak ko ang sinabi niya.

Mistress?

Ibig sabihin, may asawa na siya at gusto niya akong maging kabit?

Matagal na kaming wala. At wala akong karapatang magalit kung nagpakasal siya sa ibang babae.

Pero paano naman ako?

Habang hinihintay ko ang pagbabalik niya, may iba na pala siyang pinakasalan?

Dahan-dahan akong napatingin sa kanya. “Ano’ng sinabi mo? Gusto mo akong maging kabit?”

“Oo,” agad niyang sagot.

Napatawa ako at malamig ko siyang tiningnan.

“Talagang nawala ka nang limang taon para bumalik at alukin ako ng ganito?” tanong ko. “Ano ako sa tingin mo, Aamon? Isang babaeng mabibili mo dahil lang marami kang pera?”

Malamig na ngumisi si Aamon.

“Galit ka dahil binili kita. Pero kung si Riven ang nanalo, baka ngayon ay nagmamakaawa kang sana ako na lang ang bumili sa iyo. Hindi ba?”

Napakuyom ang mga kamay ko. “Putang ina mo,” mariin at seryoso kong sabi.

Hindi man lang siya natinag sa mura ko. Kinuha lamang niya ang baso ng alak at tahimik na uminom.

“Hindi ako papayag,” sabi ko. “Hindi ako magiging kabit ng kahit sino, lalo na sa’yo!”

“Tatlong taon na kaming kasal ni Megan at hindi siya magkaanak dahil baog siya. Ilang beses naming sinubukan ang IVF, pero nabigo lang kami.”

Kinuha ni Aamon ang folder at binuksan iyon sa pahinang may markang pula. Iniharap niya sa akin ang kontrata at itinuro ang ilang salitang nakasulat roon.

“Kailangan ko ng tagapagmana, Zaniyah.”

Napatitig ako sa kanya at napaatras ako. “Hindi ako magdadala ng anak para sa iyo at sa asawa mo! ” 

Humigpit ang panga niya, ngunit nanatiling mababa ang boses niya. “Kapag hindi ako nagkaroon ng anak, mawawala sa akin ang Carrington Empire. Ang posisyon ko, mga kompanya, at lahat ng iniwan ng pamilya ko ay mapupunta sa ibang tagapagmana.”

“Problema mo iyon!”

“Magiging problema mo rin iyon kapag tumanggi ka. Hindi mo mababayaran ang utang ninyo kay Mr. Langford. Gusto mo ba iyon?” malamig niyang sabi.

“Mukhang wala na ring pakialam sa iyo ang mga magulang mo at wala ka na rin mapupuntahan. Ipinagbili ka na nila, hindi ba?” dugtong niya.

Napamura ako sa ilalim ng aking hininga. Pati ba naman iyon, alam niya?

Napalunok ako at lalo pang hinigpitan ang pagkakuyom ng mga kamay ko.

“Talagang walanghiya ka,” bulong ko.

“Kapag nabuntis ka, ililihim natin ang kalagayan mo sa lahat,” patuloy niya. “Sa publiko, ipapahayag naming naging matagumpay ang pinakahuling IVF procedure ni Megan.”

Napailing ako. Hindi ako makapaniwala kung gaano kadali para sa kanya na sabihin ang lahat.

“Sa pribado kong villa ka titira. Walang makakaalam kung nasaan ka, at may mga doktor, nurse, at staff na mag-aalaga sa iyo. Ibibigay ko ang lahat ng kailangan mo. Bibigyan din kita ng unlimited credit card para mabili mo ang anumang gusto mo. Habang buntis ka, hindi mo kailangang magtrabaho o mag-alala sa mga gastusin.”

Saglit na napahinto si Aamon saka siya nagsalita.

“Kapag nanganak ka, ibibigay mo sa amin ang bata.”

Parang huminto ang puso ko. Naramdaman kong nanlamig ang buong katawan ko. 

“At ano ang mangyayari sa akin pagkatapos?” tanong ko.

“Malaya ka nang umalis.”

Maikling salita lang ang sagot niya, pero sapat iyon para tuluyang mabasag ang natitira kong pag-asa na baka may kabutihan pa sa lalaking nasa harap ko.

“Wala ka talagang puso,” sabi ko.

“Pagkatapos mong maisilang ang bata, makakatanggap ka ng isa pang one hundred million pesos.”

Gulat akong napatingin sa kanya.

“Hindi malalaman ng mga magulang mo ang tungkol sa ikalawang bayad,” dagdag niya. “Direkta itong mapupunta sa iyo. Pwede kang magsimula ng bagong buhay sa ibang bansa kung gusto mo.”

Napatingin ako sa limang maletang puno ng pera. Alam kong diretso iyong mapupunta sa pamilya ko. At tama si Aamon—wala na rin akong ibang mapupuntahan. 

Kapag tinanggap ko ang alok niya, mabubuhay ako nang marangya. Titira ako sa isang pribadong villa, may sariling doktor, nurse, at mga katulong na mag-aasikaso sa akin. Ang kailangan ko lang gawin ay dalhin at isilang ang tagapagmana niya. Pagkatapos, makakaalis ako dala ang perang sapat para makapagsimula ng bagong buhay.

Para sa iba, napakagandang alok niyon.

Pero para sa akin, hindi ko alam kung sulit ba ang lahat ng iyon kapalit ng anak na kailangan kong isuko.

“Paano ba gagawin iyon?” tanong ko. “IVF procedure ba?”

Akala ko, iyon ang pinakaligtas at pinakalohikal na paraan. May asawa siya. Ang kailangan lang naman niya ay isang tagapagmana. Walang dahilan para may iba pang mangyari sa pagitan namin.

Ngunit nanatiling tahimik si Aamon.

Hindi ko nagustuhan ang paraan ng pagtitig niya sa akin. Masyadong diretso. Masyadong malamig.

“Aamon?” tawag ko nang hindi siya agad sumagot.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang baso sa mesa at humakbang palapit sa akin.

“Hindi tayo gagamit ng IVF,” mariin niyang sabi.

Napakunot ang noo ko. “Kung ganoon, paano?”

Huminto siya sa harap ko. Sapat ang lapit niya para maramdaman ko ang init ng katawan niya at maamoy ang pamilyar niyang pabango.

Hindi niya inalis ang tingin sa mga mata ko nang sabihin niya ang mga salitang tuluyang nagpahinto sa paghinga ko.

“Sa natural na paraan natin gagawin iyon," malamig na ngiting tugon niya.