Kabanata 3 Not in This Lifetime

“Because I was stupid enough to believe you were worth loving.”

Natahimik ang sala matapos sabihin iyon ni Alessia Escalante.

Nakatitig sa kanya si Damian Villacorta, mahigpit ang pagkakakuyom ng panga. Hindi niya babawiin ang sinabi. Limang taon niyang tiniis ang pagiging kapalit ni Aria. Hindi na siya magpapakumbaba para sa lalaking iyon.

“Alessia!” Lumapit ang ama niyang si Rafael. “Nakakahiya ang asal mo! Humingi ka ng tawad kay Damian.”

“Wala akong sinabing hindi totoo, Papa.”

“Hindi ito tungkol sa gusto mo. May kasunduan ang dalawang pamilya.”

“Kung ganoon, kayo ang maghanap ng solusyon. Bakit ako ang pipilitin ninyo?”

“Ang kapal naman ng mukha mo,” singit ni Monica, ang kanyang madrasta. “Wala kang ambag sa pamilyang ito, pero ikaw pa ang nagpapahirap sa negosyo natin.”

Napalingon si Alessia rito. Sa unang buhay, tatahimik na lamang siya upang hindi lumaki ang gulo. Ngunit ngayong alam na niya ang paratang ni Aria tungkol sa pagkamatay ng kanyang ina, hindi siya titigil hangga't hindi nalalaman ang katotohanan.

“Ako pa ang walang ambag? Kaninong kumpanya ba ang pinagtatrabahuhan ninyo? Hindi ba pag-aari iyon ng mommy ko?”

Nagbago ang ekspresyon ni Rafael.

“Alessia, sumasagot ka pa!”

“Pagdating ko sa edad na bente singko, magkakaroon ako ng karapatang pamunuan iyon, ayon sa iniwang kasunduan ni Mommy. Kaya huwag ninyo akong tratuhing parang wala akong karapatan dito. Matagal na akong nagtitiis sa inyong lahat!”

“Hindi mo pa hawak ang kumpanya, napakayabang mo na,” malamig na sagot ng ama.

Naalala ni Alessia ang mga dokumentong ipinakita noon ng abogado ng kanyang ina. Hanggang sa ikadalawampu't limang kaarawan niya, si Rafael ang mamamahala sa kumpanyang iniwan ni Isabella. Pagkatapos, siya na ang may karapatang mamuno. Ngunit binalewala niya ang lahat noon dahil abala siya sa paghahabol kay Damian.

“Alam kong hindi ko pa hawak ang kumpanya, Papa. Pero hindi ibig sabihin noon ay maaari ninyo akong ipakasal kung kanino ninyo gusto. At kung ambag ang pag-uusapan, ang kabit ninyo at anak niya ang walang ambag!”

Isang malakas na sampal ang dumapo sa kanyang pisngi.

Napalingon ang mukha ni Alessia sa lakas ng pagkakatama, ngunit nanatili siyang nakatayo.

“Wala kang utang na loob!” galit na sabi ni Rafael.

“Sa ating dalawa, ikaw ang mas walang utang na loob. Bago pa mamatay si Mommy, may relasyon na kayo ng assistant mo!”

Muling itinaas ng ama ang kamay, ngunit nahawakan iyon ni Damian bago pa siya masampal.

“Don Rafael, don't hit my bride. Ayokong may galos siya bago pa man ang kasal.”

“Hindi mo ako kailangang ipagtanggol,” angil ni Alessia.

Binitawan ni Damian ang braso ni Rafael.

“Is this another game, Alessia? Matagal mo nang sinasabing mahal mo ako. Ngayon, bigla kang umaayaw?”

“Hindi na kita hahabulin. Iyon lang ang kailangan mong maintindihan. Never. Not in this lifetime!”

“Enough.” Tumayo si Fernando Villacorta, ang ama ni Damian. “May mga kasunduang maaapektuhan kapag hindi natuloy ang kasal. Hindi natin puwedeng balewalain iyon.”

“May respeto po ako sa inyo, Sir Fernando,” sagot ni Alessia. “Pero bakit kailangang ako ang ipalit? Si Aria ang orihinal na pakakasalan ni Damian.”

Nagpalitan ng tingin ang dalawang ama. Si Celeste Villacorta ay nanatiling tahimik sa tabi ng asawa.

