Chapter 2: Ang Tawag na Hindi Niya Inaasahan

Hindi pa man tuluyang nakakapasok si Mara sa loob ng kanilang inuupahang kwarto ay agad na siyang sinalubong ng kaba.

Bukas ang pinto.

At hindi iyon normal.

“Mara!”

Napalingon siya sa boses ng kanyang tiyahin na nagmumula sa loob. Mabilis siyang pumasok at doon niya nakita ang magulong sitwasyon—nakakalat ang ilang gamit, at ang kanyang pinsan na si Jessa ay nakaupo sa gilid, umiiyak.

“Ano pong nangyari?” agad niyang tanong, nanginginig ang boses.

Lumapit ang kanyang tiyahin, halatang balisa.

“Yung tatay mo…” nangingilid ang luha nito. “Na-ospital.”

Parang biglang huminto ang mundo ni Mara.

“Ano po?” halos pabulong niyang tanong.

“Bigla raw hinimatay sa bukid,” dagdag pa nito. “Wala silang sapat na pera doon, Mara. Kailangan natin ng tulong.”

Nanghina ang kanyang katawan at napaupo siya sa lumang silya.

Sunod-sunod na pumasok sa isip niya ang mga problema—ang tuition niya, ang renta, ang mga bayarin sa bahay… at ngayon, hospital bills pa.

“Magkano po ang kailangan?” pilit niyang tanong.

“Hindi pa sigurado,” sagot ng tiyahin niya. “Pero sabi ng doktor, kailangan daw agad ma-admit nang maayos. Kung hindi…”

Hindi na nito tinapos ang sasabihin.

Hindi na kailangan.

Alam na ni Mara ang ibig sabihin noon.

Huminga siya nang malalim.

“May maiipon pa po tayo?” tanong niya.

Tahimik na umiling ang kanyang tiyahin.

Doon tuluyang bumagsak ang bigat sa kanyang dibdib.

Wala na siyang ibang malalapitan.

Kinabukasan, halos wala sa sarili si Mara habang naglalakad papunta sa kanyang trabaho.

Buong gabi siyang hindi nakatulog.

Paulit-ulit niyang iniisip kung saan siya kukuha ng pera.

Sinubukan niyang umutang sa ilang kakilala, pero wala ring sapat na maibigay ang mga ito.

Hindi niya alam kung ano pa ang gagawin niya.

Hanggang sa hindi niya sinasadyang mahawakan ang laman ng kanyang bag.

Isang matigas na papel.

Dahan-dahan niya itong inilabas.

Ang business card.

Atty. Rafael Cortez.

Parang biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso.

Naalala niya ang gabing iyon.

Ang ulan.

Ang sasakyan.

At ang alok na hindi niya tinanggap.

Mariin niyang pinikit ang kanyang mga mata.

Ayaw niyang isipin iyon.

Ayaw niyang umasa.

Pero sa sitwasyon niya ngayon…

parang iyon na lang ang natitirang pagpipilian.

Ilang oras siyang nag-isip bago tuluyang nagdesisyon.

Nakatayo siya ngayon sa harap ng isang mataas at mamahaling gusali sa Makati.

Malayo ito sa mundong nakasanayan niya.

Huminga siya nang malalim bago pumasok.

Halos manghina siya sa loob—malinis, tahimik, at puro propesyonal ang mga taong naroon.

“Good morning, ma’am. May appointment po kayo?” bati ng receptionist.

Nag-alangan siya.

“Ah… wala po,” sagot niya. “Pero… gusto ko po sanang makausap si Atty. Cortez.”

Sinuri siya nito mula ulo hanggang paa.

“May pangalan po kayo?”

“Mara… Mara Villanueva po.”

May tinype ang receptionist bago muling tumingin sa kanya.

“May sinabi po ba siyang inaasahan niya kayo?”

Napakagat-labi si Mara.

“Wala po… pero… kilala niya po ako.”

Hindi sigurado ang receptionist, pero maya-maya ay tumango ito.

“Sandali lang po.”

Ilang minuto ang lumipas na tila napakatagal para kay Mara.

Hanggang sa—

“Ms. Villanueva?”

Napalingon siya.

Isang lalaki na naka-suit ang nakatayo sa harap niya.

“Pinapatawag na po kayo ni Atty. Cortez.”

Parang biglang nanuyo ang kanyang lalamunan.

Dahan-dahan siyang pumasok sa opisina.

Malawak iyon, may glass walls, at tanaw ang buong lungsod.

Sa gitna ng silid ay nakaupo si Rafael.

Tahimik.

At tila matagal nang naghihintay.

Hindi ito agad nagsalita.

Tinitigan lang siya.

“At nagbago ang isip mo,” kalmado nitong sabi.

Napayuko si Mara.

Nahihiya siya.

Sa sarili niya.

Sa sitwasyon niya.

“Opo,” mahina niyang sagot.

Tumayo si Rafael at dahan-dahang lumapit sa kanya.

Bawat hakbang nito ay tila mas nagpapabigat sa kanyang dibdib.

“Akala ko ba ayaw mo na?” tanong nito.

Hindi siya agad nakasagot.

Paano niya ipapaliwanag?

Na wala na siyang ibang choice?

Na handa na siyang lunukin ang pride niya para sa pamilya?

“Kailangan ko po ng tulong,” diretsahan niyang sabi, kahit nanginginig ang boses.

Sandaling katahimikan ang bumalot sa kanila.

Tinitigan siya ni Rafael—parang binabasa ang bawat salitang lumalabas sa kanya.

“At kapalit?” tanong nito.

Doon siya natigilan.

Ito na iyon.

Ang punto kung saan kailangan niyang pumili.

Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang tingin.

“At ano po ang gusto ninyo?” tanong niya.

Bahagyang ngumiti si Rafael.

Isang ngiting hindi niya mabasa kung mabuti ba o delikado.

“Simple lang,” sabi nito.

Lumapit pa ito nang kaunti.

Sapat para maramdaman niya ang presensya nito.

“Manatili ka sa tabi ko.”

Nanlaki ang mga mata ni Mara.

“Bilang ano po?” halos pabulong niyang tanong.

Hindi agad sumagot si Rafael.

Sa halip, dahan-dahan nitong hinawakan ang baba niya at itinaas ang kanyang mukha para magtama ang kanilang mga mata.

“At sa tingin mo… bilang ano?” bulong nito.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Mara.

Hindi niya alam kung tama ba ang papasukin niya.

Pero sa puntong iyon—

wala na siyang ibang pagpi