Войти"Aahh..."Isang impit na ungol ang lumabas mula sa aking bibig nang lumalim ang pagbaon sa akin ni Riel. Mabagal ngunit sagad-sagad naman sa loob ko.May kaunting sakit ang dala nito sa akin, ngunit may kakambal naman itong tamis at kiliti. Mahigpit ang pagkakakapit ko sa kanyang likod habang tuloy lang sya sa pagbayo.Ramdam namin pareho ang pananabik sa isa't isa. Kada baon nya ay panibagong sensansyon ang dulot nito sa akin.Mula sa aking hita, umakyat ang kanyang kamay papunta sa magkabila kong baywang."So soft..." usal nya sa gitna ng munti nyang ungol. "You were really made just for me."The weight of his words sent a fresh wave of heat through me.Napakagat ako sa labi dahil doon, dinama ang muling pagdiin ng kanyang bayo. Mas lalong nagliliyab ang init sa buong katawan ko tuwing nagtatama ang aming mga balat.Every thrust he gave was both too much and not enough at the same time. Sinubukan kong igalaw ang aking mga hita upang sabayan sya sa pagbayo, ngunit ang kamay nyang nas
Itong T-shirt na ito'yung pinahiram nya sa akin last week dahil hindi sadyang nabuhusan ng kape ang uniporme ko. Wala akong dalang extra nun kaya ito ang nasuot ko. Kinuha pa nya ito mula sa likod ng kanyang sasakyan.Dapat naisauli ko na ito kinabukasan pagkatapos ng araw na iyon, kaso nawala sa isip ko.Dinampot ko ito at balak sanang ilagay sa mas malalim na parte ng cabinet, kaso bago ko pa iyon magawa ay naagaw na sa akin ito ni Riel.Natigilan ako at gulat syang hinarap."Why are you putting this back?" kaswal nyang tanong. "I think this fits me just fine."Napalunok ako. Paano ko ba sa kanya sasabihin na kay Primo iyon?Hindi pa ako nakakapag-isip ng sasabihin nang simulan na nya itong suotin. Na-alarma ako kaya agad ko itong inagaw sa kanya."Kay Primo ito," mabilis kong sabi, saka nilayo sa kanya ang hawak ko ng t-shirt.He froze mid-motion. Umakyat ang kaba sa dibdib ko nang suminghap sya sa hangin. Salubong ang kilay nyang inagaw sa akin ang t-shirt.Pagkatapos ay patapon n
Sa awa naman ng Diyos, nakakain naman kami ng mabuti. Nairaos pa rin kahit madalas syang magbitaw ng mga dirty joke. Siguro, dapat ko na talagang sanayin ang sarili tungkol sa side nyang iyon.Mag-isa kong niligpit ang pinagkainan namin. I even cleaned up the table. Hinugasan ko na rin lahat ng hugasin, at ang pinakahuli ay ang pagwalis ng naging kalat ko sa kusina kanina.Sya? Ayon. Nawala na ako ng tatlong taon pero ang pagiging mahal nyang prinsipe ay hindi nawala. Nakaupo lang sya sa harap ng aking lamesa. Ang baba ay prenting nakatungkod sa kanyang palad. Pinapanood lang ako habang may ngiti sa labi.I rolled my eyes but didn't bother complaining. If he wanted to sit there and gawk, fine. At least one of us was having fun.Pagkatapos kong maglinis, umalis na kami sa kusina. Nakasunod lang sya nang pumasok ako sa kwarto. Doon ko napagtanto na pang-isahan lang pala ang aking kama. Hindi kami kasya.Sobrang liit lang talaga ng kwarto ko. Kahit ang mahiga sa sahig ay walang espasyo.
Niyakap nya ulit ako katulad ng kanina. Ang kanyang baba ay pinatong nya sa balikat ko."Why are we here? Can we just go straight to your room, hm?" malambing nyang sabi. Humalik pa 'yan sya sa pisngi ko."Ipaghahanda muna kita ng pagkain. Gutom na rin ako," sagot ko, na sa harap ang tingin.Sa totoo lang, nakaramdam ako ng pagka-ilang. Alam ko ng malambing sya sa akin kahit noon pa. Hindi ko lang maiwasang mailang. Ewan ko. Siguro dahil matagal kaming hindi nagkita, ta's hindi ko naisip na darating ang araw na magiging ganito kami ulit?Pero hindi naman ako nailang kanina sa halik nya. Nabitin pa nga, e. Ay, ewan!"Hindi ka ba gutom?" Tanong ko nang hindi sya nagsalita ulit.Nilingon ko sya at nakitang nakapikit. Umiling sya pagkatapos bilang sagot sa akin. Nang idilat nya ang mata ay agad ko naman iniwas ang tingin sa kanya."It's you I'm hungry for," he then kissed my ear.Seryoso ang pagkakasabi nya. Walang halong pang-aasar o kalandian. Parang kaswal na kaswal lang ang boses nya.
