MasukTuloy lang sya sa paghingi sa akin ng tawad habang yakap-yakap pa rin ako. His voice cracking with every word. But I just shook my head, eyes shut tight, tears streaming down my face."I'm sorry, love. I'm sorry. I'm so sorry."Hindi ko inaasahan na sa paulit-ulit nyang paghingi ng sorry sa akin ngayon, nawala nito agad ang sakit na nararamdaman ko nang malaman ko ang nagawa nya sa akin.I swallowed hard and tried again, shifting to support his weight."Come on, let's get you up-"Natigil ako sa muling pagsubok na itayo sya dahil sa paghigpit lalo ng kanyang yakap. He let out a heavy breath, and then he broke again.Mas nanginig ang kanyang balikat. Ang mahihina nyang mga hikbi ay pilit tinatago sa aking balikat. Sa bawat paghinga nya ng mabigat ay umuukit ng sakit sa aking dibdib.Sa unang pagkakataon, ngayon ko lang sya nakitang malugmok ng ganito.Dahan-dahan akong humiwalay sa kanya at saka inabot ang kanyang kamay. I squeezed it tightly so he could calm down a bit. Pero inangat n
"... I love you," he breathed. "More than anything. More than my own life. And I know I've ruined everything, but I swear, I will spend every single day proving to you that you are my world. That I-I am nothing without you."Kasabay ng pagbasag ng boses nya ang pagbagsak din ng puso ko sa sahig."I'll take every ounce of hate, every glare, every cold word, but please... don't leave me again."Umiling iling sya. Namumula na ang mata nya, na para bang gustong gusto na nitong kumawala ng mga luha.Umihip ang malamig na hangin.Silence enveloped us. Ako, dahil hindi mahanap ang tamang sasabihin. Sya, nakatingin lang sa akin at para bang naghihintay ng magiging sagot ko sa mga sinabi nya.I need to leave. Ayaw kong magpadala sa kanya. Durog na durog na ako. Mas lalo lang ako madudurog kung mananatili ako dito habang pakikinggan pa ang mga susunod nyang sasabihin.I couldn't let myself acknowledge his words, even if they've already taken root inside me."Punta ka na sa ospital," I said inst
Agad kong pinalis ang luha nang maramdaman ko ang pagtayo nya sa harap ko. Tuluyan na akong bumigay nang magtama ulit ang mga mata namin."I'm tired, Riel." My voice cracked. "Tired of being betrayed. Tired of breaking down over and over again for the same damn reason. Pagod na pagod na ako. Bakit sobrang hirap para sa akin na sumaya?"Ang boses ko ay wala na sa normal nitong ayos. Lumunok ako upang maibsan ang pagbara na naman ng lalamunan ko."Bakit pati ikaw?" bumagsak ulit ang luha ko. "Ano ba'ng naging kasalanan ko sayo? May ninakaw ba ako sayo dati? May napatay ba ako sa pamilya mo para makisali ka kina Penny?"My voice broke entirely, anger and devastation bleeding into every word.Umiling-iling ako at pinalis ang mga luha."Did it make you happy? Watching me believe in all your lies? Watching me fall for every goddamn trick?"Sobrang sikip ng dibdib ko. Ang bigat bigat sa pakiramdam. Ang isiping peke lahat ng pinagsamahan namin ay para akong paulit-ulit na pinapatay at muling
Hindi ko sya nilingon. Binawi ko lang ang kamay ko at sa harap tinuon ang tingin."Sinundan mo ba ako?"Malamig at walang ka-emo-emosyon ang pagkakatanong ko, dahilan siguro ng malalim nyang pagbuntong hininga."Y-Yeah..." mahina nyang sagot. "I just made sure the police got Penny before I followed you."Tumango ako. "Bakit hindi ka dumiritso sa ospital?"Hindi agad sya nagsalita. Alam kong naintindihan nya ang tanong ko.Naghintay ako ng ilang segundo ngunit wala pa rin syang sagot kaya nilingon ko na sya.Naabutan ko syang nakatingin na sa akin. Agad din syang nag-iwas nang magtama ang aming mga mata. Nagtagis ang mga bagang ko dahil dun.Nakakainis.Dapat nasa sukdulan na ako ng galit. Kinamumuhian ko na dapat sya ngayon pagkatapos ng mga nalaman ko. After all the lies, all the betrayals, anger should be the only thing left inside me.Pero bakit?Bakit sa saglit na pagtama ng mga mata namin, agad kong nakita ang lungkot at pagsisisi na nakapaloob sa kanya?Ramdam ko lahat sa isang
