Kabanata 4 The Man I Know Too Well

“Paano mo nalaman ang kakayahan ko sa kama?”

Nanigas si Alessia Escalante sa tanong ni Damian Villacorta.

Damn! Ano ba ang pumasok sa isip niya at nasabi niya iyon?

Sa unang buhay, limang taon silang nagsama bilang mag-asawa. Alam niya ang mga bagay na gusto at ayaw nito sa kama. Ginawa niya ang lahat upang mapaligaya ito.

Ngunit sa kasalukuyan, hindi pa sila kasal.

“Alessia, I'm asking you.”

“Hinulaan ko lang.”

“Hinulaan mo?”

“Oo. Sa sobrang taas ng tingin mo sa sarili, sigurado akong pati sa kama, akala mo ikaw na ang pinakamagaling kahit hindi naman. Tsaka ngayon ko lang na-realize, hindi ka naman kagwapuhan. Mamahalin lang ang damit at gamit mo.”

Tumaas ang kilay ni Damian.

“That's a very specific accusation. At ako? Hindi gwapo? High school ka pa lang, nililigawan mo na ako.”

“That’s my biggest mistake. Oo, magaling ka sa business pero hindi sa lahat ng bagay.”

Tinitigan siya nito. Pinilit ni Alessia na panatilihing kalmado ang kanyang ekspresyon.

Pagkatapos, napangisi ang lalaki.

“Are you challenging me?”

“Hindi.”

“Then why don't you find out for yourself?” Yumuko ito nang kaunti upang mapantayan ang kanyang mukha. “Wanna try?”

Nag-init ang mga pisngi ni Alessia.

Napakakapal talaga ng mukha nito!

“Pass. Wala akong balak subukan ang kahit ano sa'yo.”

“Five minutes ago, you sounded pretty confident.”

“Damian, hindi lahat ng sinasabi ko kailangan mong patunayan.”

“Especially when you're wrong?”

“Especially when I don't care.”

Nawala ang ngisi nito.

“Kung ang problema mo ay ang kasal, puwede pa nating pag-usapan.”

“Wala nang dapat pag-usapan. Hindi pa tayo kasal, at wala akong balak maging asawa mo.”

“May kasunduan ang mga pamilya natin.”

“Hindi ibig sabihin noon ay maaari ka nang magdesisyon para sa akin.”

Hinawakan ni Alessia ang p***o upang isara iyon.

Ngunit inilapat ni Damian ang palad sa gilid nito.

“Just one more minute.”

Napilitan siyang huminto.

Sa pagkakalapit nila, naamoy niya ang pamilyar nitong pabango. Naalala niya ang isang gabing niyakap siya ni Damian habang natutulog. Noon, halos hindi siya makatulog sa tuwa dahil inakala niyang nagsisimula na itong mahalin siya.

Ngunit pangalan ni Aria ang unang binanggit nito sa panaginip o reyalidad man.

“Please, Damian. Alisin mo ang kamay mo.”

Tiningnan siya nito bago binitawan ang p***o.

“Kung tungkol sa negosyo ang problema mo, kausapin mo si Papa. Huwag mo na akong idamay.”

“Hindi pa tapos ang usapan tungkol sa kasal.”

“Para sa akin, tapos na.”

Ilang segundo siyang tinitigan nito bago tumalikod.

Nang mawala si Damian sa pasilyo, isinara ni Alessia ang p***o.

Napahawak siya sa dibdib.

Muntik na niyang mabunyag ang katotohanang bumalik siya mula sa hinaharap dahil sa isang hindi pinag-isipang salita.

Tumunog ang kanyang cellphone.

Si Adrian Escalante, ampon ito ng kanyang mommy.

Napabuntong-hininga siya bago sinagot ang tawag.

“Hello, Kuya.”

“What the hell did you do, Alessia?”

Hindi man lamang siya kinumusta nito.

“Kung tungkol sa kasal, ayoko nang pag-usapan.”

“Tinawagan ako ni Papa. Ipinahiya mo raw ang pamilya sa harap ng mga Villacorta!”

“Sinabi ko lang na ayokong magpakasal.”

“Si Aria ang girlfriend ni Damian. Hindi mo dapat sinasamantala ang pag-alis niya para magpapansin!”

Napapikit si Alessia.

Pati ngayon, si Aria pa rin ang ipinagtatanggol nito.

“Kuya, ako nga ang tumatanggi sa kasal.”

“Then stop creating drama! Hindi lahat ng bagay tungkol sa'yo.”

“Bakit kapag may problema, ako palagi ang sinisisi mo?”

“Because you never know when to stop! Palibhasa spoiled ka kay Mama.”

Napatingin siya sa larawan ng kanyang ina sa bedside table.

“Magkasama tayong lumaki, Adrian. Pero kahit minsan, hindi ko naramdamang may kuya akong kakampi.”

“Don't start acting like a victim.”

“Hindi ako biktima sa pagkakataong ito. At hindi ko kailangan ang pahintulot mo para magdesisyon.”

Tinapos niya ang tawag.

Masakit pa rin, ngunit hindi na siya iiyak para sa kapatid na matagal nang pumili kay Aria.

Kinuha niya ang larawan ni Isabella.

“Mommy, hindi ko na hahayaang mawala sa akin ang lahat ng iniwan mo.”

Dalawampu't apat na taong gulang na siya. Wala nang isang taon bago niya makuha ang karapatang pamunuan ang Meridian Logistics & Infrastructure Corporation (MLIC).

Sa unang buhay, pagdating niya sa edad na bente singko, kusang-loob siyang pumirma sa kasunduang nagbigay kay Rafael ng patuloy na kapangyarihang pamahalaan ang kumpanya at gamitin ang kanyang voting rights.

Wala siyang interes noon sa negosyo. Ang mahalaga lamang sa kanya ay maging mabuting asawa ni Damian.

Ngayon, hindi na niya uulitin ang pagkakamaling iyon.

Naalala niya ang mga dokumentong ipinakita noon ng abogado ni Isabella. Kailangan niyang malaman kung nasaan ang mga orihinal na kopya at kung anong mga desisyon ang ginawa ng kanyang ama habang ito ang namamahala.

Ngunit higit sa lahat, kailangan niyang malaman kung totoo ang sinabi ni Aria tungkol sa pagkamatay ni Isabella.

Hindi niya maaaring basta akusahan si Monica nang walang ebidensiya.

Nagpasya siyang magsimulang mag-imbestiga.

Maya-maya, nauhaw siya at lumabas ng silid upang bumaba sa kusina.

Habang papalapit sa hagdan, may narinig siyang nagtatalo sa sala.

Boses nina Rafael at Monica.

Huminto siya sa itaas ng hagdan nang marinig ang pangalan ng kanyang ina.

“Hindi mo dapat hayaang si Alessia ang hahawak sa kumpanyang iniwan ni Isabella,” mariing sabi ni Monica.

“Ano'ng gusto mong gawin ko?” tanong ni Rafael.

“Papirmahin mo siya ng kasunduang magbibigay sa'yo ng karapatang magpatuloy sa pamamahala.”

Kumapit si Alessia sa hawakan ng hagdan.

Iyon mismo ang kasunduang pinirmahan niya sa unang buhay.

At ngayon, hindi na niya iyon pipirmahan.