3

Eilish Rivera POV

Hindi pa rin humuhupa ang bulungan sa loob ng ballroom matapos ideklara ng host ang panalo ko sa bidding. Ramdam ko ang mga matang nakatingin sa akin—may paghanga, may inggit, at may halong pagtataka kung bakit ko binili ang lalaking iyon sa napakataas na halaga. Pero sa totoo lang, ako man ay hindi rin sigurado kung bakit ko ginawa iyon.

“Eilish… one hundred million?” bulong ni Sam na halos hindi makapaniwala habang nakatitig sa akin. “Seryoso ka ba?”

Hindi ko siya sinagot agad. Nakatitig lamang ako sa entablado kung saan unti-unting bumababa si Alejandro Vitale. Ang bawat hakbang niya ay kalmado at kontrolado, parang wala siyang pakialam na kakabenta lang sa kanya sa harap ng napakaraming tao.

Pero nang muli niyang itaas ang kanyang tingin, direkta na naman itong napunta sa akin.

May kakaibang lamig sa mga mata niya.

“Congratulations, Miss Rivera,” masayang sabi ng host habang lumalapit sa akin ang isang staff ng event. “You may now meet your husband privately in the lounge.”

Napakabigat pakinggan ng salitang iyon.

Husband.

Tumayo ako mula sa kinauupuan ko habang pilit inaayos ang ekspresyon ko. Hindi pwedeng makita ng mga taong narito na kinakabahan ako. Lumaki akong sanay sa mga mata ng publiko—sanay akong magmukhang kalmado kahit hindi.

“Good luck,” mahina ngunit makahulugang sabi ni Sam habang bahagyang hinahawakan ang braso ko.

Ngumiti lang ako sa kanya, kahit alam kong hindi iyon umabot sa mga mata ko.

Ilang minuto ang lumipas bago ako tuluyang dinala ng staff sa isang pribadong lounge sa ikalawang palapag ng hotel. Tahimik ang hallway, malayo sa ingay ng ballroom. Habang naglalakad ako papunta sa pintuan ng silid ay lalo kong nararamdaman ang bigat ng sitwasyon.

Hindi ko pa nakakausap ang lalaking iyon.

Hindi ko pa nga siya kilala.

Pero siya na ang magiging asawa ko.

Huminga ako nang malalim bago marahang binuksan ang pintuan.

Pagpasok ko sa loob ay agad kong nakita siya.

Nakatayo si Alejandro sa tabi ng malawak na bintana, nakaharap sa ilaw ng lungsod sa labas. Bahagyang nakaalis ang suit jacket niya at nakaluwag ang kurbata, pero kahit ganoon ay hindi pa rin nawawala ang presensyang tila nangingibabaw sa buong silid.

Para siyang isang bagyong naghihintay lamang na gumalaw.

Marahil naramdaman niya ang presensya ko dahil dahan-dahan siyang lumingon.

At sa unang pagkakataon, nagkaharap kami nang walang ibang tao sa paligid.

Mas lalo kong napansin kung gaano siya katangkad at katindi ang aura niya. Ang mga mata niyang kulay abo ay diretso lamang na nakatingin sa akin, parang sinusuri ang bawat galaw ko.

Ilang segundo kaming parehong tahimik.

Hanggang sa siya ang unang nagsalita.

“So,” malamig ngunit kontrolado ang boses niya. “You’re the woman who just bought me.”

Hindi ko alam kung bakit, pero may bahagyang panginginig sa dibdib ko nang marinig iyon mula sa kanya.

Pinilit kong manatiling kalmado habang lumalapit ng ilang hakbang.

“Yes,” sagot ko, pantay ang boses. “Eilish Rivera.”

Bahagyang kumurba ang gilid ng labi niya, pero hindi iyon mukhang totoong ngiti.

“Alejandro Vitale,” sagot niya kahit alam na namin pareho ang pangalan ng isa’t isa.

Tumigil ang katahimikan sa pagitan namin sandali, parang may hindi nakikitang tensyon na nakabitin sa hangin.

Hanggang sa muli siyang nagsalita.

“Before we continue,” sabi niya habang bahagyang itinataas ang kilay, “I want to know one thing.”

Direkta siyang tumingin sa mga mata ko.

“Do you even know what you just got yourself into, Miss Rivera?”

Hindi ko inaasahan ang tanong niya.

Pero sa kabila ng lamig ng boses niya, may pakiramdam akong hindi iyon simpleng tanong.

Para iyong babala.

At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan… parang may bahagi ng sarili ko ang nagsasabing baka tama siya.