เข้าสู่ระบบHindi agad ako nakapagsalita, dahilan ng paghawak nya ulit sa batok."Sabayan mo na lang ako magkape."Since when did he care about having company? Hindi naman kami gano'n ka-close para ayain akong sabayan siya."...Hindi ko kasi mauubos 'to," he said, gesturing to the ridiculous amount of bread. "Sayang kung itatapon lang pagkatapos."Mariin ko syang tinitigan. Ang mga kantyaw sa akin ng mga kasamahan ko nitong nakaraan ay parang bumulong sa tainga ko. Hindi kaya..."Sasabayan mo lang ako. Wala akong intensyon na kahit ano," mabilis nyang segunda. Siguro napansin ang pagdududa sa mukha ko.Sa huli ay napabuntong hininga ako. Wala pa naman alas syete. Hindi rin naman masama. Isa pa, hindi pa ako nakakapag-almusal.And honestly, a cup of coffee sounded really good right now."Sige," pagsuko ko.Tinulak ko ang upuan sa harap niya at naupo roon. Pero napatayo ulit ako nang mapagtantong kailangan kong kumuha ng sariling tasa. Sa halip na kumuha ng kape mula sa lumang coffee machine, kinuh
Mas lalong nanuot sa ilong ko ang amoy ng mga tinapay. The comforting scent made me smile a little, easing some of the tiredness clinging to my body.Tinulak ko ang de-salamin na pintuan ng shop. The familiar chime ringing softly above me as the door closed. Hindi nga ako nagkakamali na kay Primo ang kotse sa harap.Nalingunan ko sya sa kanyang karaniwan na pwesto, malapit sa bintana. Mabilis syang tumayo nang makita ako."Alina."I paused mid-step. Naglakad siya palapit sa akin at tumigil sa harap ko. Ito ang unang pagkakataon na narinig ko siyang tawagin ako sa aking pangalan.Hindi ko lang alam kung dahil ba sa pagod o ano pero sa pagkakaalala ko, ngayon lang talaga.Tiningala ko sya at nginitian. "Bakit?"Tulad kahapon, pumosisyon na naman ang isang kamay nya sa kanyang batok. Ang mata nya'y hindi makatingin sa akin ng diretso."I..." usal nya sa nahihiyang tono. "Uhm, pumunta ako dito para bayaran ang utang ko."Napakunot saglit ang noo ko, inalala kung may utang nga ba sya sa ak
Dinadakma ng malamig na hangin ang aking mukha habang naglalakad ako papunta sa bakeshop. Tahimik ang paligid, tanging ilang ilaw sa kalye ang kumikislap habang nananatiling madilim ang langit.Mag-aalas singko pa lang ng umaga. Ganitong oras ako pumapasok. Bahagya kong pinilig ang aking ulo upang mag-inat. Ramdam ko ang pananakit ng aking tuhod at balikat, dulot ng puyat at pagod na natamo sa raket ko kagabi.Pinigilan kong huwag mapahikab sa daan. Marahan ko pang sinampal ang nanlalamig kong pisngi upang tuluyan nang magising ang diwa.Bitin na bitin ang tulog ko. Mag-aalas dose na nang nakauwi ako. Gusto ko pa sanang matulog ng matagal pero hindi naman pwede dahil nga may trabaho pa ako.Ang simpleng pag-mi-makeup sana sa isang batang babae ay napunta sa pagiging baby sitter. The little girl needed more help than I expected.Sa huli, inalalayan ko siya sa backstage. Ako na ang nag-asikaso sa mga isinuot niya sa pageant, sa kanyang buhok, at maging ang pagpapakalma sa kanya mula sa
"Alis na 'ko, Linda. Ikaw na bahala magsara dito, ha." I said, adjusting the bag on my shoulder."Sige, sige. Balita ko may raket ka mamayang gabi?" Takang tanong nya.Tumango ako bilang tugon. "May mi-makeup-an akong bata para sa talent show. Sayang 'yung pera. 500 din 'yun.""O, e, magpahinga ka naman paminsan-minsan, Alina," she scolded lightly but with warmth in her tone. "Nitong nakaraan, madalas na ang pagtanggap mo ng raket, ah. Baka magkasakit ka na naman niyan."Umiling ako at nginitian sya. "Hindi 'yan! Pero salamat sa malasakit, ah?"Pabiro nya akong inismiran, pero kumaway din nang nasa pintuan ako.Dumiretso ako sa inuupahan kong apartment. Malapit lang ito sa bakeshop. Isang kanto lang mula doon at mararating mo na ito.The place was small. Isang maliit na kama, may kasikipan na kusina, at banyo na tama lang sa isang tao. Sobrang liit nito kumpara sa dati kong inupahan na apartment sa Manila. Pero kahit na ganoon, mas ayos ito sa akin.Bukod sa hindi mahal ang renta, mab
