LOGINNapatulala ako sa likod ni Hendrix habang naglalakad siya palayo. Is he insane? Ibig sabihin ba ng working naked ay magwawalis ako nang walang suot? Like, literal na hubad?! My goodness! Ang bastos pala niyang lalaki kung ganun?! Pero teka, sinabi din niyang malawak ang kwarto niya? Ibig sabihin ba niya doon, ino-offer niya sa akin ang kuwarto niya? Wow, ha! Eh di kung ganun, siya ‘yung tipo ng lalaki na maginoo pero bastos? Err.. parang ang dugyot naman ng dating n'un!"Hey, Mr. Ice Cube! Wait!" sigaw ko, hila-hila ang pagkalaki-laki kong maleta. Papasok na siya sa isa sa elevator dito nang maabutan ko siya. Pagkasakay namin doon ay kinulit ko siya nang kinulit tungkol sa sinabi niya. Pero ang lalaki, parang walang naririnig dahil hindi niya talaga ako sinasagot. Ilang saglit lang ay bumukas na ang elevator. Bumungad sa amin ang tingin ko'y kuwarto niya dahil sa lawak at elegante ng silid. Sa sobrang lawak ay singlaki na ata ito ng buong sala namin sa bahay. Lalaking lalaki estil
"Blow job? What the hell is that?! You mean blowing some dust? Bakit kailangan ko pang i-blow gamit ang bibig ko? Wala ka bang air dust blower? O kaya vacuum cleaner?!"Sunod-sunod na asik ko habang nakapamewang sa harap ng lamesa niya. I mean, hello? Anong klaseng bilyonaryo ang walang pambili ng maayos na appliances at kailangan pang bibig ko ang mag-hipan ng alikabok sa mansyon niya? Ang dugyot, ha!"Are you really that innocent, Miss Morana, or you're just plain stupid?" tila tinatamad pa niyang tugon sa akin."Excuse me? I graduated with honors sa isang private school, for your information!" I flipped my hair. "At huwag mo nga akong ma-Morana-Morana diyan. It’s Miss Hiraya for you!""Hindi na ngayon.” walang kaimo-emosyon niya akong tiningnan diretso sa mata. "You’re my maid now. Wala ka sa posisyon para utusan ako kung anong gusto kong itawag sa'yo. At para sa kaalaman ng utak mo... hindi alikabok ang ipapahipan ko sa'yo. You'll find out soon enough. For now, go back to your hou
"I’m sorry, Miss Hiraya, but we have a court order."Halos malaglag ang panga ko habang nakatingin sa lalaking naka-barong na nasa harap ng aming mansyon. It’s a sunny Tuesday, for goodness’ sake! Dapat ay nagpapa-pedicure ako ngayon habang umiinom ng iced latte, hindi nakikipag-talo sa pangit na nilalang na ito sa harap ko na gusto pasukin ang pamamahay ko!"Court order? Are you kidding me? This is the Morana Mansion! My parents worked hard for this!" pinagkrus ko ang mga braso ko saka ko siya tinaasan ng kilay. Ang kapal din naman ng mukha ng isang ‘to! “And who is this Hendrix Ace Villafuerte anyway? Siya ba ang nag-utos sa'yo? Pakisabi, ang bantot ng pangalan niya! Ang cheap! Kasing cheap ng mukha mo!”Kitang kita ko ang pagkakainsulto ng lalaki sa mukha niya, pero wala na akong pakialam! "He is the primary creditor of your parents, Ma'am," seryosong sagot ng lalaki. "Lahat ng ari-arian ninyo, ang bahay na ito, ang mga sasakyan, pati ang shares sa kumpanya, ay ginamit na kolatera
Weeks turned into months. Months into years. And still, no sight of her.Hanggang sa nagkaroon kami ng lead.Walang mapaglagyan ang tuwa ko nang magka-lead na ang mga tauhan ko sa lugar na kinaroroonan nya.Agad akong lumabas sa kulungan. I went straight to her mother, to tell her what I had learned. Pero pinagtabuyan lang nya ako. She shut the door in my face. Worse, she pressed charges against me for Alina’s disappearance.Hindi ko sya masisisi sa parteng iyon. She had lost her daughter. Hindi lang ako ang nagdusa at nangulila sa pagkawala ni Alina. May pamilya din sya na lubos na nag-aalala.Lumuhod ako sa harap ng bahay nila. Ipinangako ko sa harap ng mga taong nakatingin sa akin, lalo na ang Mama nya, na sa sunod kong balik dito, kasama ko na ang asawa ko.Na katulad ng ipinangako ko noong hingin ko ang kamay ni Alina sa kaniya, aalagaan ko ng mabuti ang anak nya. Na kahit ang langaw ay hindi ko papayagan na saktan sya.Pero hindi ako pinakinggan ng Mama nya. She simply turned he
