Chapter 2

Limang Taon ang Lumipas

Isang top-tier auction house sa bansa.

Malawak at napakagara ng auction hall. Punô ito ng mga kilalang negosyante, socialites, at mga taong mayayaman na sanay sa mga mamahaling koleksiyon.

Sa gitna ng entablado, nakatayo ang auctioneer.

Nakasuot siya ng eleganteng puting gown na may modernong Asian touch. Maayos ang pagkakatali ng mahaba niyang buhok, at may manipis na belo na nakatakip sa kanyang mukha.

Hindi makita ang buong mukha niya.

Pero sa bawat galaw niya—

sa pagtaas ng kamay, sa kumpiyansang pagtayo—

nakakabighani ang kanyang aura.

Fluent siyang nagsalita sa English habang ipinapakilala ang artwork sa harap.

“Ladies and gentlemen, this rare landscape painting dates back more than a century. The starting bid is one million.”

Kaagad nagtaasan ang mga paddle sa audience.

“Two million!”

“Three million!”

“Five million!”

Ang kanyang malinaw na mga mata ay dahan-dahang naglibot sa buong hall habang hawak ang maliit na martilyo ng auctioneer.

Kontrolado niya ang buong sitwasyon.

Sa ikalawang palapag, sa isang VIP balcony, nakaupo si Adrian Luces.

Nakatagilid ang ulo niya habang pinagmamasdan ang babae sa entablado.

“Siya ba ‘yung gustong makilala ni Lolo?” malamig niyang tanong.

Sa tabi niya, iniabot ng assistant niyang si Jacob Reyes ang isang folder.

“Yes, sir. Ang pangalan niya ngayon ay Nash Navarro. Five years na siyang auctioneer dito.”

Binuksan ni Adrian ang file.

Nagpatuloy si Jacob.

“Unang auction pa lang niya, sir, naging sikat na siya agad. May isang lumang painting na may starting price na one million. Naibenta niya iyon ng sixty million. Sixty times ang tinaas ng presyo. Isang martilyo lang, sikat na siya.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Adrian.

“Palagi ba siyang naka-veil?”

Tumango si Jacob.

“Yes, sir. May balita pa nga na may nag-offer ng ten million para lang makita ang mukha niya. Pero tinanggihan niya. Kaya may mga tsismis na baka raw sobrang pangit niya kaya ayaw niyang magpakita ng mukha.”

Tahimik na pinatay ni Adrian ang sigarilyo sa ashtray.

Matagal niyang pinagmasdan ang babae sa stage.

“Maganda ang mata niya.”

Kung may ganoong kagandang mata ang isang tao…

imposibleng pangit iyon.

At higit sa lahat—

ang mga mata na iyon…

parang may kahawig.

Kanino?

Sandaling nag-isip si Adrian.

Pagkatapos biglang pumasok sa isip niya ang isang pangalan.

Samantha Navarro.

Ang babaeng limang taon na ang nakalipas ay iniwan siya ng isang divorce paper.

Ang babaeng walang pasabing umalis.

Ang babaeng hanggang ngayon—

**hindi pa rin niya makita.

Tumayo si Adrian.

“Dalhin mo siya sa akin pagkatapos ng auction.”

Naglakad siya ng dalawang hakbang, pero bigla siyang huminto.

Hindi siya lumingon.

“Five years na. Wala pa ring balita kay Sam?”

Kinabahan si Jacob.

Ayon sa lahat, imposible raw na basta na lang mawala ang isang tao.

Pero ang dating Mrs. Luces—

parang naglaho sa mundo.

Limang taon na silang naghahanap.

Wala pa ring bakas.

Napahawak si Adrian sa noo niya.

“Continue searching.”

Napabuntong-hininga si Jacob.

Ang babaeng iyon ay talagang matapang.

Iniwan ang CEO ng Luces Group gamit lang ang divorce paper.

Tinanggal siya sa lahat ng contact.

Binlock.

Binura.

Walang nakakaalam na ang makapangyarihang si Adrian Luces—

ang iniwan sa relasyon.

At walang nakakaalam na limang taon na niyang hinahanap ang babaeng iyon.

Kailangan niya itong makita.

Gusto niyang itanong—

ano ba ang kasalanan niya para gawin iyon ni Sam.

Umalis si Adrian.

Naiwan si Jacob sa balcony, pawis na pawis.

“Ma’am Sam… nasaan na ba talaga kayo…” bulong niya sa sarili.

---

Natapos ang auction.

Nagbigay ng magalang na bow si Nash bago bumaba sa stage.

Limang taon na ang nakalipas, dumating si Sam Navarro sa bansang Y at nagsimulang magtrabaho sa auction house.

Pinalitan niya ang pangalan niya.

Ngayon ay kilala siya bilang Nash.

Para maiwasan ang gulo—

palagi siyang may suot na belo kapag nasa trabaho.

Pumasok siya sa kanyang opisina.

Dahan-dahan niyang tinanggal ang veil.

Lumabas ang kanyang napakagandang mukha.

Mas matured na siya ngayon.

Mas kalmado.

Mas matatag.

Lumapit siya sa sofa at yumuko upang buhatin ang maliit na batang babae roon.

Hinalikan niya ito sa pisngi.

“Tagal mo bang naghintay, Suri? Nasaan ang mga kuya mo?”

Ang maliit na batang babae ay parang pink na cotton candy sa sobrang cute.

Itinaas nito ang ulo at nag-pout.

“Hmph! Lumabas sila para maglaro.”

Napangiti si Sam.

“Hindi ka nila sinama?”

“Sabi nila boys’ game daw. Hindi raw pwede si Suri.”

Sandaling natahimik si Sam.

Ang dalawang batang iyon talaga…

Noong limang taon na ang nakalipas, halos magdesisyon siyang ipa-abort ang kanyang baby.

Pero noong makita niya ang operating room—

bigla siyang nanghinayang.

Hindi niya kinaya.

Kaya pinili niyang ituloy ang pagbubuntis.

Pagkalipas ng dalawang buwan sa bansang Y—

nanganak