Chapter 4: Ang Unang Gabi ng Pagkukunwari

Hindi inakala ni Mara na ganito kabilis magsisimula ang lahat.

Dalawang araw pa lang ang lumipas mula nang pirmahan niya ang kontrata, ngunit heto siya ngayon—nakatayo sa harap ng isang salamin, suot ang isang mamahaling gown na hindi niya kailanman inakalang maisusuot niya.

“Ma’am, konting ayos na lang po,” sabi ng stylist habang inaayos ang buhok niya.

Tahimik lang si Mara.

Hindi pa rin siya sanay.

Hindi sa lugar.

Hindi sa mga taong nakapaligid sa kanya.

At lalong hindi sa papel na kailangan niyang gampanan.

“Ready na po siya, sir.”

Napalingon si Mara sa salitang iyon.

At doon niya nakita si Rafael.

Nakatayo sa may pintuan, suot ang isang itim na suit na perpektong bumagay sa kanyang tindig. Tulad ng dati, seryoso ang mukha nito—parang walang kahit anong emosyon.

Ngunit nang magtagpo ang kanilang mga mata—

sandaling tumigil ang oras.

Tinitigan siya nito.

Mula ulo hanggang paa.

Parang sinusuri kung pasado ba siya sa pamantayan nito.

“Let’s go,” maikli nitong sabi.

Walang kahit anong papuri.

Walang reaksyon.

Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o maiinis.

Sa buong biyahe, tahimik lang sila.

Mas lalo pang lumakas ang kaba ni Mara habang papalapit sila sa venue.

Isang engrandeng hotel sa Makati.

Punong-puno ng mga taong mayayaman, kilala, at makapangyarihan.

Eksaktong mundong hindi niya kinabibilangan.

“Makinig ka,” biglang sabi ni Rafael habang papasok sila sa lobby.

Napahinto siya.

“Walang magbabago,” patuloy nito. “Gagawin mo lang ang role mo. Smile when needed. Don’t speak unless necessary.”

Parang may kumurot sa puso niya.

“Para lang akong dekorasyon?” hindi niya napigilang itanong.

Napatingin sa kanya si Rafael.

“At pumirma ka pa rin,” malamig nitong sagot.

Natigilan siya.

Wala siyang naisagot.

Tama ito.

Alam niya ang pinasok niya.

Pagpasok nila sa event hall, agad silang napansin.

Hindi dahil sa kanya—

kundi dahil kay Rafael.

“Rafael!”

“Good evening, Atty. Cortez!”

Sunod-sunod ang pagbati ng mga tao.

At sa bawat pagkakataon—

nararamdaman ni Mara ang mga matang nakatingin sa kanya.

Mapanuri.

Mapanghusga.

“Who’s she?”

“Bago ba ’yan?”

Hindi man niya marinig nang buo, ramdam niya ang usapan.

Mas lalo siyang nailang.

Hanggang sa—

“Raf!”

Isang babae ang mabilis na lumapit.

Maganda.

Elegante.

At halatang sanay sa mundong ito.

Bigla itong yumakap kay Rafael—walang pag-aalinlangan.

Napahinto si Mara.

Hindi niya inaasahan iyon.

“At sino naman ’to?” tanong ng babae, sabay tingin sa kanya.

Malamig.

At may halong paghamak.

Hindi agad sumagot si Rafael.

Sa halip, dahan-dahan nitong inilagay ang kamay sa bewang ni Mara.

Nanlaki ang mga mata niya.

“Si Mara,” simpleng sagot nito. “She’s with me.”

Parang biglang nag-iba ang hangin sa paligid.

Tinitigan siya ng babae mula ulo hanggang paa.

“At since when?” matalim nitong tanong.

“Does it matter?” walang emosyon na sagot ni Rafael.

Ramdam ni Mara ang tensyon.

Hindi niya alam kung saan siya lulugar.

“Wow,” pilit na ngumiti ang babae. “You’ve changed.”

Ngunit halatang hindi ito natuwa.

“Excuse me,” dagdag pa nito bago tuluyang umalis.

Tahimik silang dalawa.

Ngunit sa loob ni Mara—

may kung anong kumikirot.

Hindi niya maintindihan kung bakit.

“Ex mo po ba ’yon?” hindi niya napigilang itanong.

Hindi siya tumitingin kay Rafael.

Ayaw niyang mahalata ang nararamdaman niya.

“Hindi importante,” sagot nito.

Nainis siya.

“Sa akin po, importante,” mariin niyang sabi. “Kasama ’yan sa… role ko, ’di ba?”

Napatingin sa kanya si Rafael.

May bahagyang pagbabago sa ekspresyon nito—parang hindi nito inaasahan ang sagot niya.

“She was someone,” simpleng sagot nito. “Past.”

Hindi siya nakuntento.

Ngunit bago pa siya makapagsalita—

“Rafael, may gusto kang makilala,” tawag ng isang matandang lalaki.

At muli, kailangan nilang gampanan ang papel nila.

Lumipas ang ilang oras.

Ngunit habang tumatagal—

mas lalong nahihirapan si Mara.

Hindi dahil sa mga tao.

Kundi dahil kay Rafael.

Sa tuwing may lalapit na babae rito—

nakikita niya kung paano ito tinitingnan ng mga ito.

May paghanga.

May pagnanasa.

At halatang sanay ang lalaki doon.

Parang normal lang.

Parang wala lang.

At hindi niya alam kung bakit—

naiinis siya.

Hanggang sa hindi na niya kinaya.

“Pwede po ba akong umalis sandali?” mahina niyang sabi.

Tinitigan siya ni Rafael.

“Why?”

“Hindi lang po ako sanay,” diretsahan niyang sagot.

Sandaling katahimikan.

Pagkatapos ay tumango ito.

“Five minutes.”

Agad siyang tumalikod.

Kailangan niyang huminga.

Kailangan niyang makalayo.

Pagdating niya sa terrace, agad siyang napahawak sa railing.

Malalim ang kanyang paghinga.

“Hindi ko kaya ’to…” bulong niya sa sarili.

“Pero pinasok mo.”

Napalingon siya.

Nakatayo si Rafael sa likod niya.

Hindi niya namalayang sumunod ito.

“Sinabi ko na po sa inyo,” sagot niya, bahagyang may inis. “Hindi ako bagay dito.”

Dahan-dahang lumapit si Rafael.

“Hindi mo kailangang bumagay,” sabi nito. “Kailangan mo lang magpanggap.”

“Madali pong sabihin,” sagot niya. “Pero hindi ninyo naiintindihan—”

“Hindi?” putol nito.

Napahinto siya.

“Akala