MasukMabagal pa rin ang mga yabag ko paakyat. Napansin ko ang pagsabay nya sa akin kaya nagtataka ko syang nilingon. He was matching my every steps. Sinasadya nya talaga.Dahil dun ay hindi ko na naiwasang matawa. Ang awkward lang kasi sa haba ng kanyang mga biyas.It was... comforting, somehow. Before I realized it, I was smiling endlessly.Not a big one, just a small, fleeting curve of my lips. Sapat na para mapansin ng mahal na prinsipe kasi napatingin sya sa akin. Napangiti na rin tulad ko."Do you feel better now?"Napakurap ako. Hindi ko inaasahan ang kanyang tanong.Is he talking about what happened earlier? About the park?"I'm fine," I said, keeping my tone light, as if nothing had happened.Nasa harap na kami ng pintuan nang lingunin nya ako tinaasan ng isang kilay."No, you're not."Nag-iwas na lang ako ng tingin at nauna ng pumasok sa loob. Pinili kong umupo sa gilid ng kama. Mabilis naman syang nakasunod at tumabi sa akin."You've been quiet the entire ride home," dugtong nya
I forced myself to meet his gaze then, straightening my shoulders. "Yes. Unless you have something else to do?"Sa halip na sagutin nya ako pabalang, muli na naman nya ako tinitigan. Then, without a word, he reached for the car keys and started the engine. Awkward pa rin, pero kahit papaano ay nakahinga ako ng maluwag.I turned my head to the window, pretending to be more interested in the city lights than in the unsettling weight of his gaze. Pasulyap-sulyap kasi sya sa akin habang nagmamaneho. Tuloy, halos sumakit na leeg ko katitingin kunware sa nadadaanang mga building.I had a feeling the conversation wasn't over.At kapag iyon ang kutob ko, ito'y nagkakatotoo.Pagdating namin sa mansion, nauna syang bumaba. Pagkatapos niyang isara ang sasakyan, dumiretso siya sa harap ng passenger seat at binuksan ang pinto para sa akin.Napatitig ako sa kanya dahil sa ginawa, bahagyang nag-aalangan. Tahimik lang syang naghihintay sa akin sa gilid. Dahan-dahan akong lumabas.Sa sandaling pag-apa
"Alina..."Saglit akong huminto sa pag-iyak para tingnan ang bumalik sa pagkakaupo sa tabi ko na si Riel."I..." lumunok ako. "Ayaw ko ng..." hindi ko matuloy-tuloy ang sasabihin.Sinubsob ko na lang ang mukha sa hawak kong coat nang hindi ko na kayang magsalita. At doon ko ulit pinakawalan ang malalakas kong hagulgol.Naramdaman ko ang paghagod nya sa aking likuran kaya huminto ulit ako at sinamaan sya ng tingin. Nagulat sya dahil dun, at awtomatikong tinanggal ang kanyang kamay sa aking likuran.Hindi ba nya alam na mas lalo lang maiiyak ang tao kapag hinahagod sa likod?"I-I don't know w-what to do," natataranta nyang iling sa akin.His brows were slightly drawn together, lips parted as if wanting to say something, but holding back. For once, he actually looked lost.It was so rare to see him like this.This man who always had a sharp remark, always so composed, so in control. And yet here he was, completely thrown off by my tears.I hiccupped, sniffling, before sucking in a shaky
His familiar scent hit me that my breath caught in my throat. Crisp. Clean. A faint trace of cologne. A scent I had grown accustomed to over time.Sunod-sunod ang paglunok ko sa sariling laway nang lingunin nya ako. Seryoso pa rin ang kanyang mukha, at kahit anong basa ko sa kung anumang iniisip nya ay hindi ko magawa. Ang hirap lang talaga.His eyes held no amusement this time. No teasing glint. No sharp smirks. Just quiet, steady observation.A gust of wind passed again, but I barely felt it anymore. Nasa akin na ang suot nyang coat. Nakaputing long-sleeve polo na lang sya ngayon. At necktie nito ay bahagyang wala sa ayos. Gusto ko iyon ayusin gaya ng lagi kong ginagawa, pero wala sa timing.The silence between us stretched, thick and unmoving, as if neither of us wanted to be the first to break it. Nag-iwas ako ng tingin, at sa malayo binaling ang mata.I adjusted and pulled his coat closer against my body. The warmth was comforting, but the weight of the moment pressed harder agai
