Kabanata 2 This Time, I Won't Marry You

“Aria! Huwag!”

Napabalikwas si Alessia Escalante sa kama. Hinihingal siya at basang-basa ng pawis ang kanyang noo.

Napahawak siya sa dibdib.

Buhay siya?

Malinaw pa sa kanyang alaala ang pagkakahulog nila ni Aria mula sa rooftop. Naramdaman pa niya ang malamig na hanging humahampas sa kanyang mukha bago tuluyang magdilim ang paligid.

Ngunit bakit wala siyang sugat?

Napatingin siya sa paligid.

Ang puting kurtina, kulay cream na dingding, at malaking salamin sa tapat ng kama.

Pamilyar ang lahat.

Hindi ito ang kuwarto nila ni Damian sa Villacorta mansion.

Ito ang dati niyang silid sa mansyon ng mga Escalante!

“Paano nangyari ito?”

Dinampot niya ang cellphone sa bedside table.

Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang petsa.

Nasa limang taong nakalipas siya!

Ilang ulit niyang tiningnan ang screen, umaasang mali lamang ang nabasa niya.

Ngunit hindi nagbago ang petsa.

Biglang bumalik sa alaala niya ang araw na iyon.

Ito ang araw na iniwan ni Aria si Damian upang ipagpatuloy ang modeling career nito sa ibang bansa.

Ang araw ding nakatakdang mamamanhikan ang pamilya Villacorta para kay Aria.

At ang araw na nagsimula ang pinakamalaking pagkakamali ng kanyang buhay.

“Hindi maaari...”

Bumangon siya at humarap sa salamin.

Nakita niya ang mas batang bersiyon ng sarili. Wala ang pagod sa kanyang mukha na dulot ng limang taong pag-iyak at paghihintay sa pagmamahal ni Damian.

Hinawakan niya ang sariling pisngi.

Totoo ba ito?

Binigyan ba talaga siya ng pangalawang pagkakataon?

Napapikit siya nang maalala ang sinapit sa piling ni Damian.

Napahigpit ang pagkakahawak niya sa gilid ng mesa.

Hindi na.

Hindi na niya hahayaang maulit ang lahat.

Sunod-sunod na katok ang nagpatigil sa kanyang pag-iisip.

“Alessia! Buksan mo ang p***o!”

Boses iyon ng kanyang amang si Don Rafael.

Binuksan niya ang p***o at nakita ang ama kasama ang kanyang madrasta.

“Nasaan si Aria?” galit na tanong ng lalaki.

“Hindi ko alam, Papa.”

“Umalis siya!” sigaw ni Monica na humahangos palapit sa kanyang ama. “Nag-iwan ng sulat. Pupunta raw siya sa ibang bansa para sa modeling career niya! Humihingi siya ng tawad. My poor daughter.”

Hindi na nagulat si Alessia.

Eksaktong ganito ang nangyari sa unang buhay.

“Darating ang mga Villacorta ngayong umaga,” dagdag ng ama. “Hindi puwedeng mapahiya ang pamilya natin.” Kita niya ang pagkatuliro sa mukha ng ama.

“Ano ang gusto ninyong gawin ko?”

“Ikaw ang papalit kay Aria,” mariing sagot nito.

Napatingin siya sa ama.

“Hindi ako papayag.”

“Ano?” sabay na tanong ng mag-asawa.

“Hindi ko gustong pakasalan si Damian.”

“Alessia, huwag kang mag-inarte!” sita ng madrasta. “Matagal mo nang gusto ang lalaking iyon kaso ay si Aria ang niligawan. Ngayon ka pa tatanggi?”

“Hindi ibig sabihin na mahal ko siya, kailangan ko siyang pakasalan.”

“Walang ibang pagpipilian!” giit ng ama. “Nakasalalay sa kasalang ito ang negosyo natin!”

Bago pa siya makasagot, may kumatok sa nakabukas na p***o.

