Chapter 5

​Sa parking lot, nagkaroon ng kaguluhan na hindi inaasahan nina Sean at Caleb. Dahil sa pagmamadali nilang magtago nang makitang papalabas na ang mga tauhan ni Adrian, hindi nila napansin na naiwan ang kanilang bunsong kapatid na si Sofi. Si Sofi ay abala sa pagpulot ng isang makulay na bato sa semento nang biglang may aninong tumakip sa kanya.

​Si Lucas Ramirez, ang kanang kamay at bodyguard ni Adrian, ay naglalakad patungo sa sasakyan nang mapansin niya ang isang maliit na bata na nakatayo malapit sa dinumihang Rolls-Royce.

​“Hoy, bata. Ang pangalan mo ba ay Sofi?” tanong ni Lucas nang makita niya ang pangalang nakaburda sa maliit na bag ng bata. “Bakit mo dinrawing-an ang kotse ni Sir Adrian? At sino ang mga kasama mo? Hindi ba itinuro sa iyo na masamang manira ng gamit ng iba?”

​Si Sofi, bagama’t maliit at mukhang mahina, ay hindi basta-basta nagpapakita ng takot. Tinandaan niya ang turo ni Caleb: “Huwag magsasalita kapag tinatanong ng mga strangers na mukhang masama ang balak, lalo na ang mga tauhan ng ‘Dog Daddy’.”

​Agad na nag-cross ng arms si Sofi at itinaas ang kanyang munting baba, tila isang prinsesang hinahamon ang isang higante. “Hindi ko sasabihin na ang pangalan ko ay Sofi kahit nakasulat pa ‘yan sa bag ko!” matigas niyang sagot. “Ako lang ang gumawa no’n dahil deserve ‘yan ng may-ari ng car. At hindi ko rin sasabihin kung sino ang mommy ko kahit bigyan mo pa ako ng maraming chocolates!”

​Napataas ang kilay ni Lucas. Ang batang ito ay parang isang maliit na bersyon ng isang matapang na reyna na handang makipagdigma. “Kung ayaw mong magsalita,” malamig na sabi ni Lucas habang yumuyuko para mapantayan ang height ng bata, “wala akong choice kundi isama ka muna sa loob para hintayin ang magulang mo o ang pulis.”

​Nang marinig ni Sofi ang salitang “isama,” biglang nanginig ang kanyang mga munting tuhod. Sa isip ng isang apat na taong gulang, ang ibig sabihin ng isama ay kidnap. Ang kanyang malalaking mata ay nagsimulang mapuno ng luha, pero pinilit niyang huwag hikbi. “Kidnap! Kidnap! Kukunin ako ni bad guy!” sigaw niya sa kanyang isip.

​“Takbo… takbo… Sofi… takbo!” bulong niya sa sarili habang mabilis na tumatalikod at nagtatangkang tumakas gamit ang kanyang maiikli at matatabang binti na parang mga munting dumpling.

​Ngunit para kay Lucas, na isang trained security expert, ang pagtakas ni Sofi ay parang isang pagong na nagtatangkang unahan ang isang kuneho. Sa loob lamang ng dalawang malalaking hakbang, binuhat ni Lucas ang bata sa ilalim ng kili-kili nito, dahilan upang ang mga paa ni Sofi ay kumawag-kawag sa hangin.

​“Ah! Bitawan mo ako, bad guy! Help! Help!” sigaw ni Sofi habang winawagayway ang kanyang mga kamay. Pero nang marealize niyang wala siyang laban sa lakas ni Lucas, bigla siyang tumahimik at nag-isip. Inilagay niya ang kanyang mga kamay sa bulsa ng dress at nag-pout nang husto. Ang kanyang mga pisngi ay lumaki sa galit, mukha siyang isang munting pufferfish na handang mamula.

​Eksakto namang dumating si Adrian Luces kasama si Roxanne sa parking lot. Huminto si Adrian nang makita ang eksena. “Anong nangyayari dito, Lucas? Sino ang batang iyan?”

​“Sir, ang batang ito ang nahuli kong nanggugulo sa sasakyan niyo,” sagot ni Lucas habang itinuturo ang mga sulat sa Rolls-Royce.

​Tiningnan ni Adrian ang kanyang kotse at nanliit ang kanyang mga mata nang mabasa ang: “PABAYA SA ASAWA AT ANAK!” kasama ang drowing ng isang nakakatawang baboy.

