Chapter 6

“What?” tanong niya ulit, bahagyang nakakunot ang noo.

“Hon, sabi ko kinakabahan ako,” ulit ko, pilit tinatago ang panginginig ng boses ko.

“Honey, don’t worry. Andito naman ako,” tugon niya habang mahigpit na hinahawakan ang kamay ko, parang doon niya ibinubuhos ang lahat ng pangakong kaya niyang ibigay.

Umiling na lang ako. Hindi basta kaba ang nararamdaman ko—takot iyon. Takot na baka hindi ako tanggapin. Takot na baka mali ang lahat ng pinasok ko.

“Don’t worry,” mahina niyang dagdag, “hindi kita pababayaan.”

“Hon, bakit hindi na lang tayo magbukod? Yung tayong tatlo lang… ikaw, ako, at ang anak mo?” lakas-loob kong suhestiyon.

Huminto siya at mas hinigpitan ang hawak sa kamay ko. “I told you what’s the reason I don’t want to—”

Hindi na niya natapos.

“I know,” putol ko, kahit masakit. Wala akong nagawa kundi sumunod.

Hindi pa man kami tuluyang nakakarating sa mismong lagusan ng bahay nila, iba na ang pakiramdam ko. Parang may bumibigat sa hangin.

Parang may nagbabantang unos.

“Sino ’yang kasama mo?” malamig na tanong ng isang babae. Mas matanda siya ng kaunti kay Harold, at halatang hindi natutuwa sa nakikita.

“Hon,” sabi ni Harold, pilit pinipigil ang tensyon, “this is Queenie, ate ko. Ate, this is Hanna—my wife. And this is my son, Rafael.”

Doon ko mas naramdaman ang bigat sa dibdib ko. Oo, ngayon pa lang talaga niya kami ipinapakilala sa pamilya niya. Pinakiusapan niya ako. Nagtiwala ako.

Ngunit tila hindi sapat iyon.

“Oh?” may panunuyang ngiti ang babae. “Sigurado ka bang sa’yo ’yang bata? At saan mo naman napulot ang babaeng ’yan?”

Nanlamig ako. Para akong nawalan ng tinig, parang may pumigil sa paghinga ko.

“Ate!” biglang tumaas ang boses ni Harold. “They are my world. At hindi ko kailangang magpaliwanag sa’yo tungkol sa amin.”

May lamig sa boses niya—yung klase ng lamig na bihirang marinig, pero kapag lumabas, alam mong seryoso.

Pagdating namin sa kuwarto, agad siyang humarap sa akin. “Hon, pasensiya ka na kanina.”

“It’s okay,” pilit kong ngiti. “Baka mainit lang talaga ang ulo ng ate mo.”

Akala ko gano’n lang. Mali ako.

“Harold,” sigaw mula sa labas, “kasama ba natin ’yang mga ’yan sa pagkain?”

Para akong sinampal ng mga salita niya. Mas malinaw pa sa sikat ng araw kung gaano kami kababa sa paningin niya.

“Stop it,” matigas na sagot ni Harold. “Pamilya ko sila. Kaya kasama ko sila.”

Tumayo ako, handang umiwas. “Hon—”

“No,” mabilis niyang pigil. “Stay.”

Wala akong nagawa.

“Hays,” irap ng ate niya. “Wala na akong gana. Bahala na nga kayo riyan.”

Nang tuluyang mawala ang yabag nito, napabuntong-hininga ako.

“Hon,” tanong ko, pilit binabago ang paksa, “nasaan ang daddy mo?”

Natigilan siya. Saglit bago sumagot. “Darating siya mamaya.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Kailangan pala nating maghanda.”

Umiling siya. “No need. He’s not a guest.”

“Pero—”

Hindi ko na natuloy. Isang halik ang pumigil sa lahat ng sasabihin ko. Hindi iyon minadali—parang sinadya niyang ipaalala sa akin na sa gitna ng lahat ng gulo, may kami.

“Hon…” mahina kong protesta, kalahating pakiusap.

“Why?” tanong niya, noo’y halos magkadikit na. “Ayaw mo ba?”

“Hindi naman sa—”

Hindi na niya ako pinatapos. Sa pagitan ng pintig ng dibdib ko at ng bigat ng katahimikan sa labas ng silid, unti-unting naglaho ang ingay ng mundo. May init, may lambing, at may pangakong kahit saglit, kami lang muna.

“Hon,” bulong ko, “ang aga pa…”

“I don’t care,” sagot niya, may halong ngiting alam kong delikado sa tibok ng puso ko.

Mula sa labas, may kumatok. “Harold, tanghalian na.”

Nataranta ako at bahagyang itinulak siya. Ngunit sa halip na bumitaw, mas hinigpitan niya ang yakap—isang tahimik na desisyong huwag munang harapin ang mundo.

Sa likod ng nakasarang pinto, pinili naming magtago sa sandaling kami lang ang nakakaalam. Walang salita, puro pakiramdam. At sa pagitan ng mga hininga, unti-unting nagdilim ang eksena—parang ilaw na kusang pinatay upang igalang ang lihim ng dalawang pusong pagod nang lumaban.

Mula sa labas, narinig ko pa ang boses ng ate niya. Pero sa sandaling iyon, wala na akong pakialam. Dahil sa unang pagkakataon mula nang dumating kami, naramdaman kong may kakampi ako—buo at walang alinlangan.

At iyon ang mas mahalaga kaysa sa anumang pagtanggap.