MasukIlang beses kong kinombinse ang sarili na kailangan ko nang umalis, gayung may kalayuan pa ang school. But despite my best efforts, my body betrayed me.Mas lalo ko pang dinidiin ang katawan sa kanya. As our lips met once again, the world outside seemed to disappear. Lumalim nang lumalim ang halik na pinagsasaluhan namin. Uhaw at pananabik sa isa't isa.In the heat of the moment, my bag slipped from my shoulder, hitting the floor with a soft thud, but neither of us paid it any mind.Gamit ang mabilis nyang kamay, mabilis nyang naitaas ang suot kong damit. Tuluyan na ngang lumantad sa kanya ang aking bra. Saglit nya itong sinipat bago ako itinaas at kinarga papunta sa ibabaw ng kanyang lamesa.My breath caught in my throat as he carefully positioned me. His hands steady as they settled on my waist.Sa sandaling iyon, naramdaman ko ang pagtigil ng aking mundo, at sya lang ang nakikita. Sa paraan ng paninitig nya sa akin, masasabi kong katulad ko, punong-puno na rin ng sensasyon ang kany
Tumagal kami sa ganoong posisyon. Nakakandong at ginawang unan ang malapad nyang balikat. Akala ko nga ay may pagkakataong hahalikan na nya ako, pero wala.Hinayaan nya lang ako sa aking posisyon. Ang kamay nya ay nakayakap sa akin bilang suporta sa posisyon ko. May pagkakataon pa na marahan nyang tinatapik ang bandang balikat ko na parang hinihele. Kasalanan nya talaga kapag ako'y hulog na hulog na sa kanya.Kung hindi lang nag-lunch time ay hindi ako aalis sa kanyang hita, kaso naalala kong may kailangan pa pala akong ipapermang clearance. Tapos na rin naman ang inaalala ko dito kaya may oras pa ako para humabol sa school."I'll head to school now," I said, giving him a small smile as I started to gather my things.Kumunot ang noo nya. "I thought you were staying here all day."I paused, taken aback by his reaction. May bahid kasi ng pagtatampo ang kanyang ekspresyon ngayon. Siguro in-expect talaga nyang sasamahan ko sya dito hanggang pag-uwi."Akala ko rin," sagot ko. Sinakbit na s
Nanatili ang mata ko sa pintuan, tila nakikita ko pa doon ang pigura ni Isabella bago tuluyang lumabas. Ni hindi ko napansin kanina na buntis pala sya. Kung makapang-asar kasi sa halimaw ay parang wala syang iniindang problema."You're... heartless," wala sa sarili kong sabi.Nilingon ko si Riel at pinanlisikan ng mata."You are really heartless," ulit ko. This time, buong-buo na ang pagkakasabi ko.Napabuntong-hininga sya. "Baby, I'm not.""You're not?" balik kong tanong sa kanya. Tunog sarkastiko at may halong inis ang boses ko. "Then why not just do whatever she's asking you to? What's stopping you?"Muli syang bumuntong-hininga, tila naubusan ng pag-asa. Maya-maya ay tumayo sya at lumapit sa akin. Pinaharap nya ang aking upuan sa kanya. Bahagya syang yumuko upang pantayan ang nanlilisik ko pa ring mata.Hinawakan nya ako sa kamay. Marahan nya itong hinaplos, saka ako ginawaran ng ngiti. Sa isang paganito nya lang, wala na. Talo na naman ang pinaglalaban ko."I'm not heartless, Ali
Lumipas na ang isang oras at ganoon pa rin sila. Todo pilit si Isabella, habang ang isa naman ay todo tanggi. Halos lahat na ng pwedeng i-offer sa kanya ng babae ay nasabi na, kaso niyayabangan lang sya ni Riel, at sinasabing kaya naman nito triplehin ang offer.Ilang beses ng tinanggihan pero mukhang wala talagang plano na magpatalo si Isabella. Siguro, para sa kanya, tanging si Riel ang makakagawa ng gusto nitong mangyari.Hindi ko lang talaga ma-gets dahil ilang beses ng ipinaliwanag ni Riel na hindi nito kayang pumatay at lalong hindi nya kayang mag-utos na pumatay ng tao, pero itong si Isabella, nagpupumilit pa rin.Imbes na mainis ako, mas naaawa pa ako sa kanya."Why are you so eager for that to happen?" si Riel.Mukhang naubusan na ata ng pasensya ang isang 'to. Tiningnan ko si Isabella at nakitang tumahimik ito. Ang kaninang napabitaw kong kamay kay Riel ay muling napakapit sa kanya.Hindi ko alam pero mas lalo akong naawa sa itsura ni Isabella sa pagtahimik nya ngayon. Nakat
