LOGIN"... I love you," he breathed. "More than anything. More than my own life. And I know I've ruined everything, but I swear, I will spend every single day proving to you that you are my world. That I-I am nothing without you."Kasabay ng pagbasag ng boses nya ang pagbagsak din ng puso ko sa sahig."I'll take every ounce of hate, every glare, every cold word, but please... don't leave me again."Umiling iling sya. Namumula na ang mata nya, na para bang gustong gusto na nitong kumawala ng mga luha.Umihip ang malamig na hangin.Silence enveloped us. Ako, dahil hindi mahanap ang tamang sasabihin. Sya, nakatingin lang sa akin at para bang naghihintay ng magiging sagot ko sa mga sinabi nya.I need to leave. Ayaw kong magpadala sa kanya. Durog na durog na ako. Mas lalo lang ako madudurog kung mananatili ako dito habang pakikinggan pa ang mga susunod nyang sasabihin.I couldn't let myself acknowledge his words, even if they've already taken root inside me."Punta ka na sa ospital," I said inst
Agad kong pinalis ang luha nang maramdaman ko ang pagtayo nya sa harap ko. Tuluyan na akong bumigay nang magtama ulit ang mga mata namin."I'm tired, Riel." My voice cracked. "Tired of being betrayed. Tired of breaking down over and over again for the same damn reason. Pagod na pagod na ako. Bakit sobrang hirap para sa akin na sumaya?"Ang boses ko ay wala na sa normal nitong ayos. Lumunok ako upang maibsan ang pagbara na naman ng lalamunan ko."Bakit pati ikaw?" bumagsak ulit ang luha ko. "Ano ba'ng naging kasalanan ko sayo? May ninakaw ba ako sayo dati? May napatay ba ako sa pamilya mo para makisali ka kina Penny?"My voice broke entirely, anger and devastation bleeding into every word.Umiling-iling ako at pinalis ang mga luha."Did it make you happy? Watching me believe in all your lies? Watching me fall for every goddamn trick?"Sobrang sikip ng dibdib ko. Ang bigat bigat sa pakiramdam. Ang isiping peke lahat ng pinagsamahan namin ay para akong paulit-ulit na pinapatay at muling
Hindi ko sya nilingon. Binawi ko lang ang kamay ko at sa harap tinuon ang tingin."Sinundan mo ba ako?"Malamig at walang ka-emo-emosyon ang pagkakatanong ko, dahilan siguro ng malalim nyang pagbuntong hininga."Y-Yeah..." mahina nyang sagot. "I just made sure the police got Penny before I followed you."Tumango ako. "Bakit hindi ka dumiritso sa ospital?"Hindi agad sya nagsalita. Alam kong naintindihan nya ang tanong ko.Naghintay ako ng ilang segundo ngunit wala pa rin syang sagot kaya nilingon ko na sya.Naabutan ko syang nakatingin na sa akin. Agad din syang nag-iwas nang magtama ang aming mga mata. Nagtagis ang mga bagang ko dahil dun.Nakakainis.Dapat nasa sukdulan na ako ng galit. Kinamumuhian ko na dapat sya ngayon pagkatapos ng mga nalaman ko. After all the lies, all the betrayals, anger should be the only thing left inside me.Pero bakit?Bakit sa saglit na pagtama ng mga mata namin, agad kong nakita ang lungkot at pagsisisi na nakapaloob sa kanya?Ramdam ko lahat sa isang
Lumalim ang paghinga ko at ang magkabila kong balikat ay nanginig na rin. Isang impit na hikbi ang lumabas sa bibig ko. Kasabay din nun ay ang pagsalida muli ng mukha nya sa utak ko.Muli akong pumikit upang iwaksi iyon ngunit mas lalo lang naging klaro ang kabuuan ng mukha nya sa utak ko.Ang sakit. Sobrang sakit. Sobrang bigat sa puso ko na nasa ganitong sitwasyon na naman ako kung saan tatalikuran ko na naman sya.Kung saan lalayo na naman ako sa kanya.Galit ako, oo, pero alam ko sa sarili ko na hindi ako makakabangon pagkatapos nito.Pikit-mata akong lumingon sa pinanggalingan. At sa pagbukas muli ng mata ko, dahan-dahan at may kaakibat na takot, takot para sa sarili, sya ang bumungad sa akin.Pasuray-suray syang naglalakad patungo sa gawi ko. Ang mata nya ay wala sa akin, kun'di nakatuon sa binti nyang natamaan ng bala kanina.Napahawak ako sa bibig nang makita ang kumalat na dugo sa kanyang slacks. Bakas sa mukha nya ang iniindang sakit na dulot ng natamong sugat. Hindi na rin