Lunes ngayon kaya hindi nakapagtataka na narito sya upang magkape.He was standing in front of the glass display case, his eyes scanning the rows of freshly baked bread and pastries like he had all the time in the world.Katulad ng nakasanayan, nakasuot sya ng pormal na suit, na talagang nagsasabi na hindi sya taga-rito. Ang ganoong ka-eleganteng kasuotan ay hindi karaniwang makikita na suot ng mga tao dito.Katulad ko, simpleng maong na nagmukhang luma dahil sa paulit-ulit na paglaba nito, at puting tshirt, na tinaguriang uniporme namin dito sa bakeshop.He was overdressed for a small-town. He exuded that cold, polished aura, like he had just stepped out of some high-rise office in the city and accidentally wandered into our little bakery."May napili ka na po ba?"Hindi na ako nakatiis at napatanong na ako. Natagalan kasi ako sa pagpili nya. E, may naghihintay pa sa aking trabaho sa likod.Si Elise naman kasi, pinili pang makipag-date kaysa sa trabaho nya. Sya kasi ang cashier namin
The smell of sugar and warm bread filled the small bakeshop, a sharp contrast to the memories that refused to leave me.It has been three years.Tatlong taon na ang nakalipas nang umalis ako sa mundo nya. Three years since his mother tried to pay me with that thick envelope of cash, like I was some charity case she could pay off to disappear.Tatlong taon na, at simula nun, wala na akong balita sa kanya. Mabuti na lang at hindi rito kilala ang Alcantara.Sa liit nito, wala pang signal o internet, malabong may makakilala sa akin dito.Mula sa magarbo nyang sahig, ngayon, ang tinatapakan ko ay ang ordinaryong puting tiles ng pinagtatrabuhan kong bakeshop, na kaunting kembot na lang ay maninilaw na sa tagal ng pagkakakabit.Pakiramdam ko, napunta ako sa ibang planeta. Dito, isa lang akong normal na babae na nagtatrabaho sa maliit na bakeshop. Na kung minsa'y makeup artist kapag may pagkakataon.Here, I wasn't Alina Reyes, the woman who almost became Mrs. Alcantara."Hoy! Ba't natahimik k
"Ethan… you… you did this?"Ethan's face paled. The gun in his hand wavered for a split second. "Sam, I can explain—”"Y-You monster!" hiyaw ko.Lalapit na sana siya sa akin kaso isang malakas na tunog ng sirena ng pulis ang narinig namin mula sa main gate ng farm ang nagpatigil sa amin lahat. Saba
Nabalot ng isang nakabibinging katahimikan ang paligid. Ang tanging naririnig ko na lamang ay ang mabilis na pagtibok ng sarili kong puso. Dahan-dahang humiwalay si Raz sa pagkakahapit sa akin, ngunit hindi niya inalis ang pagkakahawak niya sa baywang ko. Sa halip, mas hinigpitan pa niya ito."Sam.
Ang bawat yabag ko sa madilim na pasilyo ng rest house ay nagsisilbing tunog ng isang malakas na tambol sa pandinig ko. Pakiramdam ko ay anumang sandali ay biglang lilitaw si Ethan mula sa kung saan, ngunit ang takot ko sa banta ni Raz sa text ay mas nangingibabaw.Tahimik kong binuksan ang glass d
Hindi ko alam kung gaano katagal akong napatulala sa dilim, dinaramdam ang init ng mga hininga niya na patuloy na nananunuot sa balat kot. Ngunit bago pa man bumalik ang kuryente, naramdaman ko ang marahas niyang pagbitaw baywang ko.“Next time we see each other, you’ll finally know the whole truth