Every second I lost felt like a lifetime. Every breath I took without her presence burned in my chest. Kailangan ko syang mahanap sa lalong madaling panahon.Hindi ko magawang kumain o matulog man lang ng ilang oras. Wala akong ideya kung anong lagay ng asawa ko, kaya anong karapatan ko na gawin ang mga yan?Wala akong sinasayang na minuto. Hanap ako nang hanap. Kung saan-saan na ako nakarating sa loob ng isang araw lang.Sa pangalawang araw ng paghahanap ko, nawalan ako ng kontrol.Nabangga kung saan ang minamaneho kong kotse. The last thing I saw was the world spinning, headlights flashing in the darkness. Then, the violent impact.The unbearable sound of metal crushing against metal. The shattering of glass. And the sensation of my body being thrown out of the wreck, weightless for a second before the brutal crash against the ground.And then, everything went black.For weeks, I remained in a coma.Nang magising ako, akala ko panaginip lang ang lahat. Pero mali ako.Walang Alina na
Una kong ginawa ay ang pagpapabagsak sa mga negosyong pagmamay-ari ng pamilya nila.It started with a whisper, anonymous tips leaking to the media about illegal dealings in the company. Sinigurado ko na lahat ng lihim nilang pamilya ay naisiwalat sa publiko. Fraud, embezzlement, insider trading, I simply made sure the right people got the right information.Sinunod ko ang kanilang mga investor. Inisa-isa ko silang kitain. Binigyan ko sila ng mga impormasyon para mawala ang tiwala nila sa mga Lancaster, gamit ang mga ebidensyang sumuporta sa mga claim ko.The stocks plummeted. Panic spread. The boardroom turned into a battlefield.Pero hindi pa ako nakontentoI blocked their biggest expansion project. I had more money, more connections. I made sure every contractor, every supplier, and every bank that could have helped them suddenly had a 'change of plans.'And just when David thought he could salvage what was left, I delivered the final blow, a government probe into their finances. On
"You look... appropriate for the occasion…” "Salamat po," sabi ko na lang kaysa bigyang pansin pa ang sinabi niya. At tulad nga ng nakaassign sa aking trabaho, agad ko siyang pinagsilbihan nang magsimula na ang programa. Buong gabi ko siyang sinasamahan. Mula sa table niya hanggang sa stage nung
Pakiramdam ko'y pasan ko na ang buong daigdig sa sobrang stress ko. Tuwing nakikita ko ang tarpaulin ng Archi-Gala sa hallway ng building namin ay parang gusto ko na lang ito punitin hanggang sa magpira-piraso, nagpipigil lang ako. "Ma, Pa," panimula ko isang gabi habang nagliligpit kami ng hapag-
Pagbaba namin sa University ay dirediretso na akong naglakad palabas ng gate habang bitbit ang mabigat kong drawing tube at notebook. Sa inis ko’y hindi na ako nagpaalam kay Mia. Gusto ko na lang umuwi, humilata, at kalimutan na nangyari ang araw na ito. "Chloe! Huy, madaling madali?!" Hiningal na
Mabilis na lumipas ang mga sumunod na araw na puro revision ang inatupag ko. Tuwing hahawakan ko ang tracing paper ko, naaalala ko ang pagkakabilog ng pulang pluma ni Alistair sa design ko. Nakakainis isipin na kahit wala siya sa harap ko ay parang naririnig ko pa rin ang boses niya na nagbibigay n







