LOGINThe moment Dera’s fingers moved, the entire hospital room erupted into chaos so quickly that even the nurses outside became startled by the sudden shouting, because after days of silence, after endless hours of waiting and praying and crying, even the smallest movement felt like a miracle nobody dared hope for anymore.“Doctor!” Alex shouted immediately, his chair nearly falling backward as he stood up too fast, his trembling hands still holding onto Dera’s weak fingers like he was terrified the movement would disappear if he let go.Within seconds, doctors and nurses rushed into the room while everyone else stepped back anxiously, watching every tiny reaction from Dera as though their entire world depended on it.Because it did.The doctor carefully checked the monitors before turning toward Alex and the others with a calmer expression than they had seen in days.“It’s a good sign,” the doctor explained, nodding slightly, “very good, actually… patients in comas sometimes respond to f
The hospital room was too quiet.Not the peaceful kind of quiet, but the kind that suffocated everyone inside it the kind that made every sound feel heavier, every breath harder, every second painfully longer because despite the steady beeping of the machines surrounding Dera’s bed, despite the doctors saying she was alive, the truth remained cruelly simple.She still hadn’t opened her eyes.Three days.Three painfully long days had passed since the incident at the facility, and not once had Dera moved, not once had she spoken, not once had she reacted to anything around her, leaving everyone trapped in a nightmare they could not wake up from.Alex looked worse with each passing hour.The once intimidating man who used to terrify entire organizations now sat beside a hospital bed like a broken soul barely holding himself together, his clothes wrinkled, his eyes bloodshot from lack of sleep, his hands trembling every time he touched Dera like he was terrified she would disappear if he
Hindi ko na alam kung gaano katagal akong nakahiga doon sa malamig na sahig habang unti-unting nawawala ang pakiramdam sa katawan ko, dahil ang sakit na kanina ay matalim at malinaw ay naging mabigat na lamang isang bigat na parang hinihila ako pababa, palayo sa ingay, palayo sa laban, palayo sa mundong pilit kong hinahawakan, at sa gitna ng unti-unting pagdilim ng paningin ko ay iisa lang ang malinaw ang mukha ni Alex na nakatingin sa akin na parang mawawala rin siya kung bibitaw ako.“Don’t close your eyes.”Mahina ang boses niya.Pero puno ng takot.Pinilit kong ngumiti kahit halos hindi ko na maramdaman ang labi ko.“Bossy…” bulong ko, pilit magbiro kahit mahina na ang boses ko.Napailing siya agad, parang hindi niya kayang sabayan ang biro ko sa sandaling iyon.“This isn’t funny,” sabi niya, mas lalong humigpit ang hawak niya sa kamay ko, “stay with me, Dera… just stay with me…”Gusto kong sagutin siya.Gusto kong sabihin na nandito lang ako.Pero ang katawan ko hindi na sumusuno
Hindi ko na narinig ang sarili kong paghinga sa lakas ng alarm na patuloy na umaalingawngaw sa buong pasilidad, dahil sa bawat segundo na lumilipas ay mas lalo kaming napapalibutan ng mga taong handang pigilan kami, at habang tumatakbo kami sa makipot na hallway na tila walang katapusan, nararamdaman ko ang pagtaas ng adrenaline sa katawan ko isang halo ng takot at tapang na hindi ko na kayang paghiwalayin.“This way!” sigaw ni Alex, mabilis na lumiko sa isang side corridor, at walang pag-aalinlangan ay sumunod kami, kahit hindi namin alam kung ano ang naghihintay sa dulo nito.“Grabe, I think I'm gonna die!!” sigaw ni Lora habang halos madapa sa bilis ng takbo namin, “full-on action movie na ‘to I don't want to die ugly huhu!”“Focus, Lora!” sagot ni Ji Lian, hawak ang braso niya para hindi siya maiwan.“im focused bitch!” sagot niya agad, “focused na gusto ko nang umuwi!”Sa gitna ng kaguluhan, hindi ko napigilang mapangiti nang bahagya isang mabilis, halos hindi mapansing sandali b