For a moment, Penny's expression faltered, just a moment. Her lips trembled, as if his words struck something deep inside her.Pero kung anuman iyon, hindi pa rin iyon naging sapat para manahimik sya.Isang malamig na halakhak ang lumabas sa bibig nya. Ganoon na lang ang pagsigaw ko nang iputok nya ang baril sa amin."Riel!" tawag ko nang makita kong natamaan sya sa binti.Saglit syang napaupo sa lupa dahil sa natamo, ngunit..."Oh my God-" tili ko.Akmang hahawakan ko sya sa braso nang bigla syang tumayo at nakipag-agawan ng baril kay Penny.Sa isang mabilis na galaw, matagumpay nyang naagaw ang baril kay Penny, at naitutok ito sa noo ng babae."One wrong move, and you'll drop dead right here," seryoso ngunit mapanganib nyang usal sa gulat na gulat ngayon na si Penny.Sa talim ng tingin sa kanya ni Riel ay alam kong ikakasa talaga ng lalaki sa kanya ang hawak na baril kapag gumalaw sya ng kaunti.Naestatwa akong napatanga sa kanila. Gusto kong igalaw ang aking mga paa upang pigilan s
Punong puno ng sakit at pighati ang mata kong nakatingin ngayon kay Penny."At alam mo ba kung bakit nya ako sinunod?"Mahina akong napailing. Hindi ko alam kung bakit pero kahit sa mga sandaling ito, may kaunting piraso pa rin ng pag-asa ang nakapaloob sa akin, ang pag-asang nagsisinungaling lang sya.Ngunit agad din itong binasag ng sunod nyang sinabi."Because your boy, Riel, was so freaking in love with me!"My heart stopped.Everything came crashing down.Nagmistulang mabigat na bato ang salita nya na dinurog ako ng paulit-ulit. Sa sobrang pagsikip ng dibdib ko ay para itong tumigil sa pagtibok.The world around me blurred into a haze of betrayal and disbelief over and over again, but this time, the pain was even worse"Anong meron sayo na wala ako?!" she burst out in frustration. "Bakit laging ikaw?!"Hindi ako nakasagot. Hindi ko magawang makasagot kasi sa totoo lang, wala na akong natitirang lakas para ibuka pa ang bibig."Si David..." dahan-dahan siyang napailing. "Binigay ko
Nagsimula na kaming maglakad papasok sa mismong site. Hindi pala biro ang pinasok kong ’to. Dito pa nga lang sa terrain, sobrang hirap na dahil tambak ang mga lupa at kung ano-anong bakal pa ang nakakalat. Pero ayos lang. Kung para rin sa magiging future ko, hindi ako puwedeng magreklamo. Doble-d
The next day at school, imbes na makinig sa lesson tungkol sa Statistics, palihim akong nagbabasa tungkol sa architecture sa phone ko. Doon ko lang din nalaman na may opening pala para sa mga student interns ang firm ni Alistair sa summer. "Mia, tignan mo 'to," bulong ko sa katabi habang busy ang
"Chloe!" Mabilis kong isinara ang compact mirror ko at akmang tatayo para tumakas, pero huli na ang lahat. Ate stood there, her hands on her hips, looking like a storm cloud ready to burst. "Anong ginagawa mo rito, ha?!" bulyaw niya sa akin. Ni hindi niya pinansin ang ibang mga tao sa clubhouse n
"Chloe, what are you doing here?” mabilis akong nilapitan ni Kuya Gab. Pero nilagpasan ko lang siya at nagkunwaring hindi siya narinig. Umalinsunod ang tingin nila sa akin nang naupo ako sa bakanteng upuan sa tabi ni Alistair. At dahil kasali sa plano ko ang kumilos ayon sa babaeng nasa edad nila