“Babalik na lamang kami para mabigyan kayo ng pagkakataong mag-usap,” sabi ni Fernando.

“Hindi na kailangan. Hindi po ako magpapakasal kay Damian.”

Walang sumagot.

Inayos ni Monica ang kuwintas nito at umiwas ng tingin.

Hinarap ni Alessia si Damian. “Kung si Aria ang mahal mo, hintayin mo siyang bumalik. Ayokong maging pangalawang pagpipilian mo.”

“I never asked you to love me,” sagot nito.

“Exactly. Kaya hindi mo rin maaaring hinging maging asawa mo ako.”

“Alessia!” muling saway ni Monica.

Huminga siya nang malalim. “Pasensiya na po sa abala, pero hindi magbabago ang desisyon ko. At kay Aria kayo magalit, hindi sa akin.”

Tumalikod siya at umakyat sa hagdan.

“Bumalik ka rito!” sigaw ni Rafael.

Hindi siya lumingon.

Pagdating sa silid, isinara niya ang p***o at naupo sa gilid ng kama. Doon lamang niya napansing nanginginig ang kanyang mga daliri.

Sa unang buhay, sa sala ring iyon siya pumayag na maging asawa ni Damian. Wala siyang ideyang limang taong pagdurusa ang kapalit niyon.

Naalala niya ang mga gabing lumalamig ang hapunang inihahanda sa Villacorta mansion. Ang kaarawang naghintay siya sa restaurant habang nasa ospital si Damian upang samahan si Aria, na nagkunwaring naaksidente. Ang huling anibersaryo nila, nang makita niyang suot ng stepsister ang kuwintas na akala niya ay para sa kanya.

At ang pagkakahulog nilang dalawa mula sa rooftop.

Hindi pa rin niya alam kung paano siya nakabalik. Hindi niya rin kayang ipaliwanag iyon sa amang mas iniintindi ang negosyo. Itatago muna niya ang kanyang nalalaman, lalo na ang mga ibinunyag ni Aria tungkol kay Monica.

Hinawakan niya ang sariling mga braso. Buhay siya. May pagkakataon pa siyang piliin ang buhay na gusto niya.

May kumatok sa p***o.

“Papa, sinabi ko nang—”

Natigilan siya nang buksan iyon.

Si Damian ang nakatayo sa pasilyo.

“Can we talk? Without your parents listening?”

Tumingin siya sa hagdang nasa dulo ng pasilyo. Wala siyang nakitang ibang tao.

“Dito na lang. Five minutes.”

Hindi pumasok si Damian. Nanatili itong ilang hakbang mula sa kanya.

Noon, ilang beses niyang pinangarap na kusang puntahan siya ng lalaki. Ngayon, ang tanging gusto niya ay matapos ang usapan bago pa muling bumalik ang mga alaalang pilit niyang iniiwan.

“Ano ba talaga ang nangyari sa iyo? Kahapon, nangungulit ka at sinabing may sorpresa ka sa akin. Ngayon, parang hindi mo na ako kilala.”

Para rito, isang araw lang ang lumipas. Para kay Alessia, limang taon ng pagdurusa ang nakapagitan.

“Pagod na akong umasa sa hindi mo kayang ibigay.”

“Since when do you give up so easily?”

Ayaw na niyang pahabain ang usapan.

“Heto na ang sorpresa ko sa'yo. Nagustuhan mo ba?”

Tiningnan nito ang kanyang mukha sa halip na sumagot.

“May iba ka na bang gusto?”

“Wala.”

“Then why are you suddenly giving up?”

“Hindi ko kailangan ng ibang lalaki para malaman na hindi tayo bagay. At isa pa, hindi ka naman magaling sa kama. Makaraos ka lang, sapat na sa'yo. Samantalang ako, palaging bitin!”

Huli na para bawiin ang sinabi.

Totoo naman iyon sa unang buhay. Siya ang laging nagsisikap na mapasaya ang asawa, kahit sa kama. Ngunit hindi pa nangyayari ang lahat ng iyon sa panahong ito.

Lumapit si Damian nang isang hakbang. Pamilyar ang amoy ng pabango nito, at kinailangang pigilan ni Alessia ang pag-atras.

Kumunot ang noo ng lalaki.

“Paano mo nalaman ang kakayahan ko sa kama?”