Hindi naging madali ang pagbabalik namin mula sa bahay ni Mrs. Chen, dahil kahit tahimik ang buong biyahe ay ramdam ko ang bigat ng bawat iniisip namin, ang mga salitang hindi na kailangang sabihin dahil pare-pareho kaming may dinadala pagkawala, galit, at isang determinasyong hindi na mababali, at habang papasok kami sa bahay ay parang nag-iba ang pakiramdam ng lugar, hindi na ito simpleng kanlungan kundi naging sentro na ng isang laban na malapit nang sumabog.Pagpasok pa lang namin, sinalubong kami ng tunog ng mga kagamitan na inaayos, ng mga taong abala sa paghahanda, at ng isang tensyon na hindi na maitatago, dahil malinaw na sa lahat ito na ang huling hakbang, ang laban na magtatapos sa lahat ng ito.“You’re back,” sabi ni Alex, lumapit agad sa akin, ang mata niya ay mabilis akong sinuri mula ulo hanggang paa na parang tinitiyak na ayos ako kahit alam niyang hindi naman iyon ang tunay na tanong.“I’m fine,” sagot ko, kahit alam naming pareho na hindi iyon totoo, pero sapat na iy
Hindi ko alam kung paano haharapin ang isang ina na nawalan ng anak dahil sa mundong pinasok ko, dahil kahit anong sabihin ko, kahit anong paliwanag ang ibigay ko, alam kong walang salitang sapat para punan ang pagkawala na nararamdaman niya, kaya habang papalapit kami sa bahay ni Mrs. Chen, ramdam ko ang bigat sa bawat hakbang ko, ang kaba na hindi ko naramdaman kahit sa gitna ng putukan dahil ito, ito ang mas mahirap, ang humarap sa sakit na ako mismo ang bahagi.Tahimik ang buong paligid nang bumukas ang pinto.At doon ko siya nakita.Si Mrs. Chen.Hindi na tulad ng dati na puno ng init at saya ang mukha niya, hindi na yung babaeng masiglang nag-aalok ng pagkain at walang sawang kinukwento ang mga anak niya, kundi isang inang nabawasan isang inang may puwang sa puso na hindi na kailanman mapupunan.“You came.”Mahina ang boses niya.Walang galit.Walang sigaw.At doon ako mas lalo natakot.“Opo…” bulong ko, halos hindi ko marinig ang sarili ko.Hindi ako makatingin diretso sa kanya
"Alex! Baka marininig nila tayo, kaya tumigil ka." Banta ko sakanya pero imbis na tumigil ito ay ngumisi lamang ito ng nakakainis."Good, so your so called best friend knows who where you belong while I'm fucking you." He smirked."Can I make you feel good, milaya?." His hands drift under my clothe
Pagkalapag ng eroplano sa Ninoy Aquino International Airport ay para bang may kakaibang init na agad na yumakap sa akin, isang init na hindi lang galing sa klima ng Pilipinas kundi sa pakiramdam na sa wakas ay makakauwi na ako sa piling ng pamilya ko matapos ang mahabang araw ng biyahe kasama si Al
Hindi ko pa rin maipaliwanag kung anong klaseng buhay na ba ang meron ako ngayon habang nakatayo ako sa harap ng malaking glass window ng hotel suite namin, nakatanaw sa tanawin ng lungsod na dati ko lang nakikita sa movies at Pinterest boards, at ngayon ay literal na nasa harapan ko na parang isan
Pagkatapos ng sunod-sunod na kaguluhan, iyakan ng pamilya, biglaang kasal, at emotional rollercoaster na parang teleserye na walang commercial break, ngayon ko lang tuluyang naramdaman ang katahimikan habang nakaupo ako sa loob ng private jet na halos hindi ko pa rin ma-process kung paano ako napun







