LOGIN“ทำไมล่ะมน เราเป็นผัวเมียกันนะ ทำไมพี่จะทำไม่ได้”
เสียงอู้อี้ห้าวแหบสวนกลับ ปากอุ่นอ้าวทาบดูดต้นคอขาว ความนุ่มละมุนหอมกรุ่นทำให้ไม่อยากปล่อย อารมณ์รัญจวนประดามีประเดประดังโถมทับธันย์ภพรุนแรง เขาต้องการปลดเปลื้องอารมณ์ที่กลุ้มรุมสุมร่างตอนนี้! เวลานี้!
ความต้องการที่ว่า พุ่งไปส่วนล่าง ให้แข็งขืนตื่นตัว...
มนสิชาหน้าตื่น ความแกร่งตึงที่เบียดสีแถวหน้าขาพาใจเต้นกระหน่ำ
เธอไม่ต้องการแบบนี้!
ไม่ต้องการ! ไม่อยากให้เขาเข้าใกล้หรือทำอะไรเธอทั้งนั้น!
“ไม่ค่ะ! ปล่อยมน!”
“ปล่อยทำไม มนเป็นเมียพี่นะ พี่จะนอนกับเมียผิดตรงไหน”
“ไม่ผิด แต่มนไม่ต้องการค่ะ ไม่ต้องการแบบนี้”
หญิงสาวตอบเสียงเบาแต่หนักแน่น แกะมือที่ยุบยับไปตามเนื้อตัว การเล้าโลมที่ฝ่ายสามีหนุ่มเริ่มขึ้น ลูบไล้ นวดคลึง จับบีบเนื้อตัวนุ่มอุ่นไปทั่ว มันควรจะสร้างความกระสันรัญจวนให้ทุรนทุรายหาปฏิบัติการของการเสพสมขั้นต่อไป ทว่า... มันไม่ใช่สำหรับเธอ
ร่างกายอาจจะวูบวาม หากจิตใจเธอนั้นไม่ได้มีจิตเสน่หาในเวลานี้เลย
มนสิชาออกแรงดิ้น ผลักร่างหนาหนักออก จะด้วยที่เขาเมาพอควร หรือเพราะเธอใช้แรงสุดกำลัง ที่สุดก็สามารถเล็ดลอดจากวงแขนแกร่ง ถลาลงจากเตียงพุ่งไปยืนหน้าประตูห้อง
“มน!”
ธันย์ภพไม่ตามไปคว้าตัวเมียสาว แต่ส่งเสียงพร้อมขึงตาดุอย่างขัดใจ
มนสิชาหอบแรง สบตาเอาเรื่องอย่างไม่กริ่งเกรงเช่นกัน
“พี่ธันย์มีผู้หญิงมากมาย เลือกสักคนที่ถูกใจเถอะค่ะ อย่ามายุ่งกับมน ครั้งนี้มนจะถือว่าพี่เมามาก ทำไปแบบไม่รู้ตัวก็แล้วกัน คืนนี้ ฝันดีนะคะ”
“มน...”
ร่างหนากระแทกลมหายใจอย่างหัวเสีย ทิ้งตัวลงนอนหงายบนที่นอน เสียงปิดประตูพร้อมร่างอิ่มที่ลับจากห้องไป สร้างความหนักอึ้งในใจไม่น้อย เขาไม่ได้เมาจนไม่รู้ว่าทำอะไรอยู่ พักหนึ่งกายแกร่งดีดตัวจากที่นอน พร้อมสบถกับตัวเองอย่างหัวเสียขณะพาตัวเองเข้าห้องน้ำ
“จะนอนกับเมียสักที ทำไมมันยากเย็นแบบนี้วะ เซ็งโว้ย!”
ทางด้านมนสิชา ซอยเท้าลงบันไดเร็วๆ จนแทบจะเป็นวิ่ง หัวใจเต้นระทึก วิ่งเข้าห้องทำงาน ปิดประตูรวดเร็ว กายอวบอิ่มยืนพิงบานประตูระงับความตื่นตระหนกของตัวเอง ไม่กี่นาทีต่อมาก็ต้องสะดุ้งเฮือกกับเสียงบานประตูที่กระแทกรดหัวจากชั้นบน
“พี่ธันย์บ้า ทำตกใจหมด”
ร้อยวันพันปีไม่มีจะเฉียดเข้าใกล้ วันนี้สงสัยเมามากถึงออกอาการหื่นไม่เลือกหน้ากับเธอแบบนี้ บ้าจริง!
