Chapter 4

​Lalong bumigat ang bawat hakbang ni Sam Navarro habang tinatahak niya ang mahabang hallway palabas ng opisina. Ang bawat hibla ng kanyang pagkatao ay sumisigaw na lumayo sa lugar na iyon sa lalong madaling panahon. Limang taon niyang binuo ang kanyang bagong pagkakakilanlan bilang "Nash," isang misteryosong auctioneer sa bansang Y, malayo sa sakit, pang-aapi, at pagkakakulong sa pamilya Luces. Ngayong narito sila, parang isang malakas na tsunami na bumubura sa kapayapaang pinaghirapan niyang itayo.

​“I am priceless,” ang huling salitang iniwan niya sa loob ng silid, isang direktang sampal sa kayabangan ni Roxanne na akalang lahat ng bagay ay nabibili ng pera.

​Sa labas ng pinto, hindi niya inaasahang may nakatayo pa palang isa pang pigura. Isang matangkad at matikas na lalaking nakasuot ng pasadyang dark navy suit. Ang kanyang presensya ay tila kumakain ng hangin sa paligid. Si Adrian Luces. Ang lalaking dati niyang tinawag na asawa, ang lalaking naging sentro ng kanyang mundo, at ang lalaking bumasag sa kanyang puso nang pira-piraso.

​Nang dumaan si Sam sa tabi ni Adrian, tila tumigil ang paghinga ng lalaki. May isang pamilyar na amoy ang biglang dumampi sa kanyang pang-amoy—isang banayad na amoy ng jasmine at gatas, isang natural na bango na tanging kay Sam Navarro lamang niya naramdaman noon. Bahagyang kumunot ang noo ni Adrian at tila awtomatikong sinundan ng kanyang mga mata ang babaeng naka-veil na mabilis na naglalakad palayo.

​“Wait,” mahina ngunit puno ng awtoridad na tawag ni Adrian. Ang boses na iyon ay nagpadala ng pamilyar na kilabot sa likod ni Sam.

​Hindi huminto si Sam. Mas binilisan niya ang kanyang lakad, halos tumatakbo na siya patungo sa elevator. Ang kanyang puso ay parang isang nakakulong na ibon na nagwawala sa loob ng kanyang dibdib. Huwag kang lilingon, Sam. Huwag na huwag, paalala niya sa sarili.

​Naiwan si Adrian sa hallway, nakatitig sa papalayong likod ng auctioneer. “Jacob,” tawag niya sa kanyang assistant na laging nakasunod sa kanya.

​“Yes, sir?” tanong ni Jacob, na napansin din ang kakaibang reaksyon ng kanyang boss.

​“Investigate her. I want all her information by tonight. Gusto kong malaman kung sino talaga ang nasa likod ng veil na iyon, saan siya galing bago ang bansang Y, at kung bakit tila pamilyar ang kanyang boses at bango,” utos ni Adrian. May kung ano sa babaeng iyon na nagpapabilis ng tibok ng kanyang puso—isang damdaming akala niya ay namatay na kasama ng paglaho ni Sam limang taon na ang nakalipas.

​“Junshen!” Tawag ni Roxanne habang lumalabas ng opisina, mukhang inis na inis at halos mamula ang mukha sa galit. “Narinig mo ba ‘yun? Tinanggihan niya ang offer natin! Napakayabang ng auctioneer na iyon. Bakit kailangan pa nating pagtiyagaan ang isang babaeng hindi man lang marunong rumespeto sa pangalan ng pamilya Luces? Marami pa namang iba!”

​Tumingin si Adrian kay Roxanne nang walang kasing lamig na emosyon. “Dahil siya lang ang tanging appraiser na tinukoy ni Lolo Ricardo. Sabi ni Lolo, ang batang ito ay may 'mata' na nakakakita ng katotohanan sa mga peke. Kung ayaw niya sa pera, gagawa tayo ng ibang paraan para mapapayag siya.”