​Sandaling natigilan si Adrian. Isang matinding kurot sa kanyang dibdib ang naramdaman niya. Bakit isusulat ng isang bata ang mga salitang ito? Lumingon siya kay Sofi. Ang bata ay kasalukuyang nakatitig sa kanya nang masama—isang tingin na puno ng hinanakit na hindi dapat taglay ng isang bata. Nang magtagpo ang kanilang mga mata, may naramdamang kakaibang pamilyaridad si Adrian. Ang hugis ng mga mata ng bata… ang kurba ng ilong nito…

​“Sino ang magulang mo?” tanong ni Adrian sa isang tono na hindi niya inakalang magagawa niyang maging malumanay.

​Nagsimulang bumuhos ang luha ni Sofi, hindi na niya napigilan ang takot. “Si… Sofi… kinidnap ng bad guy… hindi na makikita ni Sofi si Mommy… Huhuhu! Gusto ko na kay Mommy!”

​“Adrian, tawagan na natin ang security o ang pulis,” sabi ni Roxanne na halatang nandidiri sa pag-iyak ng bata. “Tingnan mo ang ginawa niya sa sasakyan, alam mo ba kung gaano kamahal ang repainting niyan sa Germany? Ang mga batang ganyan dapat ay dinadala sa juvenile hall!”

​“Tumigil ka, Roxanne,” pigil ni Adrian, na biglang nakaramdam ng inis sa asawa. Lumingon siya kay Sofi at dahan-dahang lumapit. “Huwag kang umiyak. Hindi ka ikidnap. Papauwiin kita kapag dumating na ang mommy mo. Lucas, ibaba mo siya nang dahan-dahan.”

​Nang maibaba sa lupa, agad na nagtago si Sofi sa likod ng isang malaking paso ng halaman, tinitingnan si Adrian na parang isang halimaw. Sa sandaling iyon, isang mabilis at desperadong yabag ng sapatos ang narinig nila mula sa entrance ng auction house.

​“Sofi!”

​Lumingon ang lahat. Si Sam Navarro, pawis na pawis, gulo-gulo ang buhok, at wala nang suot na veil, ay tumatakbo patungo sa kanila nang walang pakialam sa paligid.

​Nanigas si Adrian sa kanyang kinatatayuan. Ang mundo niya ay tila tumigil sa pag-ikot nang makita ang mukhang limang taon niyang hinanap sa bawat sulok ng mundo.

​“Sam?” bulong niya, ang kanyang boses ay nanginginig sa halo-halong emosyon—gulat, sakit, pananabik, at hindi maipaliwanag na saya.

​Tumingala si Sam at nakita ang lalaking pinaka-iiwasan niya. Agad niyang hinila si Sofi sa kanyang likuran, pinuprotektahan ang bata mula sa paningin ni Adrian. “Adrian Luces,” matigas na boses ni Sam, na tila isang pader na yelo.

​“Mommy! The bad guy tried to take me! Sabi niya kidnap daw!” sumbong ni Sofi habang humihikbi at yumayakap nang mahigpit sa binti ng ina.

​Tumingin si Adrian kay Sam, pagkatapos ay sa bata na nakakapit dito, at pabalik muli kay Sam. Ang kanyang matalinong isip ay mabilis na nagkalkula ng mga petsa at posibilidad. Ang batang ito… ang edad nito… kamukhang-kamukha niya noong bata siya.

​“Anak mo siya?” tanong ni Adrian, ang kanyang boses ay gumaralgal. “Sam, sagutin mo ako. Anak ba natin siya?”

​“Wala ka nang pakialam sa buhay namin, Adrian,” sagot ni Sam habang mabilis na binuhat si Sofi. “Limang taon na ang nakalipas nang mamatay ang Samantha Navarro na kilala mo. Umalis na kayo at huwag na huwag nang magpapakita sa amin.”

​Bago pa makahabol si Adrian, isang itim na van ang huminto sa harap ni Sam at mabilis silang sumakay sa tulong nina Sean at Caleb na biglang lumitaw mula sa pinagtataguan. Naiwan si Adrian na nakatulala sa gitna ng parking lot, habang si Roxanne ay halos madurog ang sariling mga kuko sa selos at takot na baka mabulgar na ang lahat ng kanyang mga lihim.