หญิงสาวพาตัวเองมานั่งที่เก้าอี้หน้าคอมพิวเตอร์ หน้าจอมืดดำดับไปเพราะทิ้งช่วงการใช้งาน เธอมองแล้วคิดสะท้อนในใจ มันช่างเหมือนชีวิตแต่งงานของเธอเสียจริง
มืดมน... ทางออกนั้นมี แต่เธอยังไม่อยากไปถึงจุดนั้น
ทว่า... ร่างกายที่วูบๆ วาบๆ จากสัมผัสของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าสามีทำให้ร่างอิ่มสะท้อนสะท้านในหัวใจ
ใครบ้างไม่อยากมีชีวิตแต่งงานที่ปกติสุข มีครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อม มีสามีที่เป็นทุกอย่าง เพื่อนคู่คิด มิตรชิดใกล้ ตระกองกอดแนบนอนบนเตียงทุกค่ำคืน มีลูกชายหญิงเป็นโซ่ทองคล้องใจ ชีวิตครอบครัวอาจมีปัญหาบ้าง เหนื่อยหนักบ้าง เธอไม่คิดว่าจะเป็นปัญหา เพราะสุดท้ายแล้ว มันจะลงท้ายด้วยคำว่าแฮปปี้เอนดิงเหมือนในนิยายที่เธอแปลที่อ่านทุกเมื่อเชื่อวัน
เฮ้อ...
มนสิชาทอดถอนใจแรง ข่มอารมณ์บางอย่างที่ปะทุในร่างกายไว้ มองหน้าจอคอมฯ ที่สว่างอีกครั้ง แต่เธอไม่มีจิตใจอยากทำงานต่อ เลยปิดเครื่องคอมฯ
ในห้องทำงานห้องเล็กๆ นี้ติดกับห้องทำงานของธันย์ภพ เธอทำให้มันเป็นกึ่งๆ ห้องนอน มีเตียงขนาดเล็กตั้งอยู่ชิดมุมอีกด้าน มีตู้หนังสือชิดผนังห้องข้างประตู มีห้องน้ำในตัว มนสิชาจึงเอาเสื้อผ้าบางส่วนมาไว้ที่ห้องนี้ เธอชอบทำงานจนดึกดื่นเสร็จแล้วก็อาบน้ำนอนในห้องนี้เลย
ในห้องคอนโดนี้ มีห้องนอนอีกห้องที่เธอยึดไว้นอน ห้องโถงนั่งเล่น คั่นส่วนครัวด้วยบาร์เครื่องดื่ม เป็นห้องที่ราคาแพงเอาการแต่ก็มีความลงตัวเหมือนบ้านหลังหนึ่ง
ร่างอิ่มเดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ คืนนี้เธอคงต้องนอนที่ห้องนี้แล้ว
“ใช้ไม่ได้เลย”
เสียงโทรศัพท์ที่ดังมาตามสาย สร้างความผิดหวังให้กับมนสิชาอย่างแรง เมื่องานที่ส่งไป ไม่ผ่าน
“ภาษาไม่สละสลวยเท่าไหร่ อ่านแล้วไม่ได้อารมณ์ การที่เราจะแปลออกมาให้คนอ่านหวิวตาม เราอ่านเองแปลเองก็ต้องหวิวก่อน พี่ให้มนลองไปอ่านทวนแก้ไขอีกครั้งนะ”
“ค่ะพี่กบ”
กบ หรือ กวิตา บก.สาวทรงเสน่ห์จากสำนักพิมพ์ที่เน้นขายนิยายแปลแห่งหนึ่งหัวเราะเบาๆ มาตามสาย เมื่อได้ยินเสียงอ่อนๆ ของนักแปลรุ่นน้อง
เธอรู้จักกับมนสิชาเพราะเป็นพี่สายรหัส อันที่จริงแล้วมนสิชาไม่ได้จบงานที่เกี่ยวกับการทำหนังสือแม้แต่น้อย กวิตาเองก็เช่นกัน ทว่าสำนักพิมพ์นี้เป็นกิจการของครอบครัว เมื่อที่บ้านมีเธอเป็นทายาทคนเดียวเลยต้องสานต่อ และพอรู้ว่ามนสิชาเป็นหนอนหนังสือ มีความสามารถด้านภาษาอังกฤษ จึงชวนมาทำงานด้วย
“มีปัญหาอะไรกับนายธันย์หรือเปล่า”
กวิตาก็ยังเป็นเพื่อนกับธันย์ภพด้วย