A bitter chuckle almost escaped my lips. Of course. Isabella na 'yan, Alina. Sino ka ba sa inaakala mo? Pang kama at contract ka lang ng halimaw. Ano'ng akala mo, may namamagitan na sa inyong dalawa kahit papaano? Hibang ka na.Muli ko silang pinagmasdan. They looked... comfortable. Too comfortable.Mas lalong nanikip ang dibdib ko. Wala akong karapatan na maramdaman ito. Una pa lang, may disclaimer na. Una pa lang, may pa-warning na bawal ma-attach. Ano'ng binobroken-broken ko dito?Tinalikuran ko ang gawi nila. Ayaw ko na silang tignan pa. Sobrang sakit na, sa totoo lang. Ang sakit ng sampal ng katotohanan."Gags..." naramdaman ko ang marahang pagtapik ni Celine sa balikat ko.Hindi ko sya nilingon. Huwag ngayon na pilit kong nilalabanan ang nagbabadya kong hikbi. My fingers curled around the strap of my bag, gripping it tightly as if that could steady the heavy feeling rising in my chest.Tumingala ako at kumurap-kurap para hindi tuluyang maiyak. Paglingon ko sa kaibigan ay nag-aal
Badtrip akong lumabas sa huling class ko, na wala man lang pumasok sa utak ko kung ano ang pinagsasabi kanina ng aking prof. Umupo ako sa waiting shed at pinakalma ang sarili.Sabi, susunduin ako ng halimaw. Hindi pwedeng abutan nya ako sa ganitong ayos. Mabilis pa naman nya ako mabasa. Huminga ako ng napakalalim.The campus was already dimly lit. Most students were heading home. Their conversations buzzing faintly in the background as they passed by. While I was sitting here on the cold bench, rubbing my hands together for warmth.Tiningnan ko ang aking cellphone. 6:40 PM na pala. 20 minutes ng late ang halimaw. Dapat nandito na sya.I exhaled, leaning back against the bench. Maybe he's just running late.Dumaan ang malamig na hangin, at parang nanuot iyon sa aking buto. Sana naman huwag umulan. Minalas na nga ako kanina, e.I pulled my bag closer and glanced around. The once busy campus was quiet now, save for a few students lingering by the entrance.Lagpas sampung minuto ulit at w
Naging mabilis ang takbo ng mga sumunod na araw. Kung noong una ay nangangapa pa ako sa daloy ng trabaho sa Vanguard, ngayon ay unti-unti na akong nasasanay sa ingay ng mga plotter, sa amoy ng kape sa umaga, at sa parang walang katapusang pagre-revise ng floor plans. Martes pa lang ay isinabak na
Ang ganda mo… Natigilan ako sa huling sinabi niya. Medyo napaawang ang labi ko dahil hindi ko inaasahan ang ganoong klaseng banat sa unang araw ko pa lang. Sanay naman ako sa mga biro nina Mia, pati na ’yung mga banat sa akin ng mga kaklase naming lalaki at ng iba pang lalaki sa campus, pero iba k
Lunes. Alas-sais pa lang ng umaga ay gising na ako. Hindi ko alam kung dahil ba ito sa kaba o sa sobrang excitement, pero kahit puyat ako kagabi ay maaga akong bumangon para maghanda. Pinili ko ang pinaka-presentableng outfit na mayroon ako, isang beige na slacks at itim na turtleneck. "O, umino
Inisip ko pa kung dapat ko bang bawiin ang email. Halos limang minuto akong nakatitig sa screen ng laptop ko, hinihintay kung matagumpay maise-send iyon o magkakaroon ng error. Pero nang lumitaw ang notification na pumasok na ito sa outbox ko, isinara ko na ang laptop. Bahala na. Kung hindi siya ma


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




