MasukKada segundong lumilipas ay sya naman palakas nang palakas ang iyak ko. Narinig ko ang marahas nyang pagbuntong hininga sa tabi. The next thing I knew, I felt his arm wrap around my shoulders, pulling me against him.After three long years, I finally felt his warmth, pero imbes na tumahan ako ay mas lalo pa akong napahagulgol. Ang dalawang kamay ko ay napunta sa likod nya at mahigpit na napakapit doon."Fuck that bastard," dinig kong bulong nya, sinundan pa ng isa pang marahas na buntong-hininga."This should be the last time I see you cry because of him."Halata sa boses nya ang galit, na para bang gusto nyang bumalik na lang sa loob at tapusin ang dapat tapusin kay Primo.Kung alam lang nya.If only he knew that he was one of the reasons I was breaking down right now.Kung alam lang nya na sya ang pinakarason kung bakit ako umiiyak ngayon. Na kahit anong pagkukunwari ko, sakop nya pa rin lahat ng emosyong nakapaloob sa akin.That no matter how hard I tried to push thoughts of him as
The air crackled with tension, thick and suffocating. Dahil hindi ko na kinakaya ang paligid, mabilis kong hinila ang seradura, saka walang lingon-lingon akong lumabas.Pagkaapak na pagkaapak ng isa kong paa sa labas, kusang tumulo ang kanina ko pa pinipigilan na luha.I didn't look back.I couldn't.Because deep down, I knew...That was the last time I would ever see Primo.Kung ano man ang namagitan sa amin, hanggang doon na lang talaga.Whatever we had, whatever fragile thing existed between us, was already gone.Mabigat ang dibdib kong nakalabas ng police station. Kada hakbang ko kanina palayo sa kwartong iyon ay para akong hinihila pabalik sa loob.Siguro ang kagustuhan na makauwi ako't makapagpahinga, kahit saglit sa lahat ng ito, ang nagpatulak sa akin na magpatuloy sa paglalakad.I just wanted to go home. Away from all of this. Away from Primo. Away from Riel.Nagpalinga-linga ako, desperadang makapara ng tricycle bago pa ako abutan ng naiwang si Riel.Just one ride, and this
The faint light from the hallway casting shadows across his face. Bagama't hindi ko lubos mabasa ang kanyang ekspresyon, alam ko, at sigurado ako na narinig nya ang buong pag-uusap namin.Ang mata nyang kaninang kalmado ay tumalim nang malipat ito sa kabuuan ni Primo.My stomach twisted into knots, and for a brief, terrifying second, I couldn't breathe. Akala ko, sa labas lang sya at walang balak na pumasok dito.Nag-iwas ako ng tingin. Lihim akong huminga ng malalim bago bumalik sa kinauupuan kanina. Nasa akin ang mata ni Primo nang tingnan ko sya. Tikom na ang bibig nya at mukhang walang planong magsalita ulit.Nakatalikod man ako kay Riel, ramdam ko pa rin ang talim ng tingin nya sa aming dalawa. Ilang saglit pa ay narinig ko ang mga yabag nyang papalapit sa amin. Napatingala ako nang tumayo sya sa gilid ko.Na kay Primo pa rin ang tingin nya. Napasinghap ako nang tahimik syang naupo sa katabi kong bakanteng bangko. For the first time since stepping into this room, I didn't know wh
Marahas kong pinalis ang luha na kumalat na sa pisngi ko. Ang kaninang awa at malasakit na nararamdaman ko sa kanya ay napalitan ng galit at inis.Gamit ang nangangatog kong kamay, inis kong sinuklay ang buhok kong kumalat sa mukha ko."Habang nasa bakeshop ka, si Riel ang nagbayad sa krimen na gawa mo. Paano mo nakakayang humarap sa akin na hindi nagi-guilty?!"Ang lalalim na ng paghinga ko. Gusto ko syang sabunutan hanggang sa makalbo sya. Nasa rurok na ako ng aking galit.I wanted to hate him. I wanted to scream at him more, to demand why. Pero mas nanaig ang kanina pang tanong na bumubulong sa tainga ko.For a long moment, the room was silent. Maliban sa pareho naming malalalim na paghinga, wala na akong marinig kun'di ang tanong na paulit-ulit na sinasabi ng utak ko."I'm... sorry," he said in a low tone.Kinalma ko ang sarili. Naikuyom ko ang kamao ko at saglit na pumikit. Pagdilat ko ay humakbang ako palapit sa kanya."Primo," tawag ko sa kanya.Lihim akong napasinghap nang mag