​“Pero Adrian, look at her attitude! Baka naman pakitang-tao lang ‘yan para mas mataas ang makuha niyang komisyon,” hirit pa ni Roxanne. Sa loob-loob niya, kinakabahan si Roxanne. Ramdam niya ang kakaibang interes ni Adrian sa babaeng iyon. Bilang isang babaeng gumamit ng lahat ng taktika para makuha si Adrian, alam niyang hindi lang ito tungkol sa trabaho. May panganib siyang nararamdaman.

​Limang taon na silang magkasama ni Adrian bilang "public couple," pero hanggang ngayon, hindi pa rin siya nito niyayang magpakasal. Palaging ang dahilan ay ang abalang schedule, o kaya ay ang hindi matatag na kalusugan ni Don Ricardo. Pero alam ni Roxanne ang masakit na katotohanan—may bahagi pa rin ng puso ni Adrian na hindi niya mapasok, isang puwang na tila nakareserba pa rin sa babaeng matagal nang nawala.

​Samantala, sa loob ng kanyang sariling opisina, halos mapaupo si Sam sa sahig sa sobrang panghihina. Nilock niya ang pinto at mabilis na tinanggal ang kanyang veil. Ang kanyang magandang mukha ay maputla at basang-basa ng pawis. “Hindi ito maaari… bakit ngayon pa?” bulong niya sa sarili habang nanginginig ang mga kamay.

​Kung iimbestigahan siya ni Adrian, malalaman nito ang tungkol sa kanyang tunay na pagkakakilanlan. At ang mas malala, malalaman nito ang tungkol sa kanyang tatlong anak. Ang tatlong munting dumpling na kanyang pinoprotektahan nang higit pa sa kanyang sariling buhay. Ang mga batang kamukhang-kamukha ni Adrian, lalo na si Sean na nakuha ang matatalas na mata nito, at si Caleb na nakuha ang mapanuring ngisi nito. Kapag nalaman ni Adrian ang tungkol sa kanila, siguradong gagamitin nito ang kapangyarihan para kunin ang mga bata. Ang pamilya Luces ay kilala sa pagiging madamot sa kanilang kadugo.

​“Hindi ko hahayaang sirain mo muli ang buhay ko, Adrian,” determinadong sabi ni Sam habang pinupunasan ang kanyang mga luha.

​Kinuha niya ang kanyang encrypted phone at nag-dial ng isang numero. Ang numerong ito ay para lamang sa mga usaping buhay-at-kamatayan. Pagkatapos ng ilang ring, isang baritonong boses ng lalaki ang sumagot.

​“Honey, what’s up? Namiss mo ba ako agad?” biro ni Mark, ang kanyang matalik na kaibigan at isang genius hacker na tumulong sa kanya noong tumakas siya mula sa Manila.

​“Mark, kailangan ko ng tulong mo,” seryosong sabi ni Sam, na agad na nagpatahimik sa kabilang linya. “Nandito si Adrian Luces. Pinapaimbestigahan niya ako. Kailangan mong burahin ang anumang digital footprint na nag-uugnay kay ‘Nash’ at kay Samantha Navarro. At ang pinakaimportante… ang records ng mga bata sa hospital at school. Kailangang manatiling tago ang impormasyon tungkol sa kanila.”

​Natahimik si Mark nang ilang segundo. “Adrian Luces? Ang ex-husband mong walang hiyang nagpa-fireworks para sa iba habang nagluluksa ka? Sige, asahan mo. I’ll ghost your data in thirty minutes. Buburahin ko pati ang anino mo sa database nila. Pero Sam, kailan ka ba titigil sa pagtatago? Baka mas mabuting harapin mo na siya at ipakita kung gaano ka na katapang ngayon.”

​“Hindi pa ngayon, Mark. Hindi ko itataya ang kaligtasan ng mga bata.”

​Ibinaba ni Sam ang telepono at tumingin sa malaking bintana ng kanyang opisina na nakaharap sa parking lot. Mula sa itaas, nakita niya ang itim na Rolls-Royce ni Adrian. At sa hindi kalayuan, nakita niya ang tatlong maliliit na pigura na tila may pinaplano sa likod ng isang malaking column.

​“Diyos ko, ang mga bata!” Mabilis na tumakbo si Sam palabas ng opisina, hindi na inalala kung may makakita sa kanyang mukha.