"Gusto mo bang iwan kita ulit?" inis kong bulyaw sa kanya, kahit na hindi ko naman ito planong totohanin.Nang-aasar na naman kasi. Kita na ngang nabitin ako, gumaganito pa sya.Tumawa sya at banayad na piningot ang tuktok ng aking ilong."Not a chance," iling nya.His arms tightened around me for a second before he loosened his hold."But..." His voice trailed off. "Let me ask you something."Kinunutan ko sya ng noo.Binasa nya muna ang ibabang labi. Pagkatapos ay seryosong nginuso ang bandang gilid ng kinaroroonan namin, kung saan nakasampay kanina ang mga panty ko.Huwag nyang sabihin..."Were those your panties earlier?" ngumisi sya ng nakakaloko. "They seemed kinda big."Awtomatik na nag-init ang mukha ko sa kahihiyan. Dahil dun ay mabilis akong napatayo. My God! Akala ko nakalimutan na nya!"Riel Takahiro Valderama!"Pinandilatan ko sya ng mata. Ang mokong, humagalpak lang ng tawa."What?" painosente nyang tanong, kahit pigil na pigil naman ang tawa."Wala ka bang ibang makita d
Sa loob ng tatlong taong pagkakahiwalay sa kanya, akala ko, ako lang ang lubos na nasasaktan.Akala ko, ako lang ang nakaka-miss sa kung anong meron kami.Ni hindi pumasok sa utak ko na maging sya ay nahirapan pala. Mas malala pa nga dahil sa pagkakakulong nya.Ayaw kong isipin ang naging ayos nya sa loob ng selda. Natatakot akong tanungin sya tungkol sa bagay na iyon. Natatakot ako na baka hindi ko kayanin marinig lahat ng pinagdaanan nya habang wala ako sa tabi nya.Hindi kakayanin ng puso't isip ko ang katotohanang habang nandito ako, nakakaramdam ng kaunting kilig sa lalaking dapat sana ay nasa kulungan, ayon sya at nagdurusa sa krimen na hindi naman nya ginawa. At sa kabila ng lahat, ako pa rin ang tanging naiisip niya.Marahan nyang pinalis ang mga luha ko, na para bang sa pagitan namin ay ako pa ang dapat patahanin. The way he brushed away each of my tears felt as if it could erase the years of pain we had been carrying.At siguro nga kaya nya, kasi habang tumatagal ang pagpali
Mabilis ang bawat hakbang ko palayo sa Faculty wing, pilit na hindi lumilingon kahit nararamdaman ko pa rin ang bigat ng presensya niya sa likuran ko. Hindi ko alam kung paano ko natapos ang araw na iyon. Ang bawat klase ay parang dumaan lang sa harap ko, kasi ang isip ko ay pabalik-balik sa mga bi
Lumipas ang Sabado at Linggo na nanatili lang ako sa ospital para tumulong sa pag-asikaso kay Papa, pero kahit anong pilit kong mag-focus, laging bumabalik sa isip ko ang mga huling salita ni Alistair. I'll see you on Monday. At ngayo na Lunes na agad, kahit gusto kong mag-absent para umiwas, ala
Wala na akong nagawa kundi sumakay. Halos hindi ko na maipasok ang binti ko sa loob ng sasakyan dahil sa sobrang panginginig. Pagkaupo ko ay mabilis na niyang pinaandar ang SUV. "Calm down, Chloe," aniya nang mapansin siguro ang patuloy kong panginginig, habang seryoso siyang nakatuon sa kalsada.
"And for the record, Architect," dagdag ko, pilit na pinapanatiling mahina ang boses ko kahit na gusto ko nang sumigaw sa inis. "Wala akong pakialam kung anong gusto mong ipakita kay Architect Monica. Kung kailangan mo ng props para sa kung ano mang laro niyo, huwag mo na akong idamay." Napatitig







