Chapter 3

​Sa malawak at sementadong parking lot ng Y-Country Auction House, isang makintab at napakamahal na itim na Rolls-Royce ang naging biktima ng hindi inaasahang sining. Napahawak sa kanyang noo si Sean Navarro, ang panganay sa tatlong magkakapatid, habang pinapanood ang kanyang kapatid na si Caleb. Si Caleb ay kasalukuyang nakatuon ang buong atensyon sa pag-ukit ng mga letra gamit ang isang makapal na permanent marker sa gilid ng makinis na pintuan ng sasakyan.

​“Grabe ka talaga, Caleb,” bulong ni Sean na may halong kaba at inis. Lumingon-lingon siya sa paligid, tinitiyak na walang security guard na nakatingin sa kanila. “Mommy always tells you na magbasa ka ng books instead of playing computer games all the time. Pero ayan, nag-computer ka na naman nang palihim kagabi, no? Doon mo ba natutunan ang mga salitang ‘yan?”

​Hindi man lang kumurap si Caleb. Ang kanyang maliliit at chubby na daliri ay matatag na humahawak sa marker, parang isang dalubhasang pintor na gumagawa ng kanyang obra maestra. “Kuya, hindi ito laro. Ito ay tinatawag na poetic justice,” seryoso niyang sagot, habang ang kanyang dila ay bahagyang nakalabas dahil sa konsentrasyon.

​Tumuro si Sean sa malaking pagkakamali sa baybay ng salita sa pintuan ng kotse. “Justice? Eh, hindi mo nga maisulat nang tama ang pitong letra. Dalawang mali pa ang spelling mo sa ‘Bastard’. Ano ba ‘yan? Mapapahiya ang reputasyon ni Mommy kapag nalaman nilang ang anak ng isang genius auctioneer ay bagsak sa spelling.”

​Ngumisi lang si Caleb, isang ngising puno ng pilyong kumpiyansa na madalas niyang ipakita kapag nananalo siya sa online games. Pinaikot niya ang marker sa kanyang daliri na parang isang pro-gamer. “Kuya, don’t worry about the small details. Ang mahalaga, maramdaman ng may-ari ng kotseng ito ang bigat ng galit ng mga Navarro. Ang typo ay bahagi ng sining.”

​Upang bigyang-diin ang kanyang punto, nag-drawing pa siya ng isang sobrang abstract na mukha ng baboy—na may malalaking tenga at nakakatawang ilong—sa tabi ng mga letra. Sa ilalim nito, isinulat niya sa malalaking letra: “DOG DADDY.”

​Gusto nilang ipahiya ang lalaking nagmamay-ari ng kotseng ito. Kahit hindi pa nila nakakaharap nang personal ang kanilang ama sa loob ng limang taon, sapat na ang mga nakita nila sa internet at ang mga kuwentong palihim nilang narinig mula kay Tita Megan Chu para bansagan itong isang “world-class jerk.” Nakita nila ang lalaking iyon kanina sa VIP section ng auction hall—ang malamig at tila walang pakialam na mukha ni Adrian Luces. Kilala nila ang mukhang iyon dahil madalas itong lumabas sa TV bilang isa sa pinakamayamang bilyonaryo sa Asya, na palaging may kasamang magagandang babae sa mga mararangyang party.

​“Hmph. Dog daddy,” ulit ni Caleb habang tinitingnan ang kanyang gawa. Para sa kanila, ang lalaking ito ang dahilan kung bakit madalas silang magpalipat-lipat ng tirahan noong sanggol pa sila, at kung bakit madalas nilang makitang tulala ang kanilang mommy na si Sam Navarro sa gabi habang hawak ang isang lumang litrato na agad din nitong itatago kapag napansin sila.

​“Kuya! Second kuya! Ano ginagawa niyo? Bakit niyo dinudumihan ang car ni bad guy?”

​Biglang dumating si Sofi, ang bunso at kaisa-isang babae sa magkakapatid, tumatakbo patungo sa kanila suot ang kanyang kulay rosas na dress na may disenyo ng mga kuneho. Agad siyang sinenyasan ni Caleb na manahimik. “Shhh! Sofi, keep your voice down,” bulong niya habang mabilis na tinatakpan ang bibig ng kapatid ng kanyang maliit na palad. “We’re doing something naughty for a very good cause. Secret lang natin ito, okay?”

​Nandilat ang malalaking mata ni Sofi, pero agad din siyang tumango nang seryoso at tinakpan ang sariling bibig ng kanyang dalawang maliliit na kamay. Napatingin siya sa kotse, ikiniling ang kanyang ulo, at kumunot ang noo. “Second kuya… mali talaga yung spelling mo. Sabi ni teacher, ‘A’ dapat yung pagkatapos ng ‘B’. Gusto mo ayusin ko?”