“เปล่าค่ะ”
“จริงอะ เมื่อก่อนสำนวนแปลของเราได้อารมณ์กว่านี้นะ รึว่าเดี๋ยวนี้หมอนั่นมันไม่ทำการบ้าน เห็นทีพี่ต้องไปว่ามันซะหน่อยแล้ว”
“อ๊ะ อย่านะคะพี่กบ”
กฤษฎิ์ควานหยิบไอแพดมาเปิด ก่อนจะส่งให้เธอดู“ไม่เอา มนไม่อยากละลาบละล้วงเครื่องส่วนตัวของลุง”“ต้องดูครับ เพราะลุงอยากให้มนรู้ แล้วระหว่างเราก็ไม่มีเรื่องส่วนตัวอีกแล้วนะ มีแต่เรื่องของเรา”มนสิชาเต็มตื้นในหัวใจ ตลอดหกเดือนที่ผ่านมากฤษฎิ์ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า เขาพร้อมที่มอบความจริงใจให้เธอมากขนาดไหน ระยะเวลามันอาจจะไม่นาน หากก็ทำให้เธอเชื่อมั่นในตัวเขาและเชื่อในความรักที่ชายหนุ่มพร่ำบอกหมดหัวใจความในใจแด่ผู้หญิงโรคจิตของผม...เริ่มต้นเมื่อไม่นานมานี้ วันที่ผมบังเอิญได้รู้จักผู้หญิงคนนั้นผ่านทางแอปพลิเคชัน มันไม่มีอะไรแตกต่างจากสาวๆ อีกหลายๆ คนที่ผมรู้จัก คนที่ชอบท่องเน็ตเพื่อความเพลิดเพลินบ้างหาความรู้ประดับสมองบ้างแบบผม พบเจออะไรมากมาย สาวๆ ในชีวิตมีไม่เคยขาดตามสไตล์หนุ่มโสด ซื้อบ้าง จีบๆ กันเล่นๆ บ้าง ตามธรรมชาติผู้ชายที่มักมีความคะนองอยู่ในสายเลือดนั่นแหละ แต่กับผู้หญิงคนนี้ ผมทักเธอไป หลังจากที่อ่านคำแนะนำตัวของเธอ เพราะอะไรน่ะหรือ เธอดูเหมือนเด็กมากๆ แม้แต่การแนะนำตัวยังทำให้ผมรู้สึกแบบนั้น เธอดูอ่อนเดียงสากับโลกที่กระโดดเข้ามา มันทำให้ผมสนใจจึงลองทักเธอไปแน่นอน... โลกของเซ็
“กฤษฎิ์ขา...เร็วๆ”ร่างบางเกร็งสะท้าน เสียงครางถี่กระชั้น ร่องรักก็กระตุกตอดถี่ยิบ ชายหนุ่มเปล่งเสียงครางระคนคำราม รับรู้โดยไม่ต้องบอกว่าแฟนสาวกำลังจะเสร็จสม การบีบรัดยวบๆ นั้นช่างเร้าอารมณ์“โอว...ตอดแรงมากที่รัก ลุงเสียวมากๆ”“มน...มน...อ๊ะ เร็วๆ ค่ะ”กฤษฎิ์สนองตอบเสียงเร่งเร้าด้วยการกระแทกใส่บั้นท้ายงามรุนแรงถี่ยิบเป็นชุด ร่างสวยโยกคลอนหากไม่ติดมือเขาจับไว้ เธออาจจะคะมำไปเบื้องหน้าได้ ปฏิกิริยาของมนสิชานั้นมีแต่ความเสียวกระสัน ไม่ได้เจ็บปวดอะไร บั้นท้ายหดเกร็ง กล้ามเนื้อสั่นริกๆ เป็นริ้วๆ เสียงครางประสานเสียงหอบกระเส่ารุนแรงขึ้น ถี่ขึ้น แล้วที่สุด เธอก็แอ่นเกร็ง ส่งเสียงกรีดร้อง เมื่อทะยานจุดสุดยอดอย่างรุนแรงชายหนุ่มเห็นแบบนั้นก็ชะลอการกระหน่ำลำรัก หันมาซึมซับการดูดตอดจากร่องรักสวย พร้อมเคลื่อนคลึงบั้นท้ายเพื่อชะลออารมณ์ของตัวเอง เขาชอบที่จะเริงรักกับมนสิชาหลายๆ ครั้ง ทำให้เธอเสร็จนับครั้งไม่ถ้วน ก่อนจะตามเธอไปโพรงสวาทบีบตัวยวบๆ เสียงครางครวญแผ่วๆ ของแฟนสาวเรียกรอยยิ้ม เมื่อเธอแนบหน้ากับเสื่อระบายลมหายใจรุนแรงออกมาเขาจูบปลอบไปทั่วแก้มแดงก่ำ กระชับวงแขนกอดร่างนุ่มแน่น ปล่อยให้เธอ