Para kasing sobrang natural lang sa kanila. Para bang matagal na silang magkakilala tapos ito ang paraan nila para insultuhin ang isa't isa, pero dahil sanay sila, hindi nila bini-big deal lahat.Sa tingin ko pa lang sa kanila, masasabi ko talagang malapit sila sa isa't isa, pero hindi 'yung tipo na ikababahala ko.There was no tension, no underlying history that made the air heavy.Just... familiarity.Pumasok na kami sa loob makalipas ang ilang minutong pananatili sa labas. Kung hindi pa nagpumilit si Isabella ay wala atang plano ang halimaw na papasukin ito dito.Riel sat beside me, his presence so steady, so controlled, like nothing could shake him. But I was definitely rattled. I couldn't help but feel like I was a part of some strange play I didn't audition for.Nasa harapan namin si Isabella, at ang lamesa ni Riel dito ang tanging pumapagitna sa aming tatlo."They really need to vanish. As in vanish. Ayaw ko nang makarinig pa ng kahit ano tungkol sa kanila."Isabella started sp
Sumasabay sya amin sa paglalakad. Magkatabi kami ni Riel, magkahawak-kamay pa rin. Si Aira naman ay nasa gilid lang din ni Riel. May sinasabi sya kay Riel tungkol sa trabaho ni mokong, na halos lahat ay hindi ko maintindihan.I tuned most of it out, only catching bits and pieces. Something about land acquisition and a school project. Apparently, Riel had her overseeing a property for development.So, ganito pala ang mundo ng isang ito? Properties over properties. Tunog expensive, oo. Hindi maka-relate ang tulad kong kung hindi lang nya naging asawa for convenience ay baka naging palaboy na sa kung saan-saan.Tumigil kami sa harap ng pintuan ng office ni Riel. Nagpasalamat na rin sya kay Aira dahil sa binigay nitong report. Bubuksan na sana ni Riel ang kanyang pintuan nang marespeto syang pigilan ni Aira."Sir," she began, her tone measured, "There's someone waiting for you... inside."Tumingin pa 'yan sya sa akin saglit bago tuluyang tapusin ang sasabihin. Kung ako ay parang wala lang
Dahil sa sobrang excitement, halos hindi ako makapaghintay na sumapit ang sumunod na Sabado. Ang ending? Mas lalo akong naging ganado sa school. Tuwing vacant periods namin, imbes na makipag-chismisan ako sa canteen, nasa library Ako at seryosong ginagawa ang mga AutoCAD exercises na sinend ni Alis
Lumipas ang tatlumpung minuto na nakatitig lang ako sa screen, pilit na inaalala kung paano nga ba gamitin ang ‘line’ command nang hindi lumalampas ang sukat. Minsan ay napapasulyap ako sa table niya. Seryoso pa rin siya, paminsan-minsan ay humihigop ng kape, kumukunot ang noo habang may tinitingna
Nanatili akong nakatayo at nakatitig sa patong-patong na papel na para bang nagmistula silang mga puzzle na kulang-kulang ang piraso. Gusto kong magtanong ulit pero nakakatakot ang aura niya sa totoo lang. Tipong kapag nag- ‘Ha?’ ako ay pauuwiin na niya ako agad. Kumalma ka, Chloe. Isipin mo na la
Talagang mahal na mahal ako ni Lord dahil mabilis na lumipas ang mga araw na parang naka-fast forward ang oras. Hindi na muna ako nag-send ng selfies kay Alistair magmula nung gabing iyon. Baka mamaya ay ma-bad trip siya at bawiin bigla ang slot ko, pero hindi ibig sabihin noon ay titigilan ko na