Lumalim ang paghinga ko at ang magkabila kong balikat ay nanginig na rin. Isang impit na hikbi ang lumabas sa bibig ko. Kasabay din nun ay ang pagsalida muli ng mukha nya sa utak ko.Muli akong pumikit upang iwaksi iyon ngunit mas lalo lang naging klaro ang kabuuan ng mukha nya sa utak ko.Ang sakit. Sobrang sakit. Sobrang bigat sa puso ko na nasa ganitong sitwasyon na naman ako kung saan tatalikuran ko na naman sya.Kung saan lalayo na naman ako sa kanya.Galit ako, oo, pero alam ko sa sarili ko na hindi ako makakabangon pagkatapos nito.Pikit-mata akong lumingon sa pinanggalingan. At sa pagbukas muli ng mata ko, dahan-dahan at may kaakibat na takot, takot para sa sarili, sya ang bumungad sa akin.Pasuray-suray syang naglalakad patungo sa gawi ko. Ang mata nya ay wala sa akin, kun'di nakatuon sa binti nyang natamaan ng bala kanina.Napahawak ako sa bibig nang makita ang kumalat na dugo sa kanyang slacks. Bakas sa mukha nya ang iniindang sakit na dulot ng natamong sugat. Hindi na rin
For a moment, Penny's expression faltered, just a moment. Her lips trembled, as if his words struck something deep inside her.Pero kung anuman iyon, hindi pa rin iyon naging sapat para manahimik sya.Isang malamig na halakhak ang lumabas sa bibig nya. Ganoon na lang ang pagsigaw ko nang iputok nya ang baril sa amin."Riel!" tawag ko nang makita kong natamaan sya sa binti.Saglit syang napaupo sa lupa dahil sa natamo, ngunit..."Oh my God-" tili ko.Akmang hahawakan ko sya sa braso nang bigla syang tumayo at nakipag-agawan ng baril kay Penny.Sa isang mabilis na galaw, matagumpay nyang naagaw ang baril kay Penny, at naitutok ito sa noo ng babae."One wrong move, and you'll drop dead right here," seryoso ngunit mapanganib nyang usal sa gulat na gulat ngayon na si Penny.Sa talim ng tingin sa kanya ni Riel ay alam kong ikakasa talaga ng lalaki sa kanya ang hawak na baril kapag gumalaw sya ng kaunti.Naestatwa akong napatanga sa kanila. Gusto kong igalaw ang aking mga paa upang pigilan s
Pagod na pagod ako nang makarating na ako sa kubo. Pagpasok ko ay agad kong ni-lock ang pinto at sumandal doon habang hinahabol ang hininga, kasabay ng tuloy-tuloy na pagdaloy ng luha ko. Akala ko ay matatauhan na si Raz pagkatapos ng mga sinabi ko, pero hindi.Nang sumilip ako sa maliit kong bint
Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Mabilis akong lumapit kay Raz at hinigit siya sa braso. "Sumunod ka sa akin!" singhal ko bago siya tuluyang kinaladkad palabas ng bakery.Nang makalayo na kami nang kaunti sa pintuan, kung saan hindi na kami masyadong maririnig ng mga kasamahan, hinarap ko siya
Gabi na nang maisipan kong lumabas ng kubo. Kung pwede lang sana na huwag nang siputin si Raz, gagawin ko… pero alam ko na kahit papaano, gusto ko rin malaman ang saloobin niya sa lahat ng nangyari. Bukod doon, alam ko ring hindi siya titigil hangga’t hindi niya nakukuha ang gusto niya. Kung hindi
"Anna? Sabihin mo sa akin, ano'ng ibig sabihin n'ung lalaki? Bakit Samantha ang tawag niya sa 'yo? At anong... anong asawa?"Ang sunod-sunod na tanong ni Lando ay parang mga dagundong ng kulog na hindi ko magawang intindihin. Nakatitig lang ako sa papalayong likod ni Raz, sa kaniyang asul na suit n