ลิ้นร้อนกวาดไปทั่วช่อดอกทุกซอกหลีบดอกไม้สดสวย จูบและดูดเม้มทุกพื้นที่ ทั้งส่งเรียวนิ้วเข้าบดบี้ปากบ่อน้ำหวาน ขณะที่ปากอ้าอมเม็ดเนื้องามดูดขบแรงๆ ร่างสาวสั่นเทิ้ม ฟุบหน้าลงซบหลังมือบนเสื่อกรีดเสียงครางระงม กระดกก้นส่ายสะบัด ทั้งหยัดพูเนื้อใส่ปากร้อนเป็นระวิง“อูย...กฤษฎิ์ขา เร็วอีกค่ะ เร็วๆ”เสียงเร่งเร้าอู้อี้ร้องบอกคนรัก ซึ่งชายหนุ่มไม่ขัดศรัทธากระดกลิ้นระรัวใส่เม็ดกระสันถี่ยิบ พร้อมกดนิ้วแทรกสอดร่องรักอุ่นชื้นวนเรียวนิ้วควานซอกร่องสวาทสังวาสแฟนสาวอย่างเร่าร้อน สะโพกผ่องสั่นพลิ้ว ระเบิดเสียงแห่งความเสียวสุดออกมาอย่างตื่นเต้น ท่ามกลางแมกไม้อันร่มรื่น...กฤษฎิ์รั้งบั้นท้ายอวบไว้ไม่ยอมให้ร่วงลงไปบนเสื่อ ฉับพลันนั้น เกร็งสะโพกดันแก่นกร้าวแกร่งอวบใหญ่แหวกกลีบดอกไม้สดสวยของเธอช้าๆ ขณะที่สองมือบีบขยำคลำเคล้นสองเต้าอวบใต้เสื้ออยู่บ้าน ปากร้อนรุกรานแก้มและลำคอระหงมนสิชากัดกลีบปากครางซี้ดซ้าด ตื่นเร้าทุกครั้งยามที่ชายคนรักแทรกซุกเข้าหาอย่างล้ำลึกแบบนี้ ความกระสันปราดพุ่งอีกครั้ง รับรู้ถึงซอกนุ่มและกลีบสวาทที่ค่อยๆ แยกกว้างออกเพื่อรับเอาแก่นกายของชายที่รักเข้าหลอมรวม เขาส่งมันเชื่องช้าทว่า...ก
“อะ...อะไร”มนสิชาขนลุกเกรียว เบี่ยงหน้าหลบปากร้อนที่พุ่งเข้าหา ปากอบอุ่นจึงทาบลงที่แก้มใส ก่อนเขาจะพลิกตัวเธอลงนอนบนเสื่อแล้วพลิกตัวเองขึ้นคร่อมทับ ตาประสานกันกฤษฎิ์ยิ้มกริ่ม ไล้นิ้วกับแก้มที่เริ่มซับสีระเรื่อเพราะเลือดฝาดอย่างชอบใจ“เผื่อมีใครมา...”“ไม่มีหรอก”“มนกลัวคนเห็นนะลุง”“มนไม่กลัว อย่ามาโกหก มนเองก็กำลังตื่นเต้น มีอารมณ์...”นิ้วแกร่งแตะปากอิ่ม ไล้นิ้วหัวแม่มือกับกลีบปากล่าง ตาคมกล้าแพรวพราวมนสิชาอยากจะทุบเขาอีกหลายๆ ครั้ง กระดากเขิน... ร่างกายเธอมีปฏิกิริยากับเขารวดเร็วจนน่าหวั่นใจ เพียงแค่คิดตามสิ่งที่กำลังจะเกิด ตัวเธอร้อนวูบวาบไปทั่วร่าง เพราะเขาคนเดียว ทำให้เธอรู้สึกแบบนี้กฤษฎิ์มองหน้าสวยพลางกดยิ้มเจ้าเล่ห์ อยู่ใกล้เธอเขาไม่อยากนึกคิดเรื่องอื่น นอกจากเรื่องอย่างว่า เนื้อตัวอวบอิ่ม ตัวเล็กๆ แต่รับเขาได้ทุกรูปแบบ แถมยังซุกซนและสู้ยิบตาไม่ว่าจะเป็นแบบไหน เมื่อไหร่ ที่ใดมนสิชาไม่ใช่คนสวยแบบที่มองปุ๊บแล้วติดใจ หากการอยู่กับเธอทำให้เขาสบายใจ ชอบใจ และมันแปรเปลี่ยนเป็นความรักความต้องการที่ขาดหายไปไม่ได้ กฤษฎิ์ก้มลงไปจูบแก้มแดงแรงๆ ขณะที่มือเร่งรุดสู่พื้นที่เบื้องล่าง กา