​Natahimik si Caleb at bahagyang namula ang mga pisngi. “...Details, Sofi. Details. Ang mga bilyonaryo ay hindi tumitingin sa spelling, tumitingin sila sa mensahe.”

​Napabuntong-hininga na lang si Sean, ang pinaka-mature sa tatlo, at hinawakan ang kamay ni Sofi. Alam niyang kapag nalaman ito ni Sam, siguradong malalagot silang lahat. “Sofi, hindi pa ba tapos mag-work si Mommy? Bakit mag-isa ka lang lumabas mula sa backstage?”

​“Pinatawag siya sa manager’s office,” sagot ni Sofi habang nakatingin sa malaking gusali ng auction house na tila isang palasyo. “Sabi ni Mommy, wait daw ako sa sofa, pero nakita ko kayo sa window kaya tumakbo ako dito.”

​Habang ang mga bata ay abala sa parking lot, sa loob ng gusali, sa isang marangyang opisina na puno ng mga antigong kagamitan, hindi alam ni Sam Navarro na ang kanyang mundo ay muling babangga sa nakaraang pilit niyang tinalikuran. Pagpasok niya, nakita niya ang manager na halos hihimatayin sa tensyon.

​“Sam, salamat at nandito ka na. Halika, bilis,” tawag nito habang pinupunasan ang pawis sa noo.

​Itinuro ng manager ang isang babaeng nakaupo nang elegante sa velvet sofa, may hawak na mamahaling tasa ng kape at suot ang isang designer dress na nagkakahalaga siguro ng ilang buwanang sweldo ng isang ordinaryong empleyado. “Miss Sam, o mas kilala bilang Nash, nais kong ipakilala sa iyo si Mrs. Luces. Mrs. Luces, ito ang aming chief auctioneer at pinakamagaling na antique appraiser na hinahanap ninyo.”

​Nanigas ang buong katawan ni Sam. Mrs. Luces? Ang pangalang iyon ay parang isang sumpa na bumabalot sa kanyang pandinig.

​Dahan-dahang tumingala si Sam at nagtagpo ang kanilang mga mata. Ang babaeng nasa harap niya ay walang iba kundi si Roxanne Cruz. Ang babaeng naging mitsa ng pagkasira ng kanyang pamilya limang taon na ang nakalipas. Mukhang nagtagumpay nga si Roxanne na makuha ang titulong dati ay sa kanya—ang titulong asawa ni Adrian Luces.

​“Chief auctioneer?” puna ni Roxanne, habang tinitingnan si Sam mula ulo hanggang paa nang may bahid ng pangmamaliit at pagdududa. “Marunong ka raw mag-appraise ng antiques? Mukha ka kasing masyadong bata, at bakit kailangang may takip ang mukha? May itinatago ka ba?”

​Hindi nagpakita ng anumang emosyon si Sam sa ilalim ng kanyang manipis na veil. Ang kanyang boses ay naging malamig at propesyonal. “Ang kakayahan sa sining at kasaysayan ay wala sa edad o sa hitsura, Mrs. Luces. Ano ang maipaglilingkod ko sa inyo?”

​Malamig na ngumiti si Roxanne, isang ngiting hindi umabot sa kanyang mga mata. “Gusto ka naming i-hire ni Adrian. Gusto ni Don Ricardo Luces na i-appraise ang lahat ng bagong koleksyon sa aming mansion sa Manila. Sumama ka sa amin pabalik doon sa loob ng ilang araw. You can name your price. Huwag kang mag-alala, ang mga Luces ay hindi nagtitipid pagdating sa pinakamagaling na serbisyo.”

​Kumulo ang dugo ni Sam. Ang bumalik sa Manila? Ang pumasok muli sa mansion na iyon kung saan siya minaltrato at binalewala? Hinding-hindi niya gagawin iyon. “I’m sorry,” tugon niya nang walang pag-aalinlangan. “Ang aking kontrata ay limitado lamang sa loob ng auction house na ito. Kung antique appraisal sa labas ang kailangan ninyo, marami pang ibang eksperto sa Manila na mas malapit sa inyo.”

​Lumingon siya sa manager na mukhang hihimatayin na sa takot dahil sa pagtanggi ni Sam sa isang kliyenteng kasing-bigat ng mga Luces. “Manager, hindi ko po kayang gawin ang hiling nila. Marami pa akong nakapilang appraisal dito. I’ll excuse myself.”

​Bago pa makasagot ang sinuman, tumalikod na si Sam. Ang bawat hakbang niya palayo ay tila isang pagtakas mula sa isang bangungot na muling nabuhay.