Iiling-iling akong umatras."No..." halos hindi ko na marinig ang sariling boses. "Ang gusto kong marinig ay hindi 'yan. Sabihin mong mali sila, Primo."His face twisted with something I couldn't quite place. Pain, guilt, maybe even relief at finally admitting it aloud.Akala ko iyon na ang huling sasabihin nya. Akala ko iyon na ang matinding magpapabagsak sa puso ko. He didn't stop there. Ang sunod nyang sinabi ay parang kutsilyo na tuluyang humiwa sa puso ko."Riel was supposed to die too."Literal na natigilan ako. Naikuyom ko ang kamao ko. His confession physically knocked the air out of me."A-Ano?!"Magkahalong inis at naguguluhan ang boses ko. Yumuko sya ulit. Napahawak ako sa dibdib nang maramdaman ko ang hirap ko sa paghinga. Ni hindi ako makapag-isip ng maayos."It wasn't part of the plan. Si Celine at David lang dapat," he said bitterly. "But things happened. Bigla syang dumating matapos kong patayin ang dalawa," his lips twisted into a humorless smile. "Babarilin ko sana s
The cold, sterile air of the police station pressed down on me as I sat in the dim interrogation room. Walang kahit anong palamuti sa mga dingding. Bukod sa isang bumbilya sa taas, tanging isang metal na mesa at tatlong upuan ang makikita dito. Isa rito ay inuupuan ko at ng lalaking inakala kong kilala ko.Primo Hidalgo.Sumunod agad ako dito sa police station kahit ilang beses akong pinigilan nina Linda at Riel. Maybe it was because I needed to understand how this could be happening.Ayaw ko pa rin maniwala. Ayaw tanggapin ng buong diwa ko na ang lalaking tahimik na laging naghihintay sa akin sa bakeshop, ngayon ay nakaupo sa harap ko at may kasong homicide.And according to the police, the evidence against him was solid.Sumunod ako dito para malaman ang katotohanan mismo sa bibig nya. Gusto ko ng paliwanag sa lahat ng ito galing mismo sa kanya.Kaso kanina pa kami dito at wala pa akong nakukuhang sagot sa kanya."Nagawa mo ba talaga 'yun?"The handcuffs around his wrists clinked so
Ang ganda mo… Natigilan ako sa huling sinabi niya. Medyo napaawang ang labi ko dahil hindi ko inaasahan ang ganoong klaseng banat sa unang araw ko pa lang. Sanay naman ako sa mga biro nina Mia, pati na ’yung mga banat sa akin ng mga kaklase naming lalaki at ng iba pang lalaki sa campus, pero iba k
Lunes. Alas-sais pa lang ng umaga ay gising na ako. Hindi ko alam kung dahil ba ito sa kaba o sa sobrang excitement, pero kahit puyat ako kagabi ay maaga akong bumangon para maghanda. Pinili ko ang pinaka-presentableng outfit na mayroon ako, isang beige na slacks at itim na turtleneck. "O, umino
Inisip ko pa kung dapat ko bang bawiin ang email. Halos limang minuto akong nakatitig sa screen ng laptop ko, hinihintay kung matagumpay maise-send iyon o magkakaroon ng error. Pero nang lumitaw ang notification na pumasok na ito sa outbox ko, isinara ko na ang laptop. Bahala na. Kung hindi siya ma
Nakasandal lang ako sa bintana ng bus habang pinapanood ang mabilis na pagdaan ng mga sasakyan sa EDSA. Hawak ko ang cellphone ko, binubuksan ang contacts, tinititigan ang pangalan niya, tapos papatayin ko rin ang screen sa huli. Paulit-ulit. Para akong timang.Ano bang dapat kong i-text sa kaniya?







