Chapter 3: Mga Kondisyong Hindi Pwedeng Labagin

Tahimik ang loob ng opisina, ngunit para kay Mara, parang napakalakas ng bawat tibok ng kanyang puso.

Hindi niya inaasahan na aabot siya sa puntong ito.

Nakatayo siya sa harap ni Atty. Rafael Cortez—isang lalaking may kapangyarihan na kayang baguhin ang buhay niya sa isang desisyon lang.

At ngayon…

nasa kanya ang desisyong iyon.

“Mananatili ka sa tabi ko,” ulit ni Rafael, kalmado ang boses.

Napakagat-labi si Mara.

“Hindi ko po maintindihan,” pilit niyang sabi. “Ano pong ibig sabihin ninyo?”

Bahagyang ngumiti si Rafael, ngunit walang init iyon.

“Don’t pretend,” diretsahan nitong sagot. “Alam mo kung anong klaseng arrangement ang sinasabi ko.”

Natahimik si Mara.

Oo.

Alam niya.

At iyon ang kinatatakutan niya.

“Hindi po ako gano’n,” mahina niyang sabi.

Hindi siya tumitingin sa lalaki.

Hindi niya kayang salubungin ang mga mata nito.

“Hindi pa,” malamig na sagot ni Rafael.

Doon siya napatingin.

May kakaibang kumpiyansa sa boses nito—parang sigurado na makukuha nito ang gusto.

“At hindi rin po ako papayag,” dagdag niya, pilit pinatatatag ang sarili.

Sandaling katahimikan.

Tinitigan siya ni Rafael, tila sinusukat kung hanggang saan ang kaya niyang panindigan.

“Magkano ang kailangan mo?” bigla nitong tanong.

Natigilan si Mara.

“Para sa ama mo,” dugtong pa nito. “Magkano ang halaga ng kaligtasan niya?”

Parang may sumakal sa lalamunan niya.

Hindi niya inaasahan na diretso nitong babanggitin iyon.

“Hindi ko po…” naputol ang kanyang sasabihin.

Hindi niya kayang sagutin.

Dahil alam niyang anumang halaga iyon—

handa siyang gawin ang lahat para makuha iyon.

“Sabihin mo lang,” patuloy ni Rafael. “At ibibigay ko.”

Napapikit si Mara.

Ito na iyon.

Ang pinakamahirap na bahagi.

“Pero may kapalit,” dagdag ng lalaki.

Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata.

“At iyon ay ang manatili ka sa tabi ko—bilang babae ko.”

Diretsahan.

Walang paligoy-ligoy.

At walang kahihiyan.

Parang biglang nanlamig ang buong katawan ni Mara.

“Hindi po ako ibinebenta,” mahina ngunit matigas niyang sagot.

Sa unang pagkakataon, bahagyang nag-iba ang ekspresyon ni Rafael.

Hindi galit.

Kundi… bahagyang amusement.

“Hindi kita binibili,” sabi nito. “Binibigyan kita ng pagkakataon.”

Napatawa si Mara, pero walang saya iyon.

“Pareho lang po iyon.”

Tumalikod siya.

Akala niya doon na matatapos ang usapan.

Ngunit—

“Kung lalabas ka ng pinto na ’yan,” malamig na sabi ni Rafael, “wala ka nang ibang malalapitan.”

Napahinto siya.

Hindi siya lumingon.

Pero ramdam niya ang bigat ng mga salitang iyon.

At ang mas masakit—

alam niyang may katotohanan iyon.

Mahigpit niyang hinawakan ang strap ng kanyang bag.

Pilit niyang pinipigilan ang luha na gustong tumulo.

“Hindi po tama ito,” bulong niya.

“Walang tama o mali sa mundong ginagalawan ko,” sagot ni Rafael. “May choice ka lang kung lalaban ka o susuko.”

Doon siya napapikit.

Ilang segundo siyang nanatili sa ganoong posisyon.

Tahimik.

Nag-iisip.

Naglalaban ang puso at isip niya.

Hanggang sa…

dahan-dahan siyang humarap muli.

May bakas na ng pagod sa kanyang mga mata.

At ng pagsuko.

“Ano pong mga kondisyon?” tanong niya.

Bahagyang ngumiti si Rafael.

Tagumpay.

Ilang minuto ang lumipas habang ipinaliwanag ni Rafael ang mga detalye.

“Hindi ito relasyon,” malinaw nitong sabi. “At lalong hindi ito pagmamahalan.”

Tahimik lang si Mara, nakikinig.

“May kontrata,” dagdag nito. “Malinaw ang terms.”

Inabot nito ang isang folder sa kanya.

Dahan-dahan niya iyong binuksan.

Nandoon ang mga kondisyon:

Mananatili siya sa tabi ni Rafael sa mga importanteng okasyon

Kailangan niyang sumunod sa mga utos nito sa loob ng napagkasunduang panahon

Hindi siya pwedeng magkaroon ng ibang lalaki

At higit sa lahat…

kailangan niyang maging “available” kapag kailangan siya nito

Parang nanikip ang dibdib ni Mara habang binabasa iyon.

“May hangganan ba ito?” tanong niya.

“Six months,” sagot ni Rafael. “After that, you’re free.”

Anim na buwan.

Anim na buwan ng kapalit ng buhay ng kanyang ama.

Napapikit siya.

“Hindi mo kailangang sagutin ngayon,” dagdag pa ni Rafael. “Pero tandaan mo—oras ang kalaban mo.”

Doon siya napakagat-labi.

Alam niyang wala siyang luxury para mag-isip pa nang matagal.

“May isa akong kondisyon,” bigla niyang sabi.

Bahagyang nagtaas ng kilay si Rafael.

“Interesting,” sabi nito. “Ano ’yon?”

Tinitigan niya ito nang diretso.

“Hindi ninyo pwedeng galawin ang pamilya ko,” matigas niyang sabi. “At hindi ninyo pwedeng ipaalam sa kahit sino ang tungkol dito.”

Sandaling katahimikan.

Pagkatapos ay tumango si Rafael.

“Deal.”

Hindi niya inaasahan na ganoon kadali.

Ngunit bago pa siya tuluyang makahinga—

“Pero may kondisyon din ako,” dagdag nito.

Napakunot ang noo ni Mara.

“Ano po ’yon?”

Lumapit si Rafael.

Mas malapit.

Sapat para maramdaman niya ang init ng hininga nito.

“Kapag pumirma ka,” bulong nito, “wala nang atrasan.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Mara.

Ito na ang punto.

Wala nang babalikan.

Dahan-dahan niyang tinignan ang kontrata.

At ang ballpen na nakapatong sa ibabaw nito.

Para siyang na