“Sir, dumating na po ang pamilya Villacorta,” balita ng katulong.

Huminga nang malalim ang ama.

“Mag-ayos ka at bumaba. Ikaw ang ipapakilala naming papalit kay Aria.”

Hindi na ito naghintay ng sagot.

Naiwang nakatayo si Alessia habang papalayo ang dalawa.

Sa unang buhay, halos lumipad siya sa tuwa nang marinig ang desisyong iyon.

Ngayon, pakiramdam niya ay muli siyang itinutulak sa isang bangin.

Ngunit hindi na siya ang dating Alessia.

Makalipas ang ilang minuto, bumaba siya sa sala.

At doon niya muling nakita si Damian Villacorta.

Nakaupo ito sa mahabang sofa, suot ang mamahaling dark suit. Ganoon pa rin kaguwapo ang mukha nito, ang matangos na ilong at mga matang minsan niyang hinangaan.

Sandaling bumilis ang tibok ng kanyang puso.

Ngunit nang magtama ang kanilang mga mata, bumalik ang alaala lahat ng kawalanghiyaan na ginawa nito sa kanya.

“Alessia, maupo ka,” utos ng ama.

Umupo siya sa bakanteng upuan sa tapat ni Damian.

“Dahil biglang umalis si Aria,” panimula ng kanyang ama, “iminumungkahi naming si Alessia na lamang ang pakasalan ni Damian. Mahalaga ang kasunduang ito sa negosyo ng dalawang pamilya.”

Napatingin sa kanya ang mga magulang ni Damian.

“Alessia is a good choice,” komento ng ama nitong si Don Fernando.

Sa unang buhay, halos maiyak siya sa kaligayahan nang marinig iyon.

Ngunit ngayon, iba ang kanyang sagot.

“I'm sorry, but I can't marry Damian.”

Natahimik ang sala.

“Alessia!” mariing tawag ng kanyang ama.

“Papa, ayokong pumasok sa kasal na alam kong hindi ako mamahalin ng magiging asawa ko.”

“Since when did you care about that?”

Napalingon siya kay Damian.

Nakatingin ito sa kanya nang walang ngiti.

“Ilang beses mong ipinagtapat na mahal mo ako, Alessia. Ilang beses mo rin akong sinubukang akitin.”

Nag-init ang kanyang mga pisngi.

“You want me to believe na bigla ka na lang ayaw magpakasal?”

“Wala akong kailangang patunayan sa iyo.”

“Unfortunately, I don't love you,” malamig nitong sinabi. “Si Aria ang mahal ko. Pero dahil wala siya, ikaw ang papalit sa kanya.”

Napakuyom ang mga kamay ni Alessia.

Dati, tiniis niya ang ganoong pananalita dahil umaasa siyang magbabago ito.

Ngayon, wala na siyang dahilan para magtiis.

“Kung si Aria ang mahal mo, hintayin mo siyang bumalik.”

Tumigas ang panga ni Damian.

“Hindi ganoon kasimple iyon. May business agreement na kailangang tuparin.”

“Kung ganoon, humanap kayo ng ibang paraan. Hindi ako ang sagot sa problema ninyo.”

“Alessia, tama na!” sigaw ng ama.

Tumayo siya at humarap sa kanilang mga magulang.

“Pasensiya na po, pero hindi magbabago ang desisyon ko.”

Humakbang siya palayo.

“Alessia.”

Napahinto siya sa malamig na boses ni Damian.

Tumayo ang lalaki at lumapit sa kanya.

“I'm not marrying you, Damian,” mariin niyang sabi.

Tinitigan siya nito.

“Then why the hell have you been begging me to love you since we were kids?”

Hindi umiwas ng tingin si Alessia.

“Because I was stupid enough to believe you were worth loving.”

At sa unang pagkakataon, nakita niyang nawala ang kumpiyansa sa mukha ni Damian Villacorta.