“ลุงช่วยทำจะได้ถนัดๆ”ร่างสูงหันไปวางจานไข่บนโต๊ะด้านหลัง ดันตัวมายืนเคียงข้างหน้าเตา มองอาหารสีสันสวยงามในกระทะ“มนทำอะไรกินวันนี้”“ไก่ผัดเส้นก๋วยเตี๋ยวค่ะ ไม่รู้จะกินได้ไหมนะ เครื่องไม่ค่อยครบเท่าไหร่”กฤษฎิ์หยิบจานและช่วยตักอย่างคล่องแคล่ว“ไว้ออกไปข้างนอกค่อยหาซื้อของมาตุนไว้ ลุงตั้งใจจะพักสักสองสามวัน ส่วนนี่กินได้ไม่ได้ก็ต้องกินแล้วล่ะ ตอนนี้หิวตาลายแล้ว แต่มนทำก็คงกินได้”“แหม... บางทีก็กินไม่ได้นะ”“มาเถอะ กินกัน”เขาชวน ถือจานสองใบ บอกให้เธอช่วยหยิบจานไข่และขวดน้ำดื่มออกไปนั่งทานกันที่เก้าอี้หลังบ้านซึ่งตั้งอยู่ใต้ต้นขนุนต้นใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาออกมาสร้างร่มเงา“มนเอาไปฟองเดียวพอ เดี๋ยวอ้วน”กฤษฎิ์ตักไข่ใส่จานให้เธอหนึ่งฟอง ที่เหลือเขาจัดการเหมาเสียเอง นั่งกินกันเงียบๆ ไม่นานอาหารมื้อเช้าที่แสนอร่อยก็ผ่านไป“รสมือใช้ได้” สุดท้ายเขาก็ชม “เพิ่มน้ำปลาอีกหน่อยนี่สุดยอดเลย สรุปไข่ต้มอร่อยสุด”มนสิชายิ้มค้าง แล้วตวัดตาค้อน“ลุงกินเค็ม ก็เติมน้ำปลาได้นี่นา”“มนกินจืดไปมากกว่า”“ก็ได้ๆ ต่อไปมนไม่ทำแล้ว ลุงอยากกินอะไรก็หากินเองแล้วกัน” คนตั้งใจทำหน้างอ“พาล เป็นคนทำกับข้าวยังไงไม่ยอ
นึกถึงกฤษฎิ์แล้วก็ยิ้มอย่างอดไม่ได้ เธอและเขามาถึงจุดนี้ได้ยังไงยังไม่อยากจะเชื่อ การพบกัน เจอกัน ผ่านทางการสื่อสารออนไลน์มันเกิดขึ้นง่ายดายแต่จะหาความจริงใจนั้นไม่ง่ายเลย เธอคงเป็นคนโชคดีที่สุดที่ได้พบเขา ได้ความรักและความจริงใจ ความสุขอย่างประมาณค่ามิได้ นั่นเพราะผู้ชายคนนี้ เพราะความเป็นผู้ใหญ่ เป็นผู้นำ และความอดทนที่เขามีต่อเธอหญิงสาวยิ้มอย่างเป็นสุขในหัวใจ ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายทั้งปวงที่ส่งคนดีๆ มาให้เธอได้รักและรักเธอมากแบบนี้‘แด่ความรักและความทรงจำที่แสนวิเศษ ขอบคุณที่รักและดูแลกันนะคะ ลุงที่รัก’ร่างบางเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หาเสื้อผ้ามาสวมใส่ พอแต่งตัวเสร็จ ร่างสูงก็ออกมาจากห้องน้ำ โดยพันตัวด้วยผ้าขนหนูท่อนล่างผืนเดียว เนื้อตัวแกร่งยังมีหยดน้ำเกาะพราว ผมเปียกชื้นน้ำหยดเป็นทาง เธอส่ายหน้า หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กสำหรับเช็ดผมส่งให้“เช็ดให้หน่อย”เสียงห้าวบอก ไม่ยอมรับผ้า ทอดสายตาอ้อน“ก้มหน่อยสิคะ”มนสิชาไม่ปฏิเสธ การได้ทำอะไรให้เขามันเป็นความสุขใจอย่างหนึ่งของเธอด้วย มือเรียวค่อยๆ เลื่อนผ้าเช็ดไปตามเรือนผมที่เปียกจนน้ำหยดช้าๆ ลมหายใจอุ่นรินรดนวลหน้าทำให้ใจเต้นแรงขึ้นกฤ







